Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 14
Gespeeld op 1 mei 2004

Samantha Roper, personal log, stardate 51491.0

Uit - de warpcore , potverdorie!
        het een en ander aan schroot.
In - de warpcore, weer, godzijdank.

Lief dagboek,

Ik had je al geschreven hoe leuk het karaokefeest was, is het niet? Naderhand bleven Paola, Tarak, Graig, Jared en ik even natafelen. Geschaard om het laatste muffe bakje muffe knabbels spraken we de mogelijke missie naar Dessica 4 nog eens door. Tarak had allemaal goede plannen, echte Klingon taktieken en ik had geen idee waar we aan begonnen maar opeens haalde Paola een enorme blauwe fles drank tevoorschijn. Ongelofelijk kreeg je van dat spul een opdoffer. En ik maar voordoen dat ik kon drinken… Ik herinner me nog dat we de karaokemachine nog een keer aan zetten en dat Jared “Ik heb hier een brief aan mijn moeder” begon te zingen.

Okay, de volgende ochtend dus. Ik moet wel naar mijn eigen hut ‘getransporterd' zijn want ik vond mezelf netjes terug op mijn eigen bed, aangekleed. In de ziekenboeg kwam ik mijn drinkebroers en –zussen van gisteravond nog tegen die behandeld werden voor een (ha ha auw) onverklaarbare hoofdpijn, en gelukkig zei Yarmin er niks van. Ik krijg steeds minder een hekel aan Betazoids. Zolang ze discreet zijn tenminste. Ze hielp me heel deskundig af van het dode vogeltje in mijn mond en de kudde olifanten tussen mijn oren.

Eenmaal achter mijn workstation was alles weer over en had ik zelfs een uitstekend humeur. TOTDAT ik het 1 e mailtje van Graig open maakte. Er zat een filmpje bij, de rotzak. Ik maakte het open en, eh… grote goedheid! De tweepersoons polonaise van Paola en mij… Mijn solo van ‘ik foel me so fedompt alleen' met tranen en spuugvlekjes. Jared die protesteert van ‘ik hep helemaall geen hulpf nodich, ik kan zelluf wel kruipen”… Onze pogingen om te limbodansen zonder evenwichtsgevoel…

Ik sloot de filmplayer onmiddelijk, knalrood. Als de kapitein dit ziet, dat overleef ik niet! Moet ik het mailtje direct deleten of zal ik nog in de CC-lijst kijken? Zouden mijn collega's over mijn schouder mee kunnen kijken? Ik begon het mailtje naar mijn trashcan te verslepen maar vond er onder een mailtje van Paola. Snel las ik wat ze schreef:

“Hoi Samantha, Jared,
Als je Graig's filmpje nog wil zien moet je snel zijn. Maak je geen zorgen, ik pak hem wel aan. Tot ziens op de vergadering van vanmiddag,
Paola”

En inderdaad; toen ik het filmpje nog een keer wilde openen, lukte het niet. Een zoekactie op het netwerk leverde ook niets op. Dankjewel Paola. Maar Graig: ik krijg je nog wel! Wacht maar. Nerveus maar vastbesloten ging ik aan het werk. . . . . .

Ik was net lekker op gang toen mijn nieuwe meldingssysteem ‘ping'de. Ik heb een lijst gemaakt die vanzelf bijhoudt welke grote dingen in- en uitgecheckd worden, voor zover de computer dat bij kan houden. Ik opende de lijst en las: ‘uit: 1 warpcore'.

1 warpcore.

Ik las het nog een keer.

1 warpcore.

Eén watte?? Hebben ze enig idee hoeveel formulieren je in moet vullen om een nieuwe warpcore te bestellen? Die frontier-vliegers zijn gek ! En technisch gezien zal het ook wel complicaties geven. Ik liet alles vallen waar ik mee bezig was en sprintte naar engineering.

Sta ik daar hijgend tegen een steunpilaar naar het gat te kijken waar onze warpcore in zat, staat opeens de kapitein achter me.

“Dag Samantha.”

Mijn hart zat al in mijn keel maar nu hamerde het ook nog extra hart alle kanten op.

“Jullie hadden het nog gezellig gemaakt heh, gisteravond? Ik ging nog even een glaasje melk halen en hoorde toch zo'n herrie!”

Ik kon alleen maar knikken, rood en buiten adem. Was hij binnen gekomen voor of na het limbodansen? Had hij me nog zien overgeven?

Kapitein Tolvar zei nog iets over Paola's ‘geheime' drankvoorraad die toch niet zo geheim was als ze dacht, maar ik kon niet meer luisteren. Godzijdank was er een vermiste warpcore om de aandacht af te leiden.

Er wat iets met een verborgen bom, de engineers hadden buiten het schip een warpcore explosie georganiseerd en uiteindelijk kwam alles nog goed (en onze warpcore weer op zijn plaats) maar vergeleken met de opmerkingen van mijn kapitein viel het allemaal nog wel mee. Het was vast een plotje van de Romulans. Eén ding is zeker: Starfleet Headquarters is heel ver weg.

Totaan de vergadering van die middag heb ik de details van deze situatie weg zitten werken. Voor het simuleren van een warpcore explosie heb je nogal wat spullen nodig en ik heb het een en ander aan schroot uit laten stoten om het echt te laten lijken. Maar toen was het vier uur en werden de senior officers, ik ook dus, in de ready room verwacht. We moesten vertellen of we mee gingen op de gevaarlijke missie op Dessica 4. Natuurlijk ging ik. Al was het alleen maar om de komende tijd de kapitein niet onder ogen te hoeven komen. Ik hoop dat ik veel dappere en slimme dingen kan doen tijdens onze missie, iets wat goed staat op mijn personeelsrapport. Nog vier of vijf dagen.\

Wordt vervolgd...