Amber

Sessie 35

Personal Log

3 februari 1995

SubheadingDe vogel is klaar met pikken. Het vliegt weg. Ik volg het. Het moet ergens heen gaan. Misschien een aanwijzing. Ik loop. En loop. En loop. Vogel gaat sneller. Kan het niet bijhouden. Wil het niet bijhouden. Te moe.

Ik word wakker. De vogel vliegt net over. Ben te vermoeid om de implicatie te snappen. De alarmbellen gaan niet af. In plaats daarvan volg ik de vogel weer. En dit keer wil ik het niet kwijtraken. Ik wil weten waar het heen gaat. Wat hier achter zit. Ik moet hier weg. Ik verbijt de pijn en vlieg erachteraan.

Vogel vliegt om een hoek. Is dan verdwenen. Klerezooi. Maar wacht eens. Die grot. Ja, daar moet hij door gevlogen zijn.

Bij de ingang van de grot geland voel ik iets vreemds, iets onprettigs, Logrus!!! Toch maar weer pijn lijden, ik moet hier armen hebben. Anders te gevaarlijk.

De gang leidt naar een waar dolhof, maar mijn spoor is duidelijk. Ik moet bij de Logrus zijn, uitstellen heeft geen zin, verzwakt me alleen maar meer. En dus volg ik het spoor naar de Logrus, alle andere gangen negerend.

De gang wordt ¹ wijder en komt uit in een ruimte. Een ruimte gevuld met een verschrikkelijke werveling: Logrus, hele sterke Logrus. Ik wil me omdraaien, weg van hier, maar het is te laat. De man daar draait zich om, de vogel zit op zijn schouder. Hij fronst. Ik onderdruk de paniek in mijn binnenste, dwing mezelf tot controle. Praten, ik moet met hem praten. Zolang we praten leef ik nog. En dus stel ik me beleefd voor en vraag ik naar zijn naam. Helaas geeft hij die niet. Wel blijkt hij mij te kennen. Ik ben volgens hem dus die zoon van Caine en Rega. 'En wie heeft je hierheen gebracht.' Slik, als hij dat niet geweest is, wie dan wel? Waar zit ik? Welke krachten gebruiken mij als speelbal? Ik antwoord slechts dat ik dat zelf ook wel zou willen weten. Een goed, beheerst antwoord. Maar niet goed genoeg. Ik moet hier weg. Ik voel de Logrus aan mij knagen. De man merkt op dat het niet geacht wordt mogelijk te zijn om hier binnen te komen zonder zijn toestemming. Ook stelt hij zich alsnog voor, hij heet Suhuy. Suhuy, de Logrusmeester, iemand die op gelijke voet met Galoran en Dworkin staat. Ik voel mijn controle slippen, de Logrus oprukken. NEEEE, niet weer het Patroon kwijt. NEEEE.....

Het is donker. Van ver weg hoor ik stemmen. Mijn lichaam is er niet. Alleen mijn geest. Zwevend.

'En hoe gaat het met jou tegenwoordig?'

'Och, van alles. Ik doe freelance werk.

'Schrijf je nog steeds?'

'Ja, ja.'

'Maar eh, is dat ene verhaal eigenlijk geaccepteerd?'

'Deden ze moeilijk over, er zat klaarblijkelijk copyright op de Amber verhalen. Wist ik ook niet. Een of ander major house heeft echter alle rechten.'

'Flauw hoor, maar het is wel uitgevoerd?

'Ja, het was een soort detective. Ik had alle Amberieten gecast.'

'Aan wie?'

'De grote baas natuurlijk. Hè, wat doet dat lampje daar? Oh shit, oh shit. 20cc! Nr. 3! Nr. 3!

Stilte...

Ik kom bij. De locatie is verrassend, de ziekenboeg van Amber. Adrian staat bezorgd bij me. Hij praat. Met een schok keren de herrinneringen terug. Suhuy, de Logrus, MIJN PATROON! Oh nee, niet weer. Ik kan dat Patroon echt niet nog een keer lopen. Echt niet. Maar?! Het is er nog?! Het is niet weg. Het is zelfs niet verzwakt. En mijn shapeshifting? Pijnloos. Makkelijk. Alles in harmonie. Een golf van opluchting gaat door me heen. Gelukkig, ik ben nog heel. Pas dan richt ik mijn aandacht tot Adrian. Want hoe kom ik hier naakt en kaal geschoren in de ziekenboeg van Amber?

Adrian's verhaal is simpel. Hij was op zoek naar de verdwenen Rhiane, en kwam via een klooster vol oranje pipoos bij het onderzoekslaboratorium van Dara. Daar trof hij Rhiane in de afdeling nieuwe gevallen, en mij in de afgesloten afdeling. Ik zat er volgens het kaartje al een paar maanden.

