Terug naar:   De Schekkerman homepage > Jopie's homepage > Quiddity pageSite map

Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 22
Gespeeld op 23 april 2005

Pre-traumatische stress stoornis

Paola en Connor schieten de twee plakkerige Romulans neer, en Samantha en de rest bevrijden de gevangenen die in het achterliggende complex vast zaten. Dat zijn er ene man of 25. Het volgende gebouw is leeg dus gaan we door naar het centrale gebouw van het gevangeniscomplex.

Elrod Thain, een van de gezombificeerde gevangenbewakers, staat ons op te wachten met een faser in zijn hand. Hij heeft geen enkele kans: 1 zombie tegen 40 opstandelingen, maar eigenlijk vindt Samantha dat we hem niet zomaar dood kunnen maken. Dat is niet volgens Starfleet Regulations! Dus besluipt ze hem van achter terwijl hij de andere 39 in de gaten probeert te houden en slaat Elrod met een superbe karateklap buiten westen.

In de cellen horen Craig en Tarak mensen schreeuwen en joelen. De cavalerie is altijd op tijd! Tarak raadt de zombies aan om maar weg te gaan, maar de zombies zijn al te ver heen om goed advies op te volgen.

Als de bevrijde gevangenen horen dat hun kameraden nog door Romulans belegerd worden in de grotten waar ze heen gevlucht waren draaien ze om hun mede-ex-gevangenen te gaan helpen.

Een klein groepje, waaronder onze helden, blijft om op te ruimen en de Quiddity te waarschuwen. Maar hoe kom je door het krachtveld heen? Jareed heeft een idee: de stroomvoorziening uitschakelen, of wat er nog van over is nadat Tarak zijn laars had lopen gooien. Yarmin gaat mee om te helpen. Ze krijgen een energiewapen mee voor het geval dat, wat weer bewijst dat ook Paola en Samantha niet echt helder meer zijn. En ja hoor: als Jareed en Yarmin de generator gevonden hebben zoeken ze niet naar knopjes maar opent Jareed het vuur. Boem!!! Gelukkig heeft Jareed een dokter bij zich. Yarmin raakt in paniek, eerste hulp lijkt niet te helpen. Gelukkig kan ze hem nog wel in veiligheid slepen.

En dan valt natuurlijk overal de stroom uit, waardoor ook de krachtvelden van Tarak en Craig’s cellen wegvallen. Tarak wint natuurlijk op zijn sokken (haha) van de zombies. Hij en Craig maken twee fasers buit en lopen voorzichtig naar buiten. Daar vinden Mulholland en zijn vrouw en nog een jongedame. Alledrie hebben ze een faser en alledrie zijn ze zombies. Onze helden hebben hun fases al op wide angle stun gezet, en dat wordt dan ook gebruikt. Als Mulholland neer gaat mompelt hij nog net ‘dankjewel’ voor hij in elkaar zakt.

Als na de explosie iedereen naar buiten rent zien we Tarak en Craig en de neergeschoten zombies, en de laatste jongedame die nog staat. Als Tarak de zombie-dame voorzichtig neerschiet roept Connor nog:
“Nathalie, nee!” maar dan is het al te laat

Terwijl Connor kapot van verdriet bij Nathalie zit te huilen legt Yarmin uit wat ze hebben gedaan. Craig roept uit dat we contact moeten maken met de Quiddity! Er gaat iets opstijgen en dat schip moet koste wat kost tegengehouden worden. Snel rennen Paola, Craig, Tarak en Samantha het complex weer binnen. Paola regelt een fakkel. We rennen naar het kantoor van Mulholland want daarachter zat de geheime deur. Yarmin blijft buiten en probeert nog een keer Jareed te helpen. Nu lukt het wel.

De rest van de helden sluipt voorzichtig het laboratorium binnen. Het lab is verlaten, en een enorme troep. De spullen liggen op de grond, schots en scheef rond gegooid, laden hangen open… Helaas, de belangrijke spullen zullen de Romulans meegenomen hebben maar Samantha gooit uit principe een kussensloop vol met mappen en datakristallen. Craig en Tarak, allebei nog belust op Romulan bloed, rennen door naar de launching pad. Helaas helaas, ze zijn net te laat.

In het lab vindt Samantha gelukkig ook haar en haar collega’s com devices. Biedebiedebiep, come in Quiddity! Helaas, Nathan heeft op het moment geen behoefte aan een rapportage: het schip wordt op dat moment aangevallen door een Romulan war bird! Waar is iedereen? Samantha moet snel zorgen dat iedereen bij elkaar is zodat ze omhooggestraald kunnen worden.

Aan boord van de Quiddity gaan alle zombies snel naar de ziekenboeg, net als de zwaargewonde Jareed. Nathan legt snel uit: Op een gegeven moment zagen ze opeens een warbird de-cloaken en mensen omhoogstralen vanaf de planeet. De war bird wilde er vandoor gaan met die passagiers dus Nathan schakelde met een paar foton torpedo’s hun voorste schild uit. Helaas re-cloakte de war bird en zijn ze nu weg aan het rennen. Maar hoewel we ze niet meer zien gebruikten ze wel een standaard manoeuvre dus weten we welke richting ze op gaan. Er achteraan!

