Terug naar:   De Schekkerman homepage > Jopie's homepage > Quiddity pageSite map

Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 19
Gespeeld op 19 december 2004

Het probleem de wereld uit proberen te scannen.

Samantha gaat opbiechten aan Paola dat ze iemand kent op die gevangenisplaneet. Het is een oude klasgenoot van de academie, Dan Connor, die het slechte pad op is gegaan. Toen hij gepakt en veroordeeld was heeft hij strafvermindering gekregen door zich op te geven om zijn tijd uit te zitten op Dolak 4.

Craig gaat het noodsignaal nog eens analyseren. We wisten al dat het signaal ongeveer een week geleden verzonden is, en na analyse is Craig er van overtuigd dat het een normaal, echt noodsignaal is. Tarak houdt rekening met een hinderlaag. Ach, daar zijn die Rommies te lam voor. De Quiddity is in topconditie en volledig uitgerust. Dit bootje is er klaar voor. Bovendien zijn we verplicht om op elk noodsignaal te reageren, binnen redelijke grenzen.

Dus na een dagje of wat vliegen komen we aan bij Dolak 4. Samantha probeert de planeet te scannen maar ziet niks, dus laat ze Craig het eens proberen. Die ziet dat de mijnen nog actief zijn en er zijn hier en daar (nog?) levensvormen. Tarak telt ze en vindt 74 overlevenden. Dat hadden er 183 moeten zijn. Er zit één grote groep een paar kilometer ten oosten van het gevangeniscomplex, en nog een groep in het complex zelf, natuurlijk. Ook zijn er kleine groepjes en losse mensen verspreid door de jungle.

Samantha scant nog een keer, nu de groep buiten de compound, maar ze kan niet bepalen of het mensen zijn of niet. Yarmin en Jared bakken er niet veel meer van. Craig scant de omgeving maar ziet niks, net als Tarak, en Yarmin probeert het nog een keer. Zelfs als Yarmin craigiaans briljant scant, ziet ze niks.

We zien ook geen tekenen van afgevuurde zware artillerie. Craig stuurt dan maar een groet naar het administratieve centrum van Dolak 4, daar kwam het noodsignaal vandaan. Een grijsharige man met gelige huid antwoordt. Hij praat langzaam en ziet er verveeld uit en hij heet Elrod Thain. Hij vraagt: “Hoe kan ik u helpen?”

Mijnheer Thain ontkent dat er problemen zijn. Hij zal de directeur, Mulholland, op de hoogte stellen. Mogen wij een landing party sturen? Dat moet hij vragen.

Wij zoeken Elrod Thain op in de computer en daar staat hij inderdaad in. Yarmin vermoedt wel dat hij geestelijk niet helemaal in orde is. Jared is het er mee eens, met die man is iets niet in orde. Hij heeft hulp nodig.

Maar we willen toch graag zelf met mijnheer Mulholland spreken. Samantha geeft Tarak en Craig de personnel files en biecht haar oude contact op. Helaas, directeur Mulholland laat niets van zich horen. Yarmin kijkt nog even of ze aan de symptomen van mijnheer Thain een ziekte kan verbinden, of misschien een chemische verbinding in de atmosfeer? Helaas, we hebben te weinig informatie over de symptomen of te veel informatie in de computer om daar een uitspraak over te doen. Yarmin scant ook de atmosfeer op biologische oorlogvoering. Ze doet het enorm goed maar ze vindt niks. De lucht is ‘schoon'.

Dan heeft Paola er genoeg van. Ze stuurt zelf een ‘hail' en krijgt een stevige blonde man met blauwe ogen, de directeur, aan de lijn. Die directeur zegt dat het noodsignaal een glitch moet zijn geweest. Mogen we dan toch een away team sturen, vragen we. De directeur kijkt even verward en werpt een blik buiten beeld. Dan lacht hij en zegt dat het mag, zolang we maar geen wapens meenemen.

Paola gaat akkoord, na een momentje wachten krijgen we de coördinaten. Op de vraag van Samantha waar de helft van de bevolking is gebleven krijgt ze het antwoord dat die op het moment in de mijnen aan het werk zijn. Maar daar had Samantha al gescand en daar zaten ze niet. Zou er hier iets niet kloppen misschien? De Quiddity heeft Betazoids en ze staan op scherp. Ze voelen dat deze man ook niet helemaal zichzelf is. Angst? Ja, vooral als hij opzij keek. En nerveus.

En toch gaan we. Paola stelt team samen: Craig, Tarak, Samantha, Jared, Yarmin en zij. Nathan neemt zolang zij weg is het commando over. Samantha kan het niet laten Paola er op te wijzen dat dit niet volgens de regels is: de acting commander mag niet mee in een away team. Paola's reactie is typisch:

“Screw de regels.”

Samantha heeft officieel bezwaar aangetekend, daarvan acte. En nou op naar de gevangenisplaneet, geen gemiep met scanners meer.

. . .

