Terug naar:   De Schekkerman homepage > Jopie's homepage > Quiddity pageSite map

Star Trek The Next Generation: De reizen van de Quiddity
Sessie 25
Gespeeld op 22 oktober 2005

Op Raisa I - Een berg en een casino

Er is een bulletin rondgegaan: we gaan naar Raisa en we blijven er 5 dagen. Als je iets hebt wat af moet dan moet dat snel want iedereen gaat verplicht van boord. Iedereen ja; ze hebben daar een kennel voor onbeheerde starships. Paola, Yarmin, Jareed & Craig zijn blij met het nieuws, Tarak en Samantha ietsje minder. Aan de ene kant: Raisa is dé vakantieplaneet dus alles is wel een beetje voorgekauwd. Aan de andere kant: Raisa is niet voor niets dé vakantieplaneet en ten tweede: ze hebben er geen cynthahol.

En niemand mag studie- of werk gerelateerde boeken meenemen! Jareed zal persoonlijk ieders bagage inspecteren om te zorgen dat niemand stiekem iets nuttigs gaat doen op vakantie. Yarmin pakt daarom maar doktersromannetjes en DVDs met leeghoofdige Emergency Room series in. Samantha wil gaan shoppen dus zij houdt haar koffers zo veel mogelijk leeg. Iedereen krijgt credits mee dus geld is geen punt. Craig plant niks bijzonders, hij ziet wel. Jareed wil naar het strand en bergbeklimmen dus hij neemt bergschoenen mee en een zwembroek. Tarak pakt ook zijn bergschoenen in en hij neemt zich voor een andere berg te nemen dan Jareed.

En dan is de vakantie aangebroken. De kamers zijn van wow en die van de kapitein en senior officers komen allemaal uit op het zelfde binnenplaatsje-met-zwembad. Yarmin gaat direct het water in want het zwembad is super de luxe, het heeft zelfs een bar in het midden. Craig, Samantha en Paola volgen haar snel en Jareed wil eerst een enorme ijsco. Paola heeft al snel een kokosnoot met een rietje er in. De kapitein blijft op de kant, Shakespeare lezen in een enorme short met witte zonneblok op zijn neus.

Samantha is met haar bikini in het zicht van Tolvar gaan zitten maar die leest, dus dat schiet niet op. Haar vrienden moedigen haar aan: ga ervoor! Een kleine conversatie over zonneblok dan maar. De kapitein en de operations officer zijn allebei van het type wit-verbranden-vervellen-weer wit. En ach, het lukt ook nog!
“In de schaduw blijven zitten is eigenlijk het beste,” zegt Tolvar en hij gebaart: kijk, hier naast hem is nog een strandstoel vrij. Samantha rent direct naar de replicator om haar eigen boek te halen. Iets om indruk mee te maken… Proust dus. Maar twee minuten conversatie is genoeg om haar bluf onderuit te halen, en het hielp niet dat ‘Proust’ verkeerd uitsprak. De kapitein snapt het wel, achter de cover van ‘The Taming of the Shrew” zit een kookboek. Via-via komt de conversatie op de 20e eeuw en Samantha en Tolvar maken een afspraak om samen eens naar een museum te gaan.

Ondertussen zijn Paola en Craig klaar met elkaar in het water te gooien en besluiten ze een potje Parrises Squares te gaan spelen. Yarmin en Jareed gaan mee, de kapitein en Samantha alleen achterlatend bij het zwembad. Tolvar is niet zo’n sporter, zegt hij. Hij speelt liever een potje schaak. Samantha ontdekt prompt een levenslange interesse in het spel en uiteindelijk gaat Tolvar haar Vulcan chess leren.

. . .

Tarak, ondertussen, is gaan bergbeklimmen. Hij wil dat het niet te makkelijk is dus hij is niet van plan om veel mee te nemen. De suggesties van de juffrouw aan de balie vallen dus niet in goede aarde. Uiteindelijk laat Tarak zich wel overhalen om tenminste een tent mee te nemen.

De berg die Tarak heeft uitgekozen is de moeilijkste die er te vinden is op Raisa, een favoriet onder de bezoekende Klingons volgens de mevrouw aan de balie. Het was ook de bedoeling dat het moeilijk zou zijn, volgens Tarak. Van het idee dat de berg ‘bezoekersvriendelijk’ zou kunnen zijn gemaakt wordt hij bijna onpasselijk. Maar deze berg is nog ongerept, en dat is maar goed ook. Er is wel een shuttle naar het beginpunt. Onze Klingon maakt daar wel gebruik van maar daarna is het hem tegen de berg.

Het gaat goed! Als de avond valt heeft hij al flink vorderingen gemaakt. Tarak zet zijn tent op op een fijne richel. Morgen moet hij nog een flink eind.

. . .