Ondertussen, in de ziekenboeg, doet Yarmin onderzoek naar wat de zombies precies mankeert. Ze is gefascineerd, wat een briljante technologie! Het zou een omkeerbaar proces moeten zijn… Jareed ligt vergeten met een hersenschudding op een bed. Ondertussen gaat de Quiddity naar alarmfase rood, battlestations, maar Yarmin laat zich er niet door van haar werk afhouden.

Op de brug, analyseert Tarak de tactiek van de Romulans, rekening houdend met het feit dat ze super sneaky zijn. Maar dan gaat weer het alarm: Romulan warbird de-cloaking! Moeten we ook de rest van de ex-gevangenen van de planeet afstralen? Later, eerst vechten. De Kapitein van de war bird, Kapitein Molak van Shaa’zir, hailt ons. Hij stelt zich voor en biedt ons de gelegenheid aan om ons over te geven. Ha!
Naast hem zit de vrouwelijke Romulan die we al eerder gezien hebben: T’mei.

Terwijl Kapitein Molak op onze weigering reageert met:
“Then you must face total destruction!” verlaat Craig stilletjes de brug, Tarak bij het wapenpaneel achterlatend. De Klingon berekent waar hij moet schieten en zet de torpedo’s klaar. En… vuur! Maar de computer laat hem niet schieten.

“Please enter command code.”

Oeps, die command code heeft Craig. Of de kapitein. En die zijn er nu eventjes niet. Paola rent weg om Tolvar’s post-it velletje met wachtwoorden en command codes te halen.

In de ziekenboeg, maakt Yarmin een doorbraak. Eureka: ze weet nu hoe ze de nanites uit moet schakelen en de zombies weer hun oude zelf kan maken. Haar eerste patiënt is Nathalie, de jonge vrouw waar Connor zo om moest huilen. Als Nathalie haar ogen open doet en haar geliefde in de ogen vindt er een rozen-en-violen momentje plaats in de ziekenboeg. Kijk, daar doe je het allemaal voor als dokter.

Op de brug is het lang niet zo leuk als in de ziekenboeg. Die war bird gaat ons afmaken en wij kunnen niet eens terugschieten! Tarak rent achter Craig aan, Samantha achterlatend om zowel de logistiek als de beveiliging te doen. Boem!! In een klap schieten de Romulans onze schilden naar 50%.

Tarak, die al had beredeneerd dat het Craig moest zijn geweest die onze systemen op slot gegooid had vangt onze security officer en houdt hem in bedwang: niet zo moeilijk voor tweehonderd kilo Klingon.

Daar is Paola terug met de codes. Pieperdepiep en de systemen werken weer. Ready, aim, fire! Samantha mag schieten en pats, precies midden in de roos, en hard! De Rommies verdwijnen met de staart tussen de benen. Ze zijn weer gecloakt, helaas, en dit keer weten we niet welke kant ze op rennen. En we hebben nog een planeet vol ex-gevangenen waar we verantwoordelijk voor zijn, dus jammer maar helaas.

Tarak sleept Craig naar de brug en legt uit:
”Onze vriendelijke Romulan dokter heeft hem een tijdje apart gehad. Dat zal de oorzaak zijn.”
Craig begrijpt niet waar hij van beschuldigd wordt. Hij was gemarteld op de planeet en dan naaien zijn eigen maten hem ook nog.
“Dat zou ik ook zeggen als ik jou was, zo zou ik je ook geprogrammeerd hebben als ik een Romulaanse dokter was,” zegt Tarak.

Paola meldt aan Yarmin dat Craig ook zombieproblemen heeft en ze slepen hem naar de ziekenboeg. Arme Craig houdt vol dat hij alleen rust en een warme douche nodig heeft en probeert los te komen. Maar ja, hij wordt vastgehouden door een Klingon die zijn woede nog niet heeft kunnen ventileren vandaag dus hij kan wriemelen wat hij wil.

Aangekomen in de ziekenboeg zegt Tarak tegen Yarmin:
“Doe me een lol, vertel me dat met zijn hersens geklooid is.”
En ja hoor, Yarmin ontdekt bij Craig niet alleen nanites in zijn lichaam maar ook een onderhuidse zender in zijn arm.

Helaas is de zender niets bijzonders en degenereren de nanites zodra ze buiten het lichaam komen dus veel informatie krijgen we er niet uit. De rest van de reis hebben Samantha en Yarmin het super-druk met het genezen en onderbrengen van de ex-gevangenen. Daarom kunnen ze ook homerisch maar opgelucht lachen als Tolvar als hij terugkomt van de conferentie opgewekt vraagt of er hier nog iets gebeurd is.