Terug naar:   De Schekkerman homepage > Jopie's homepage > Quiddity pageSite map

Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 20
Gespeeld op 22 januari 2005

Helden en hele, hele erge slechterikken

Yarmin, Samantha, Jared, Paola en de ontsnapte gevangenen lopen door de jungle, op weg naar het geheime kamp van de gevangenen. Het is heet, klef en het wemelt er van de rotbeesten. Yarmin heeft zich ingespoten en heeft er niet zoveel last van, en Jared en Paola weten zich ook te redden maar Samantha heeft het er heel moeilijk mee. Om de een of andere reden vinden de steekvliegen haar het lekkerste, en wat er ook rondvliegt of –drijft, Samantha is er allergisch voor. Al snel ziet ze er uit als een aardbeitje: rood haar, rood pakje en rode bobbeltjeshuid met gele stippeltjes. Yarmin heeft haar eerste hulp doos weten te redden maar veel helpt het Samantha niet.

Bij een poel drijfzand vol modderadders wordt er even halt gehouden. Een zwart beest met rode spikkels en veel poten zakt langzaam, langzaam richting de nek van een ontsnapte gevangene genaamd Lana. Jared gooit en tak en redt Lana's leven. Het zwarte beest was een vuurspin en die zijn nogal giftig. Hij heeft er nu nog een van Lana tegoed.

. . .

Craig en Tarak zitten elk in een kleine, kloterige cel. Elke cel heeft een forcefield en twee bewakers, en Craig en Tarak kunnen elkaar niet zien. Dan komen vier Romulans: een knappe dame, een soort dokter en twee wachters binnen. Craig herkent het afwijkende uniform van de dame niet maar Tarak ziet dat ze een sub-commander van het een of ander is. De dokter herkent Craig wel: het is iemand van Tal Shiar, dat is de Romulaanse geheime dienst. Craig weet zich nog in te houden, maar Tarak wil zich niet eens beheersen. De Klingon is niet echt gewond maar wel duizelig. Toch probeert hij zijn bed door het forcefield te gooien, tevergeefs. De Romulaanse dokter ziet het met afkeer aan.

De dokter is lang, heeft grijs haar en een heel koude blik in zijn ogen. Dan komt de gevangenisdirecteur, Mulholland binnen maar hij staat bol van de tics en trekkingkjes. De Tal Shiar stelt zich voor als Dokter Tolias en hij spreekt Craig bij naam aan. De charmante vrouw is T'mei.

Heeft Craig al geraden wat er aan de hand is? De dokter legt uit dat hij bezig is met een experiment waarbij hij nanites gebruikt om persoonlijkheden te veranderen. Nanite Neuro Herprogrammering noemt hij het. Op een gegeven moment had hij een tekort aan beschikbare mensen om op te experimenteren, en na een tijdje zijn de oude proefpersonen niet meer zo geschikt als proefkonijn. En vandaar Dolak 4. Handig.

Helaas werkt de NNH alleen met mensen. Van alle ander rassen maakten de nanites de hersenen helemaal kapot. Maar ondertussen heeft dokter Tolias de nanites geperfectioneerd en gaat hij het proberen bij andere rassen. Hun effect op Betazoids zou zo interessant zijn, met hun empatische gaven!

Een aantal van de gevangen hier zijn helaas ontsnapt. Een aantal zijn uitgeschakeld. Maar voor de non-humans die ontsnapt zijn hebben ze niet zoveel moeite gedaan. Toch was er iets mis gegaan. Dokter Craine (de dokter die vorige sessie onder onze ogen bloederig stierf in Mulholland's kantoor) had kans gezien om in een van zijn heldere momenten ons te waarschuwen. Hij had ook maar een alfa versie van de nanites. En de nieuwe gedragingen van de proefpersonen komen niet altijd even natuurlijk over. (Dokter Tolias gebaart naar Mulholland, als voorbeeld.

De door de nanites ge-herprogrammeerde mensen hebben niet hun oude coördinatie, noch hun oude intellect, en helaas blijven de proefpersonen na de behandeling ook niet lang leven. Het programma is niet stabiel. Meestal zijn ze dood na een week of twee. Niet dat dit veel geeft… De Romulans stonden op het punt om te vertrekken van Dolak 4, ze hadden hier gedaan wat ze wilden doen. Maar de sub-commander (de mooie vrouw, T'mei) had gesuggereerd dat het leuk zou zijn om informatie uit ons te krijgen.

En nu, na deze klassieke uitleg-van-het-booswicht, moet onze Craig mee naar het laboratorium. Raad eens waarom? Als hij tegenstribbelt, dreigt de dokter, zullen een paar jongedames, waaronder de echtgenote van Mulholland, een pijnlijke dood sterven terwijl onze helden toekijken. De dokter onderstreept zijn dreigement met een gebaar naar een apparaatje met rood knopje dat aan zijn riem hangt. Craig gaat mee, duidelijk op het randje van een instorting of een explosie.

Tarak laat dat niet over zich heengaan en verwerkt dit in typische Klingon stijl. Hij gaat schade doen!

. . .

De groep in de jungle heeft eindelijk het kamp bereikt. De gevangenen verschuilen zich in een grot in een bergje. Binnen, in een grot verlicht door lantaarns, zijn een aantal mensen druk bezig uit niets wapens te proberen te maken. De rest is duidelijk ziek of gewond, en de gevangenen hebben bijna niks. Yarmin maakt zich nuttig. Het is niet makkelijk. Er is bijna niks te drinken of te eten en iedereen is zwak.