Craig, Yarmin, Jareed en Paola hebben bij de sporthal een team van een ander starship gevonden om tegen te spelen, en ze winnen. Hoera voor team Quiddity! Team Voyager moet geblutst en vernederd naar huis. Na het opfrissen herinnert het clubje dat ze op weg naar de sporthal langs een casino waren gekomen. Een klein gokje zou wel leuk zijn, ja. Yarmin ziet ook wel iets in lekker eten en Paola stelt voor op z’n chique te gaan. Dat idee valt in goede aarde.

In de schaduw bij het zwembad leert Tolvar Samantha Vulcan chess. Sam krijgt helemaal geen hoogte van die man, ze heeft geen idee wat hij denkt, stugge Scandinaviër! Dan komt Paola aanlopen en nodigt ze uit om gezellig mee te gaan eten. Er zijn al twee koppeltjes dus Samantha moet maar Tolvar’s tafeldame zijn. Sam’s tomatenhoofd wordt uitgelegd als veroorzaakt door te veel zon en Samantha vlucht naar haar hotelkamer. Een kleermaker moet er komen en een stylist! Een kapper en een manicure en iemand met een heleboel schoenen!

Een half uurtje later is het verzamelen in de lobby. Yarmin is in het zwart met glitters en heel lange handschoenen, Paola heeft een simpele jurk met spaghettibandjes van grijze zijde en een piepklein handtasje en Samantha draagt een bronskleurige avondjurk en torenhoge hakken. Zo hoeft ze niet zo ver omhoog te kijken naast Tolvar. De heren doen niet voor de dames onder. Jareed is helemaal het heertje in een pandjesjas met white tie. Tolvar en Craig dragen ook ‘white tie’ maar dan een iets modernere versie.

. . .

Op de berg is het ook nacht. Tarak zit in zijn tent maar dan opeens gaat de rits open. Het is een Klingon, een vreemdeling.
“Dit is mijn richel. Ik was hier niet het eerst maar ik sta hier alttijd als ik op Raisa ben. Dus jij en je tent gaan weg.”
De Klingon heeft een bat’leth en Tarak heeft alleen een zakmes dus dat wordt gezellig.
“Eindelijk amusement!” denkt Tarak.
De Klingon slaat Tarak’s tent in tweeën en Tarak maakt daar gebruik van door hem na dat moment van theater lekker hard tegen de rotswand aan te gooien. Helaas laat de tegenstander daardoor zijn bat’leth niet los.
Tarak heeft het geweldig naar zijn zin! Met een gerichte kopstoot en door een blunder van zijn tegenstander weet hij de vreemde Klingon in het ravijn te werpen. Tarak roept nog:
“Hé, ren nou niet weg, jij lafaard!” maar er komt geen antwoord. De vreemdeling moet dan wel dood zijn of op zijn minst buiten westen. Hmmm, ophalen dan maar? De klip waar hij afgekukelde is wel heel diep, minstens een halve kilometer en het is donker. Maar dan begint de bat’leth te knipperen en verdwijnt. De tent is ook opeens weer heel. Zucht… Het was maar een nep gevecht: entertainment u aangeboden door het Raisa bureau voor toerisme. Zwaar teleurgesteld gaat Tarak slapen.

. . .

Ondertussen in het restaurant is het toetjestijd. Tolvar kiest iets wat je met zijn tweeën uit één schaal eet, Yarmin wil ook zoiets en Paola en Craig nemen crème brule. En hoewel er een fruitig wijntje bij het dessert wordt geserveerd houdt men over zich het algemeen in, qua drinken. Dat is maar goed ook want daarna wordt er gedanst.

Dat dubbele dessert wat Tolvar bestelde, wat was dat nou? En vindt de kapitein Samantha nou leuk of niet? Als Yarmin naar de WC moet gaat Samantha even mee (Paola moet opeens ook enorm plassen) en dan heeft ze de kans die vraag eens aan een professionele empaat te stellen. Zo’n vriendin had je moeten hebben toen je zestien was. Of acht. Of achtentwintig. Yarmin denkt eigenlijk van wel, ja, het is niet alsof de kapitein Samantha mee uit nam omdat er niemand anders bij de hand was. Yarmin raadt Samantha aan om er wat meer alcohol in te gooien, in Tolvar dus. Tot nu toe had ook hij nog niet zoveel gedronken.

Onze helden houden fijn vakantie, dansen en wagen een gokje (ze winnen wat, ze verliezen wat) en Yarmin zorgt dat de glazen gevuld blijven. En laat Samantha daar nou niet zo goed tegen kunnen… Samantha denkt dat Paola en Craig wel eens in het zelfde hotelbed zullen belanden die avond. Yarmin denkt dat niet, maar ja. Jareed, Yarmin, Paola en Craig knijpen er op een gegeven moment tussen uit om nog even te gaan zwemmen, Samantha en Tolvar aan de goktafel achterlatend. Zo’n mannetje of 50 van de bemanning van de Quiddity die ook toevallig net daar zijn houden wel een oogje op de kapitein en de operations officer.

