Terug naar:   De Schekkerman homepage > Jopie's homepage > Quiddity pageSite map

Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 15
Gespeeld op 11 juni 2004

Met dank aan Bart voor het maken van de aantekeningen.

Tijgers om het kampvuur

De Quiddity speelt nog steeds voor lamme, en de senior officers bereiden zich voor op de away mission. Samantha leidt een vervanger op, hoewel dat niet echt nodig is, en Jared doet iedereen een plezier en stelt geen vervanger aan. We stellen de scanners in, maar zorgen dat we niet meer energie gebruiken dan kan op impulse power.

Via-via lukt het om op onopvallende wijze een smokkelaarschip op de kop te tikken, en wel eentje die de laatste tijd niet in de buurt van Dessica II is geweest. Een goed (dat wil zeggen, onopvallend) schip wordt met een goede (dat wil zeggen, onopvallende) crew in de richting van Dessica II gedirigeerd, waar wij het van hen zullen opkopen. Wij gaan aan boord van een passagiersschip die kant op.

Jared, Tarak, Graig en Samantha maken lange lijsten van wat ze mee willen nemen op de missie maar dan komt Paola met slecht nieuws. We moeten het op Dessica zien te redden zonder allerlei leuke gadgets, zoals betapads, communicators, en dergelijke. De bomen daar in de jungle schijnen een zodanig geluid te maken dat de meeste elektronische apparatuur vreselijk gestoord wordt. Alleen de fasers doen het daar wél goed. Voor de rest zal het grotendeels “operation back-to-basics” zijn.

Niet iedereen verheugt zich hierop. Graig en Samantha zijn meer thuis in de stad, Jared en Tarak voelen zich erg op hun gemak in de bergen, en Jarmin is meer een type dat graag schaatst en sneeuwballen gooit. Alleen Paola voelt zich in de jungle als een vis in het water, zei het dat ook zij geen ervaring heeft met zich daar redden zonder elektronica.

We pakken allerlei handige apparaten in, zoals EHBO-dozen, kapmessen, Azaron, muskietennetten, waterflessen, zuiveringstabletten, touw… Paola schiet in de lach: al die rommel is toch niet nodig: een echter jungleoneer kan zonder. Samantha: “We hebben iets nodig dat groter is dan een kapmes: een extra Klingon”.

In afwachting van het vertrek worden we het holodeck ingejaagd om jungle-ervaring op te doen. Ook Paola gaat mee de jungle in zodat ze een beetje een indruk krijgt wat voor vlees ze in de kuip heeft (gehakt, voornamelijk). Haar eindoordeel is “gemotiveerd”.

Na een kort reisje naar Dessica II aan boord van een gewoon passagiersschip komen we aan en gaan we op zoek naar met de “man met de anjer” van de advance party die ons een schip gaat verkopen. Nou ja, schip… Het wrak kan nog wel wat onderhoud gebruiken. Samantha biedt onbaatzuchtig aan dat Graig of Jarmin dit doet.

Paola speelt voor gids, Jared en Graig zijn archeologen, Tarak is de dommekracht, Samantha is de leidster en kasbeheerder, en Jarmin gaat door voor xenobiologe (op zoek naar de Dessicaanse tijger) en arts. We gaan op weg naar Dessica IV, en worden over een week weer opgepikt op de landingsplaats, waar we nu zijn.

De lokale bevolking zijn gewone mensen die proberen de eindjes aan elkaar te knopen en het toerisme en de archeologie als bron van inkomsten gebruiken, wat redelijk lukt. Om bij onze werklocatie te komen moeten we een stuk jungle overbruggen, dus we gaan direct op pad. Jarmin heeft de dag van haar leven: de fauna hier is werkelijk geweldig mooi. Paola weet zelfs welke takken lekker smikkelbaar zijn van binnen en welke besjes eetbaar zijn. De insecten zijn ook eetbaar: slimey but satisfying.

Halverwege kunnen we de nacht doorbrengen in een groepje hutjes. Het stelt niet veel voor maar je kunt er je slaapzak uitrollen. We vertellen nog spookverhalen en Jared komt op het onzalige idee om als hij terug op de Quiddity is eens een bingo avond te organiseren.

Hoewel we duidelijk groentjes zijn zetten we toch een wachtpost, en de Klingon heeft de 1 e wacht. Dan hoort Tarak geluiden buiten. Is dat niet een katbeest daar in de struiken? Graig, die de 2 e wacht heeft ziet hem ook. Het beest lijkt niet extreem hongerig of zo dus we maken ons geen zorgen.

Voor de rest gebeurt er niks, hoewel de tijger wel de hele nacht bij de hut is blijven zitten, en dat is eigenlijk wel curieus gedrag voor een kat. Paola kijkt even naar de sporen maar het was wel een echte tijger. Dat gaan we straks even navragen als we in het dorp zijn. We vrolijken de dag op met marsmuziek. “De pa-ha-ha-den op, de la-ha-ha-nen in…!” We oefenen ook in het identificeren van eetbare planten en paddestoelen. Vooral die laatsten vinden de Betazoids interessant.

In het dorpje worden we ontvangen door een inheemse vrouw in een sarong. Het dorp bestaat helemaal uit boomhuizen verbondendoor touwbruggen en veranda's: erg schilderachtig allemaal. De lokale bevolking zijn zelf geen telepaten en gelukkig zijn ze kosmopolitisch genoeg om niet zenuwachtig te worden van een Klingon. Er zijn echter geen sporen van (echte) technologie.

