Amber Diaries Sessie 31+32

De voorbereidingen voor het Bal lopen voorspoedig. Sara begint de beginselen eindelijk een beetje onder de knie te krijgen. Haar troef heb ik inmiddels ook ontvangen. Dan is er een uitnodiging. Een uitnodiging voor een extra vergadering. Hoe interessant. Zal me benieuwen wat ze achter proberen te houden, grijns.

De vergadering is bijzonder goed bezet. Iedereen is er eigenlijk wel zo’n beetje, alleen Dalt en Myrthe ontbreken. Zelfs Merlin wordt door Random doorgehaald. Die Merlin ziet er trouwens niet goed uit, hij lijkt wel een eeuwigheid geen slaap gehad te hebben. De tegenstelling met de uitgeruste Random is... opvallend. Het doet je jezelf afvragen welk spelletje Random aan het spelen is.

Het nieuws uit de Hoven is goed. Merlin vreest dat de Hoven binnenkort exploderen. Ze zitten dicht tegen een burgeroorlog aan. De conservatieven hebben de laatste tijd steeds meer aan de weg getimmerd, de geruchten over een coup worden steeds sterker. Merlin betwijfelt of hij voldoende steun heeft om zo’n coup neer te slaan. Op dit moment houdt alleen Mandor het zaakje nog een beetje bij elkaar. Merlin zelf probeert zich het vege lijf te redden door zich zo neutraal mogelijk op te stellen. En dat is dan koning, zucht. Het gaat volgens Merlin in de Hoven om honderden families, waarvan 32 Majors. Velen daarvan zijn in de Logrus geïnitieerd. Een burgeroorlog zal dan ook grote gevolgen hebben, en niet alleen voor de Hoven. De andere Powers zullen er haast onherroepelijk in meegezogen worden.

Hm, iets zegt me dat ik nog maar eventjes moet wachten met de herbouw van mijn kasteeltje. Ik vind één keer verwoest eigenlijk wel genoeg. Maar een burgeroorlog in de Hoven? Klinkt goed. En dat wij erbij betrokken worden? Ach, het is tenslotte wel de bedoeling dat die conservatieve lui een kopje kleiner gemaakt worden, anders schiet ik er nog niets mee op. Nooit gedacht dat de kans om wraak te nemen op mijn familie daar zich zo snel aan zou dienen. En wat Merlin betreft, zwakke koningen krijgen het lot dat ze verdienen. Hij had het nooit zo ver mogen laten komen.

Dat was het eerste goede nieuws, wat verder nog? Hm, het andere patroon. Adrian vertelt dat dat patroon zwak is geweest, gevaarlijk zwak, zeker met de situatie in de Hoven. Zwak, zwak, zwak, zwak, het moet echt in Corwin’s familie zitten. De ene is nog zwakker dan de ander. Maar Adrian wil daar wat aan doen. Hij kondigt de oprichting van het koninkrijk Sherwyn aan, met hem als koning. Koning Adrian?! Nou, als het andere patroon daarvan afhankelijk is, zie ik het somber in. Toch, ik kan me voorstellen dat dit een slimme zet is. Toegegeven, dat andere patroon had er beter niet kunnen zijn, maar gezien de huidige stand van zaken lijkt me een bondgenoot niet onwenselijk. Alle beetjes helpen tegen de Nexus en de Logrus.

Over de Nexus gesproken, Random heeft daar ook nog een mededeling over. Hij wijst ons er nogmaals op hoe desastreus het zou zijn als Monias zou huwen met een kandidaat van de verkeerde kant en rekent op onze inzet om dit koste wat kost te voorkomen. De verontschuldiging richting Alexander dat hij dit slechts figuurlijk bedoelt is vast niet oprecht.

Wat de kandidaten van onze kant betreft, blijkt Random nog een nieuwe deelneemster gevonden te hebben. Ze heet Elaine en ziet eruit als een zeventienjarige punk uit Shadow Earth. Duidelijk geen smaak. Flora blijkt zich verder ook officieel kandidaat gesteld te hebben, maar dat is meer om grip op de situatie te houden, dan dat het serieus is. Monias zou wel gek zijn zo’n zwaargewicht naast zich te dulden. Iedereen blijkt naar het feest te gaan, en Random had ook niet anders verwacht. Hij wijst ons er nog wel op dat er ook gewerkt zal moeten worden. Gaap. Dacht hij soms dat ik er voor mijn plezier heen ging. De Amber war counsel zal volgens Random bestaan uit Fiona, Llewella, Flora en Deirdre, en we dienen allemaal hun opdrachten stipt uit te voeren. Prima, weet ik tenminste wie ik wat moet zien te ontwijken. Ik heb wel wat beters te doen dan her en der wat op iemands tenen te gaan staan en zo. We worden er nog even op gewezen dat de andere zijde ook wel zoiets zal hebben, maar bij de vermoedelijke deelneemsters aan dat counsel zitten geen interessante namen zoals Dara.