En dan is het moment daar: Tolvar zet Samantha af bij de deur van haar hotelkamer. Zij is geremd en weet dat het niet mag: relaties tussen collega’s van ongelijke rang, hij is een heer, zij is aangeschoten, hij houdt daar rekening mee…
Het eindresultaat is een beleefd handje, een ‘…nou welterusten dan maar’, een ‘dankjewel voor een fijne avond’, een ongemakkelijke stilte, nog een ongemakkelijke stilte, twee paar lippen die net niet dicht genoeg bij elkaar komen… Nog een ongemakkelijke stilte…
  “Eh, welterusten dan maar.”
“Gaan we morgen weer schaken?”
“Eh, okay.”
En zo is de avond toch niet helemaal verloren.

De andere officers komen uiteindelijk ook allemaal veilig in hun eigen bedje terecht.

. . .

Als de zon op gaat en in de stad iedereen uitslaapt is Tarak zich al fris en fruitig klaar aan het maken voor het laatste deel van de beklimming. Ook vandaag gaat het heel goed en voor hij het weet staat Tarak op de top van het uitzicht te genieten. Maar waarom lijkt de knoop van zijn knapzak nu een lampje te zijn, en wel een dat aan en uit knippert? Het rinkelt ook nog als een telefoontje. Verachtelijk laat Tarak de tas met het lampje naar beneden van de berg af vallen. Voor je het weet komen ze je bestek en een servet aanbieden als je je energy bar op gaat eten.

. . .

Samantha is veel eerder op dan de rest: al wel om tien uur! Ze gaat eerst naar de detox om van haar kater af te komen en dan snel door naar het casino van gisteravond. De security tapes wil ze zien en wel nu! Hoe erg heeft ze zich misdragen, was het echt zo erg als ze zich herinnert? De manager die morgen moet haar de tapes helaas weigeren. Alle bezoekers van Raisa hebben recht op privacy, maar hij verzekert haar dat ze zich echt niet belachelijk heeft gemaakt, hij werkt hier al jaren dus hij weet hoe echt misdragen eruit ziet. Dan gaat Samantha maar naar een cursus Vulcan Chess en daarna shoppen. Textieltherapie heet dat. Een jurk die je niet nodig hebt, oorbellen die gewoon te mooi glinsteren om te laten liggen, een paar absoluut fantastische schoenen helpen allemaal om even niet te denken aan wat er gisteravond niet gebeurd is. Natuurlijk hadden Sam en Tolvar wel een afspraak om vandaag nog een beetje te gaan schaken. Als hij Samantha niet in haar hotelkamer vindt zou hij een briefje achter kunnen laten. Dus, hoe langer ze shopt, hoe meer kans op een briefje. Maar misschien ligt er geen briefje! Da’s eng, dus dan nog maar wat langer uitgesteld. Of misschien ligt er wel een briefje. Da’s nog enger en dus moet er nieuwe mascara aangeschaft worden en een dikke wintersjaal en nagellak en een brievenopener met ‘souvenir uit Raisa’ er op en een tafellampje en een nachtjapon met ‘welterusten’ er op.

Paola en Yarmin doen het rustiger aan. Zij gaan paardrijden en krijgen twee lieve merries die de weg weten. Hun middag gaat om met genoeglijk kletsen en van de natuur genieten. Jareed gaat ook bergbeklimmen, maar niet die moeilijke berg die Tarak heeft uitgezocht. Nee, Jareed neemt er eentje met ijscokarretjes langs het pad en bloemenweiden waar je mag plukken. Craig vindt een fijne bar met band en mag zingen. Het gaat fantastisch, de toehoorders genieten en dat zegt wat want het zijn mede-toeristen en die weten wel een tomaatje te vinden als dat nodig is. Als Samantha terugkomt loopt ze in de lobby tegen Paola en Yarmin aan. De vriendinnen hebben aan één blik op Sam’s tassen genoeg.
“Ach meid, was het zo erg?”
Tja… Hij was een perfecte heer, zij was verlegen, een moeilijke stilte…. De meiden weten er alles van. Ze gaan dan maar gedrieën naar Samantha’s kamer. Daar ligt geen briefje van Tolvar.

. . .

Boven op de berg wordt Tarak verrast door een helikopter met een paar afgevaardigden van het bergbeklimmersbegeleidingsteam. Tarak kijkt ze vuil aan. Nee, mijnheer wil geen gebruik maken de ophaalservice. Had hij nou maar luchtafweergeschut meegenomen.
Toch weten de aardige, vriendelijke mensen hem een nieuwe rugzak aan te smeren. Als ze weg zijn neemt Tarak daar de kaart uit. Waar willen ze dat hij NIET heen gaat? Aan de markeringen te zien: de noordkant. Daar moet hij dus zijn. Tarak draait zijn neus naar het noorden en begint aan de afdaling. En hij neemt de rugzak niet mee.