Jared gaat eens rondsnuffelen in de lege hutten. Alles keurig netjes onderhouden, maar wel leeg. Tarak spreekt iemand aan over of wat onze tijger gister deed en of dat normaal is. De man bevestigt dat dit gedrag vreemd was voor een tijger. De tijgers doen allemaal vreemd de laatste tijd. Maar komt er een andere inboorling aan de man gaat ervandoor.

Tarak vraagt of Jared 's telepathie het nog doet. Jared wil dat best eens uitproberen, op de Klingon zelf bijvoorbeeld. Helaas dacht Tarak meer aan het scannen van een dorpeling of zo; eens kijken of ze meer weten van de tijgers. Jared, Jarmin en Tarak gaan op pad om vragen te stellen en eens een beetje rond te gluren. Ze vinden een souvenirstalletje en de verkoper is het eerste slachtoffer. Volgens de verkoper zijn de tijgers al jaren geïnteresseerd in de nieuwkomers (Jared bevestigd dat de verkoper de waarheid spreekt.) Maar misschien keek de tijger alleen maar naar de hut en niet naar ons. Pas als Jared een wat duurder beeldje van een tijger koopt komt de verkoper een beetje los. De verkoper buigt zich naar voren en fluistert dat tijgers erg gevaarlijk zijn. De laatste tijd gedragen ze zich ook anders. Eerst jaren lang niks, en dan opeens worden mensen aangevallen. De man maakt zich oprecht zorgen over ons welzijn. Uit dank kopen we ook een flesje drank.

's Avonds bij de rijsttafel delen we de gevonden informatie met onze collega's. Samantha denkt dat er misschien gebouwd wordt in het gebied waar de tijgers eerst woonden. Als hun territorium verstoord wordt, worden roofdieren wel vaker gevaarlijk. Jared denkt dat er vroeger niet op ze gejaagd werd en nu wel, en dat de tijgers wraak willen nemen. Maar zijn ze intelligent genoeg voor het begrip ‘wraak'? Jared herinnert zich dat de tijger beduidend slimmer was dan gewoon beest. Was het gisteren puur nieuwsgierigheid dat de kat bleef kijken? Volgens Paola nemen de tijgers een centraal punt in in de religie van de locale bevolking. Het is hen niet toegestaan tijgers kwaad te doen. En vroeger vielen de tijgers ook helemaal geen mensen aan. Waarom nu dan wel?

Misschien kunnen we de tijgers vragen of er in de buurt gebouwd wordt, misschien door beelden over te sturen. Het is het proberen waard. Om ze te lokken gaan we zingen rond het kampvuur. (We zijn tenslotte de bemanning van de Quiddity en wij pakken dit soort problemen op een geheel eigen manier aan.) Na een tijdje ziet Tarak er eentje. Jared probeert contact te maken, maar met empathie komt hij niet veel verder. Met telepathie wel: iemand zit redelijk geïnteresseerd naar ons te kijken. Is dat de tijger? Jared projecteert: ‘goeiedag', en de tijger stapt uit de schaduwen en gaat rustig zitten, zodat eindelijk Yarmin hem ook kan zien.

Er ontstaat een vreemde conversatie. De tijger is vriendelijk, we proberen een Romulan te laten zien en proberen uit te leggen dat dat geen vrienden van ons zijn. Even lijkt het fout te gaan maar dan geeft de tijger een antwoord dat er op neerkomt dat Romulans stout zijn, gemeen en bah. Waarom? Jared ontvangt het beeld van een dode tijger waar een Romulan zich met een mes overheen buigt. Ook ziet hij een Romulan die het lijk van een inboorling bewerkt zodat het lijkt alsof hij gedood is door een tijger.

Langzaam wordt de situatie duidelijker. De dorpsbewoner die zorgde dat de eerste man ophield met praten is waarschijnlijk een priester. De tijger wil graag dat Jared de Romulans gaat bevechten. Als Jared duidelijk maakt dat dat nou net de bedoeling is, zijn hij en de tijger dikke vrienden.

De kat leidt ons door de jungle naar een plaats die ‘fout' is. Tarak kan met zijn Klingon training zien dat we niet alleen die tijger volgen: boven, achter, links en rechts van ons lopen nog meer tijgers mee, allemaal verborgen.

Op de ‘foute' plek aangekomen begint de tijger te graven. We helpen mee en er komt een camouflagenet tevoorschijn. We graven verder en viola: een werkende power generator. We volgende kabeltjes. Is dit een soort schild? De tijgers komen tevoorschijn en gaan zitten, alle neuzen in dezelfde richting. Een cloak misschien? We hebben ervaring met ge-cloakte boobytraps. Aha, daar is de aan-en-uitknop, een knop die we niet kunnen weerstaan.

Even flikkert het uitzicht en dan zien we geen bomen meer maar een enorm complex: gebouwen, een landingsbaan enzovoort. We hebben de basis gevonden! Het alarm gaat af en twee Romulans komen naar buiten gerend. Graig schiet er een neer alsof hij rustig gaatjes in de bullseye aan het schieten is op de schietbaan (wel in de ‘stun' setting) en als de 2 e omkeert schiet de Klingon hem in de rug. Paola en Samantha trekken een sprintje en slepen de bewusteloze Romulans mee naar buiten de cloak, waarna we snel de generator weer aan doen.

De vraag is nu: mogen wij de Romulans aan de tijgers voeren? Tarak vindt van wel, maar vooral Samantha is daartegen. De Klingon moet ze van haar gewoon maar mee terug naar het dorp dragen.