Lana zucht:
“Uiteindelijk hebben wij de reddingstroepen moeten redden.”
Een man met een baard en een flinke bos ongekamd rood haar komt naar voren. Samantha herkent haar oude kennis uit Starfleet Academy: Daniel Connor! Naast hem loopt een Orian; groene huid, zwart haar en snor en vlechtjes erin. Achter de Orian loopt een kleine zenuwpees, een mens met uitdunnend blond haar.

Daniel Connor stelt zich voor. Hij is min of meer leider. De Orian heet Kroog en de kleine blonde man heet Tomar.

Daniel legt uit hoezeer de ontsnapte gevangenen in de problemen zitten. Ook zij kunnen ons starship niet bereiken. Ze hadden een basiskamp met zendapparatuur maar dat is leeg geroofd door ‘de zombies'.

Eh, zombies? Sommige gevangenen en bewakers waren in zombies veranderd, zo zien de ex-gevangenen het. Daniel denkt dat de Romulans daar iets mee te maken hebben. Vroeger hadden de gevangenen wel maniertjes om in en uit het gevangenisdeel van de planeet te komen. Zo hebben ze een deel van de planeet verkend. Misschien wisten de bewakers er wel wat van, maar omdat het geen kwaad kon werd er niets tegen gedaan. Kroog bracht ook mooie bloemen mee voor vrouw van Mulholland. Sinds ze zijn ontsnapt hebben ze wel wat Romulans afgemaakt maar er zijn er nog heel veel over.

Sam verontschuldigt zich voor de onhandigheid van de ‘reddingsoperatie'. Het normale gediscussieer over wat we gaan doen begint en de ex-gevangenen doen lustig mee. De generator van het krachtveld is in het hoofdcomplex, en ze hebben er niet op gelet of daar nog veel shuttles zijn.

We hebben helaas niet zo veel tijd. Als de Romulans weg gaan zullen ze waarschijnlijk alleen een diepe krater achterlaten. Het enige wat de ex-gevangenen hebben weten te ontdekken over de zombies is dat als je ze raakt met een energiewapen ze tijdelijk zichzelf weer worden. Dit duurt kort, nog geen minuut. De zombies zijn een stuk slomer dan ze waren toen ze nog normaal waren maar ook een stuk agressiever.

Plotseling horen we schoten. We worden aangevallen door heel veel ‘zombies'! Vlug dekken we de aftocht en vluchten we door een andere gang de grot uit. Kunnen we nu misschien vanuit het base camp van de gevangenis een bericht naar de Quiddity sturen? Als de zombies hier zijn, zijn ze niet in het base camp en is dat dus niet zo goed bewaakt.

Tijdens het vluchten is er nog een interessante dialoog tussen Tomar, de blonde man met de zenuwtrekjes en Lana. Tomar zegt:
“Ik ga mee, ik heb niets te verliezen,” en Lana reageert:
“Als je gevangen genomen wordt kunnen je Ferengi vrienden onderhandelen over je losgeld.”

. . .

Ondertussen wordt Craig vastgebonden op een operatietafel. Dokter Tolias peutert met wat lijkt op een Vulcan mind melt de geheimen uit Craig's hoofd. Wie is de kapitein van ons schip, wie zijn de senior officers, waar is de kapitein en wat doet hij? Waar is het schip mee bezig, wat is de huidige missie? Craig is een open boek. Dokter probeert hem te hypnotiseren maar daar heeft Craig weerstand tegen. Helaas is het niet genoeg.

“En dan begint nu het leuke gedeelte,” zegt dokter Tolias, en twee lange naalden boren zich in Craig's slapen.

Tarak is BOOS! Hij probeert dingen te slopen en het lukt hem nog ook. Met zijn laars gooit hij de lamp van zijn cel kapot, waarna het lijkt of het complex overschakelt op het noodaggregaat.

. . .

De rest van onze helden vluchten weer de jungle in, waar arme Samantha weer helemaal opnieuw gebeten en gestoken wordt. De arme meid wordt er alleen maar verbetener van. Overal zijn geluiden van gevechten. Lana loopt voorop met Kroog want zij kennen de jungle het beste.

Plotseling is er faser vuur op de plaats waar zonet Kroog en Lana waren. Wij hebben geen wapens, geen echte; Paola heeft een mes, Tomar een energie wapen en de rest niet veel meer dan stokken.

“Achter ons!” roept Paola, en daar staan twee wachters met faser rifles.

Samantha heeft het helemaal gehad. Vijftien jaar oefenen op het paard en de brug met ongelijke leggers gecombineerd met door een door enge spinnen aangewakkerde adrenaline high laat haar een enorme tuimelsprong doen naar de wachters. Die faser rifles wil ze hebben! En Daniel had al gezegd dat de zombies niet zo heel snelle reflexen meer hadden…

Fortune favours the bold. Samantha weet één van de wachters uit te schakelen voordat ze met haar achterwerk in een doornstruik belandt . Paola maakt gebruik van de afleiding om de tweede uit te schakelen. Nu heeft de groep niet alleen de vrije aftocht maar ook twee energiewapens. Lana en Kroog hebben de aanval ook overleefd. Lana was tijdelijk buiten westen maar Kroog heeft met afgebroken tak een zombie weten te ontwapenen en overmeesteren. Nu moeten we snel doorlopen; de herrie heeft vast de aandacht getrokken van nog meer vijanden.

. . .

Ondertussen, aan boord van de Quiddity, heeft Nathan de leiding. Hij pikt wat ruis op met de scanners, wat van de kolonie afkomstig lijkt te zijn. Hij vindt het verdacht en weet er iets uit te halen:

"Subcommander T'Mei aan Imperial Starship Shaa'zir. Wij maken ons klaar voor vertrek, en bereiden een verassing voor het Federation schip voor. Wij zullen gereed zijn bij mijn volgende bericht. T'Mei uit."