Ter afsluiting van de vergadering wijst Alexander ons nog even op de regels die er tijdens het Bal zullen gelden. Typische regels van Alexander hoor. In het kort komt het erop neer dat je geen wapens, Logrus of Pattern mag gebruiken, en dat je shapeshiften en magie alleen voor persoonlijke en ongevaarlijke doeleinden aan mag wenden. Het kost me weinig moeite het gat in de regels te vinden.. Het is dus prima in orde om iemand een psychic blast te voorkopen, grijns. Pas dan bedenk ik me dat het klaarblijkelijk ook prima in orde is om iemand de strot dicht te knijpen. Brr, dat is toch minder. Echt iets voor Alexander om met zulke stompzinnige regels voor de dag te komen. Waarom verbiedt hij niet gewoon dat mensen elkaar aanvallen? Zeker een zoon van Corwin, zucht.

Mislukkeling of niet, toch ben ik de eerste om Adrian met zijn koningschap te feliciteren. Ik steek mijn verbazing niet onder stoelen of banken en wens hem veel sterkte en wijsheid toe. Hij zal het nodig hebben. Ach, en ik gun het hem wel dat het allemaal een beetje goed gaat. Adrian is geen vijand van me, hij kan zelfs nog wel eens nuttig zijn. Te vriend houden dus.

Zodra de vergadering voorbij is, activeer ik de druppel weer. Gelukkig is het allemaal goed gegaan, toch begin ik me al kwetsbaar te voelen, zonder geactiveerde druppel. Ik moet echt aan een meer definitieve oplossing gaan werken.

Dan is het Bal daar. Sara is helemaal opgetogen. En reken maar dat ze op zal vallen. Ik heb een van de bedienden zelfs de term ‘kerstboom’ horen gebruiken. Toegegeven, die bediende maakt die fout nooit meer, maar het geeft toch te denken. Het is mij ook allemaal wat te uitbundig. Als ik dan echter weer in haar ogen kijk en de pure liefde zie die daar uitstraalt, verdwijnen mijn bedenkingen. Wat maakt het ook uit. Het is juist de bedoeling dat Sara opvalt, dat iedereen weet dat ze mijn verloofde is.

Ik maak verder niet de fout van vroeger en ga dit keer gewapend. Wie weet waar dat zwaard van Caine nog goed voor is.

Het paleis van Galoria blijkt een wanprestatie te zijn. Walgelijk, zoveel tierelantijntjes als erop zitten. En dan al dat blauwe en roze, het lijkt wel een babykamer. Geen wonder dat Sara er helemaal weg van is. En dan ook nog van die romantische tuinen. Dat wordt vannacht een wandeling met Sara, daar kun je de donder op zeggen. Ach, er zijn ergere dingen zullen we maar zeggen. En ik moet hier toch een beetje de schijn op houden. Mijn smaak mag het dan niet zijn, Sara geniet hier duidelijk met volle teugen.

Ik ben niet de enige Amberiet die met een partner verschijnt. Random is er uiteraard met dat mens van hem en ook Bleys, Llewella en Gerard laten zich begeleiden. Fiona heeft Reys Thurston als begeleider, over een gewaagde keuze gesproken. Julian heeft ook gezelschap en wel van een of andere fatsoenlijke edelvrouwe uit Amber. Ik kan me eigenlijk niet herinneren haar in Arden gezien te hebben, zal wel alleen voor het Bal zijn. Dan is Caine’s gezelschap interessanter, Vinta Beyle. De dame ziet er zonder meer aantrekkelijk uit. Aantrekkelijk en gevaarlijk. Dit is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Volgens de roddels schijnt ze zelfs Caine redelijk van repliek te kunnen geven. Ook schijnt hij vroeger al eens iets met haar gehad te hebben. Masochist.

Martin is er ook, en laat zich door Melusine vergezellen. Mooi. En nu maar hopen dat Monias dat toch niet zo leuk vindt. Zelf ben ik niet zo kapot van Algo’s aanwezigheid. Waarom moesten ze die mislukkeling eigenlijk ook uitnodigen?