En zo beamen onze helden zich naar Dolak 4, precies naar de aangegeven coördinaten. Het gevangeniscomplex is de gebruikelijke, deprimerende grijze blokkendoos van gebouwen. De vijf mannen met phasers en tricorders die de helden opwachten maken het uitzicht er ook niet beter op. De leider: een dikke man met varkensoogjes en fasers aan zijn riem stelt zich voor als Ray Crier. Hij neemt ons mee naar de directeur. Er is nog een moment van spanning als ze Tarak's tricorder afpakken maar de klingon weet zich nog net op tijd te beheersen. Onderweg zien we niemand behalve onze vijf bewakers.

Iedereen moet zijn wapens en tricorders afgeven, dat is volgens de regels en tja, de bewakers maken hier de regels. Maar Jared's vermogen om iemand psychisch te scannen kan niemand hem afnemen dus hij scant deze Ray Crier op zijn eigen manier. Mijnheer Crier is ook niet helemaal zichzelf, volgens Jared. Zijn persoonlijkheid laat op het moment geen pieken en dalen zien maar lijkt heel vlak, voortkabbelend als een beekje. Maar hij is wel zichzelf, rara hoe kan dat.

We komen uit in een soort lobby met een holografisch paneel in het midden dat een kaart van het complex laat zien. Het is rommelig in de lobby, er ligt wat gereedschap hier en daar, onder andere een lasercutter; niet iets wat je zomaar laat liggen.

. . .

Directeur Mulholland ontvangt de helden in zijn kantoor. Hij praat veel maar zegt weinig. Samantha probeert hem met ‘southern charm' uit zijn tent te lokken. Als onderwerp van haar prietpraat heeft ze gelukkig een het mooie gordijn met het logo van de Federation dat in Mulholland's kantoor hangt. Maar de directeur reageert heel allergisch als ze het aan probeert te raken. Het is een oud familiestuk volgens hem, en hij probeert Samantha er vandaan te leiden. Yarmin heeft de reacties van Mulholland opgemerkt en voelt da er mensen zijn achter het gordijn.

Dan komt er opeens een man de kamer binnen stormen. Hij is heeft een besmeurde labjas aan over zijn vieze kleren, en hij heeft bloed op zijn vingers. Dat bloed kan heel goed van hemzelf zijn; hij heeft krassen op zijn gezicht die hij best zelf gemaakt kan hebben.

“Vreselijk!” hijgt de man. “Hou ze tegen. Experimenten!”

Hij valt om en roept: “Romulans!” met zijn laatste adem.

Snel draven er bewakers binnen en nemen de man mee.

“Dat is dokter Craine,” zegt directeur Mulholland. “Die voelt zich al een tijd niet goed.”

We hebben geen tijd om erop te reageren. Het gordijn met het Federation logo verdwijnt, het was een hologram, en er achter staan vier bewakers met fasers op ons gericht. En erger nog: er staan ook twee Romulans in uniform!

. . .

Tarak probeert te kegelen met een bewaker maar dat lukt niet en hij wordt neergeschoten. De betazoids duiken weg. Samantha probeert weg te duiken achter Mulholland en zijn wapen te rollen maar hij heeft geen wapen dus dat is vergeefse moeite. Craig houdt zich in en houdt zijn handen omhoog.

In de verwarring is Mulholland per ongeluk neergeschoten. De gewonde directeur huilt en is helemaal over zijn toeren. Hij roept dat we moeten ontsnappen.

“Jane, nee, Jane!” zijn zijn laatste woorden en dan valt hij bewusteloos neer.

De Romulans en de bewakers nemen onze combadges af, wat ons er aan herinnerd hoe stom we zijn geweest. Eén ‘ Biedebiedebiep . Help, verraad!' naar de Quiddity zou enorm geholpen hebben. Maar nee hoor, we worden met minimale tegenwerking gevangen genomen. Jared en Craig moeten Tarak dragen en we worden afgevoerd naar het gevang.

Als we de weg oversteken naar de nor wordt opeens geschoten vanuit de struiken, en niet eens op ons. De Romulans duiken meteen terug de lobby in. Een kans!

Jared laat Tarak vallen en vlucht de struiken in, met Samantha, Paola en Yarmin op zijn hielen. Craig staat er alleen voor met Tarak. Heroïsch weet hij nog een aantal stappen te zetten met letterlijk honderden kilo's klingon op zijn rug, maar uiteindelijk haalt hij de struiken net niet. Vastgepind onder de klingon wordt hij weer gevangen genomen. De rest ontsnapt, maar waar naartoe?

In de jungle worden ze opgewacht door vier mensen: drie mannen en een vrouw. Eén van hen heeft een faser rifle, de rest andere, meest geïmproviseerde wapens. Alle vier zijn ze vies en vermoeid. Ze zitten vol bulten en verwondingen, krassen, blauwe plekken, muggenbeten… Een heeft een arm in een mitella en een ander een ontstoken hand die er heel slecht uit ziet: dik en rood. Eén vrouw giechelt.

“Ahaah. Kijk nou, Starfleet komt ons redden.”

Ze mist vier tanden en een oog zit helemaal dicht.

“Nou, vlug wegwezen. Voordat ze de zombies achter ons aansturen!”

De ‘helden' rennen achter haar aan, Craig en Tarak achterlatend in de handen van de Romulans.