Het Bal is groots, en praktisch niemand schijnt de invitatie te hebben afgeslagen. Zelfs Sand is er. Ze komt als onafhankelijk persoon, en is alleen. Zal me benieuwen welk spelletje ze speelt. De war counsel is er in ieder geval niet gerust op.

Tijdens het dansen grijp ik al spoedig mijn kans en doe ik een guirlande met Sand. Een losse opmerking over mijn interesse in informatie over mijn afkomst is zo gemaakt. Ach, en er gaan wel meer mensen naar een balkon.

Op het balkon kunnen we even wat openlijker praten. Sand blijkt inderdaad wel informatie voor mij te hebben en houdt de tegenprestatie nog even open. Gevaarlijk, ik weet het, maar ik moet het weten. Ik heb zelfs mijn druppel hier uitgeschakeld, zo gefixeerd ben ik op het opvangen van wat voor informatie dan ook. Ik begin met een vraag die er nog een beetje omheen draait, waarom doet Caine zo moeilijk over mijn erkenning. Sand draait er al evenzeer omheen, ze oppert dat Caine misschien wel hetzelfde weet als zij. Dan ook maar bot: “En dat is?” Sand constateert tevreden dat ik nieuwsgierig ben. Ja, en? Gelukkig gaat ze meteen verder met het eigenlijke antwoord. Volgens haar ziet het er naar uit dat ik gebruikt ben als een specifiek wapen tegen Caine door iemand die zich jarenlang als Caine heeft voorgedaan, maar het niet was. In die situatie zou zij ook voorzichtig zijn geweest.

De mogelijke tegenprestaties negerend vraag ik verder. Ik moet het weten! Wat is er met mij gebeurd? Wat is er in mij geprogrammeerd? Sand weet het niet precies. De betreffende persoon is volgens haar naar alle waarschijnlijkheid Tirga van Ysarn geweest. Ze heeft verder al verschillende leden van mijn tak van de familie bestudeerd, maar denkt dat er bij mij iets veranderd is aan het concept. Ze zou me dan ook graag bestuderen. Ik flap eruit dat ik het zelf ook wel graag zou willen weten. Volgens haar valt dit te combineren, haar onderzoeksmethoden zijn minder drastisch dan die van het Laboratorium van Dara. Grrr, Dara, nog zo’n Chaoot die al veel te lang geleefd heeft. Sand vraagt ondertussen onschuldig of ik al kennis gemaakt heb met mijn broer, neef en nicht van moeders kant. Wel, mijn broer lijkt me duidelijk. Sand vertelt dat ze mijn nicht een tijdje onder haar hoede heeft gehad. Mijn neef schijnt al een tijd zoek te zijn, er wordt van twee kanten flink op hem gejaagd. Hij heet volgens haar Alwin. Als ik Sand het verhaal van Julian vertel reageert ze verbaasd. Kijk eens aan, dus toch niet alwetend, grijns.

Aangezien we al lang genoeg op het balkon hebben gestaan gaan we terug. En met dat vertrek begint de twijfel toe te slaan. Hoe meer ik erover nadenk, hoe stommer mijn handelwijze me toeschijnt. Ik heb me min of meer met huid en haar aan Sand overgeleverd?! Joost mag weten wat ze met me uithaalt. Sand is gevaarlijk, en ik ben kwetsbaar. Niet echt een gezonde combinatie. Haar rond laten poken in mijn hoofd, alleen de gedachte al.

Toch, wat moet ik anders? Ik heb informatie nodig, ik moet weten wie er aan welke touwtjes trekt. En Sand kan me dat vertellen. Ze schijnt haar afspraken wel na te komen. Je houdt er misschien een nare bijsmaak aan over, als ik Dorian goed begrepen heb, maar ze komt haar deel wel na. De informatie die ze gaf was ook zeer waardevol. Ze bevestigde in feite Caine’s versie, en dat terwijl ze toch niet echt vriendjes met hem is. Ergo, Caine kan inderdaad wel eens niet geweten hebben dat hij mijn vader is. Fijns, heel fijns. Zal me leren nooit met een shapeshifter het bed te delen. Tirga en Dara, ik heb ook wel weer de juiste personen uit de Hoven achter me zitten. Hopelijk rekent de aanstaande burgeroorlog voor eens en altijd met ze af. En wat de deal met Sand betreft, misschien wordt het weer tijd voor een soort levensverzekering.

Ondertussen begint het tijd te worden Monias een handje te schudden. Waar is Sara nou eigenlijk gebleven? Barst! Ze is nergens te zien. Weken voorbereiding en als het er dan op aankomt is ze er niet. Er zou haar toch niets... Hm, vast niet. Ik moet haar gewoon vinden. Misschien dat een bediende het weet? Mooi niet dus, ze weten nog wel over wie ik het heb, zijn die juwelen toch nog ergens goed voor, maar waar ze is gebleven? Misschien dat Alexander het weet. Hij is tenslotte verantwoordelijk voor de beveiliging hier.

Alexander blijkt gelukkig nog enigszins competent te zijn. Met wat navraag ontdekt hij dat Sara naar de wat minder publieke ruimten van het paleis is gegaan, in gezelschap van Algo. ALGO?!?!?! Bij de eenhoorn, ik vermoord die vent. Boos been ik de deur door waarachter Sara zich ergens moet bevinden. Er bevinden zich hier behoorlijk wat lui, en die willen allemaal niet gestoord worden. Grumbel, waar is dat rotwijf. De tijd begint te dringen. Alle kamers doorzoeken is zelfmoord. Gegarandeerd dat ik twee lui betrap die dat absoluut niet willen hebben. En ik heb zo al vijanden genoeg. Typisch Algo om me zo voor gek proberen te zetten. Dan zie ik daarginds eindelijk een glinstering uit een kamer te voorschijn komen, Sara! Ze is haar jurk nog aan het rechttrekken en achter haar verschijnt mister creep himzelf. Algo begroet me stralend, maar als hij denkt me zo op stang te kunnen jagen heeft hij het mis. Ik neem de minimaal vereiste beleefdheid in acht en negeer hem verder. Hij kan wachten. Ik ga me hier niet belachelijk voor hem maken, die overwinning gun ik hem niet. Nooit. Ik kan wachten, mijn tijd komt nog wel.

Sara is opvallend stil naast me, klaarblijkelijk voelt ze ook met de afscherming van de druppel wel aan dat ik ‘lichtelijk’ ontstemd ben. En reken maar dat ik ontstemd ben. Ze is gebruikt. Mijn Sara, bezoedelt door Algo. Bah. Bah, bah en nog eens bah. Ik krijg haast de neiging haar weg te gooien, zo erg walg ik ervan. Maar niet nu, niet op het Bal. Ik kan me een dergelijke afgang niet veroorloven. Ik moet mezelf onder controle houden, een goede, krachtige indruk maken. Geen kwetsbaarheid tonen.

Het handjeschudden met Monias gaat goed, en voor de vorm doe ik ook nog wat dansjes met de slet. Liggen friemelen met Algo, walgelijk. Heeft Algo daar zijn vingers ook gelegd, heeft hij haar daar gekust? Bah! Sara voelt zich duidelijk niet prettig en begint een redelijk hysterische indruk te maken. Fijn, krijgen we straks nog een scene ook. Mooi niet dus. Ik neem haar even mee naar onze kamers om een hartig woordje met haar te spreken. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar als ik haar daar zo in tranen zie, begint mijn woede toch wat weg te ebben. Met horten en stoten krijg ik haar versie. Dat mijn onderonsje met Sand op het balkon haar zou steken was nog niet bij me opgekomen. En Algo was zo’n attente en aardige jongeman. Vast, grumbel. Ik wijs haar erop dat mijn onderonsje met Sand puur zakelijk was, iets wat ik van haar onderonsje met Algo niet kan zeggen. Sara is wel enigszins beschaamd en belooft me het nooit meer te doen. Nooit meer., zo’n fout maakt ze in ieder geval hooguit nog maar één keer. Het volgende slippertje bekoopt ze met de dood, zeker weten. Maar daar hoef ik haar niet op te attenderen. Net zo min als ik haar erop wijs dat zij een schaduwwezen is, en ik een hertog een van Amber. Ik mag meer dan zij, en daar zal ze maar aan moeten wennen. Voor deze keer zie ik het door de vingers. Ik kan me over de gedachte dat Algo haar heeft betast heen zetten. Ik moet me erover heen kunnen zetten. Als ik dat niet kan, kan ik me ook niet over Sara’s verlies heen zetten. Een kleine spanning tussen ons, het verdiept natuurlijk de relatie. Op zich niet slecht. Ik mag er Algo wel dankbaar voor zijn. Ik zal Algo er mijn dankbaarheid ook wel voor betuigen, IN BLOED!

Nu de lucht tussen ons weer wat is opgeklaard is Sara opmerkelijk snel weer de oude. Je zou haast denken dat ze toneel speelde.

Wat later op het feest wordt ik door een bediende van Monias benaderd, de koning wil me spreken. Wauw, ik kan niet wachten. Aangezien het me niet verstandig lijkt Sara bij het gesprek te hebben, laat ik haar maar weer alleen. Dit keer wijs ik haar er wel nadrukkelijk op dat ze in de publieke delen van het paleis dient te blijven. Ik heb tenslotte een naam hoog te houden. Sara stelt de berisping duidelijk niet op prijs, maar dat was ook niet de bedoeling.

Monias is vrij ontspannen als ik bij hem arriveer. Ik hou de druppel geactiveerd, daarvoor ligt Monias te gevoelig.

Monias vertelt dat hij begrepen heeft dat ik op zoek was naar bepaalde info, ik hou me echter op de vlakte. Hij heeft me geroepen, dus hij komt maar met voorstellen. Wat mij betreft, hoe minder ik met Galoria van doen heb, hoe liever.

De koning begrijpt mijn boodschap en komt ter zake. Hij heeft iemand nodig die iets voor hem doet, en hij kan die persoon met info, of iets anders, belonen. Wel, dat is de basis van elke deal. Ik luister verder. Monias zeurt vervolgens wat over gebrek aan competent personeel, een gezeur wat klaarblijkelijk zijn excuus is om mij in te schakelen. Het gaat hem om ene Felicia Mysterion, de moeder van Myrthe. Deze is al een redelijke poos verdwenen, en aan mij de nobele taak naar haar op zoek te gaan. Hm, klinkt op zich natuurlijk goed. Behalve bij Monias zou me dat namelijk ook nog eens bij Myrthe, en misschien wel bij Felicia zelf krediet op kunnen leveren. Monias legt ondertussen uit dat hij het mij vraagt omdat de beste plaats om een spoor van haar op te pikken de Overschaduw is. De gevraagde prestatie lijkt me zo op het eerste oog acceptabel, en Monias vraagt dan ook naar de tegenprestatie die ik verlang. Dat is vrij simpel, informatie. Alleen weet ik nog niet precies wat. Ik voel er weinig voor om van Monias nog eens precies hetzelfde te horen als wat Sand me al verteld heeft. Enige verificatie van Sand’s hersenspinsels zou weliswaar aardig zijn, maar dan liever door een stuk informatie wat daarbij aansluit dan door nog eens precies hetzelfde te horen. Monias heeft echter toch behoefte aan een indicatie van het soort informatie die ik wens, en die kan ik ook wel geven. Iets over mijn verleden en de rol die Galoran daarin speelde lijkt me wel wat. Dat zit dicht genoeg bij de informatie van Sand voor wat eenvoudige verificatie, en geeft toch ook aanvullende info. Info die Sand waarschijnlijk niet kan leveren.

Monias gaat akkoord met de deal en stelt voor dat we gelijk oversteken. Hij zou het het prettigste vinden als ik haar op kan sporen, maar een indicatie is toch ook al wat.

Met de deal rond wordt het tijd voor wat details. Wie is die Felicia bijvoorbeeld. Monias laat me haar troef zijn. Het wordt even zwart voor mijn ogen. Ik... ken... die... vrouw. Wat ben ik blij dat mijn druppel geactiveerd is. De nachtmerries, de pijn, de vernedering, en haar gezicht. Daar! Daar is de vrouw die mij probeert te controleren. Oh reken maar dat ik haar op zal sporen. Reken maar. Alleen weet ik nog niet zo zeker of ik haar ook levend terugbezorg aan Monias. Dat hangt helemaal af van wat Felicia mij te vertellen gaat hebben. Felicia spoor ik op, maar niet voor Monias. Als er iemand een sleutel zou kunnen hebben om mij de controle over mijn geest en lichaam weer terug te geven, dan is zij dat wellicht. Dat Monias redenen heeft om aan te nemen dat Felicia bekend is met de Overschaduw en daar geweest is, vast. Ik leen haar troef en kan haast niet wachten erachter te gaan.

De rest van het Bal verloopt rustig. Ik observeer mijn geliefde familieleden van moeders kant. Dit is waarschijnlijk een van de weinige gelegenheden waarbij ik ze in levende lijve kan aanschouwen zonder daarbij onmiddellijk in levensgevaar te verkeren. En ‘s nachts maak ik het weer helemaal goed met Sara, of beter gezegd andersom. Ze weet me associatie van Algo met haar lichaam aardig te doen vergeten. Mooi. En die tuinen zijn inderdaad romantisch. Kus.

Murlas