Een paar maanden!? Ze hebben me gewoon nooit laten gaan! De hele tijd heb ik er al rekening mee gehouden dat ze daar iets met me uitgehaald hadden, maar dat ze me niet eens echt lieten gaan...

De schok verdooft me. Ik kan het me haast niet voorstellen. Melusine's redding, Yaslin's redding, de vestiging van de Nexus, en al die tijd zat ik in dat laboratorium!? Ik voel niet eens de gebruikelijke woede opkomen, of een allesoverheersende haat. In plaats daarvan is er slechts een ijskoud rotsblok in mijn hart, een rotsblok met het opschrift: WRAAK! Ik zal niet rusten eer ik mijn gevangenschap gewroken heb. Dara en haar handlangers zullen voor hun daden boeten. Zo simpel is dat.

Dit keer zal mijn wraak geen loze belofte zijn. Dit keer zal ik er actief aan gaan werken. De eerste stap is simpel, Adrian. Ik moet eens diepgaand met hem spreken. Gelukkig is dat wederzijds. Adrian heeft ook geen behoefte aan pottekijkers, en neemt me mee naar Corwin's Primal Pattern. Onderweg filosofeer ik wat met hem over naamgevingen. Het Patroon van Amber heet gewoon het Patroon terwijl het Patroon van Sherwyn Corwin's patroon wordt genoemd. Het komt op mij toch wat tweederangs over. Ik vraag Adrian dan ook of het geen eigen naam heeft. Adrian's antwoord is verrassend. Beiden zijn een patroon, maar hij ziet dat van Amber niet als Het Patroon, maar als Dworkin's Patroon. Hm, scherpzinnig, en juist natuurlijk. Ik had het nog nooit van die kant bekeken. Maar waarom ook niet? 'Dworkin's Patroon' Het zal toch wel even wennen worden. De machtsverhoudingen tussen de vier krachten in deze Realiteit zijn volgens Adrian ongeveer 30-30-20-20, waarbij Amber en Logrus beiden 30 hebben.

Eenmaal in de relatieve veiligheid van Corwin's Primal Pattern houden we ons met wat serieuzere zaken bezig. Ik zit uiteraard met een dilemma, en leg Adrian ook wel een tipje van de sluier uit. Ik begin met de constatering dat Adrian mij gered heeft en dat ik dus een schuld bij hem heb. En ik hou niet van schulden. Adrian doet er nogal luchthartig over, hij heeft me graag gered, bovendien kwam hij eigenlijk voor Rhiane. Wat die schuld betreft, Adrian denkt dat ik hem straks snel genoeg kan inlossen. De Hoven staan namelijk op springen, en als dat gebeurd zou Adrian wel eens alle hulp nodig kunnen hebben die hij kan krijgen om Corwin's Patroon te beschermen. Wel, met de kanttekening dat ik geen militair ben wil ik dat best toezeggen.

Na deze aftastende opening vat Adrian de stier eens bij de horens. Enig vertrouwen is volgens hem ook wel handig. Ik kan een glimlach niet onderdrukken, alsof hij mij zou vertrouwen. Maar een gelijke uitwisseling van informatie is inderdaad handig. Bovendien heb ik mijn dillema nog niet opgelost.

Het dillema is simpel. Ik wil Dara te grazen nemen, koste wat het kost. Dat kan ik niet alleen. Maar wie betrek ik daarbij? Adrian is een aantrekkelijke kandidaat. Hij heeft een eigen koninkrijk. Bovendien lijkt hij zich de laatste tijd heel wat beter onder controle te hebben dan vroeger. Hij is serieuzer. En hij kan in ieder geval beter op zichzelf passen dan ik, baal. Bovendien, bij Adrian zijn de posities nog niet vergeven. Er zijn geen Elders die je voor de voeten lopen. Ik neem de gok.

Langzaam, beetje bij beetje, vertel ik Adrian wat er zoal werkelijk gebeurd is. Gebeurd is in de Overschaduw, bij de blauwe bokkeboten, het lopen van het Patroon, de problemen met shapeshifting, de nachtmerries, het geheugenverlies, het stuk rots dat plotseling vernietigd was, mijn tweede bezoek aan de Overschaduw, het vreemde gesprekje wat ik hoorde. Adrian trekt herhaaldelijk wit weg. Veel van mijn verhalen passen bij die van hem. Want hij vertelt ook. Vertelt over zijn operatie na zijn val in de Abyss, over Narshila, alias Sereva, hoe hij de tweede keer in zo'n droomschaduw zat als private detective en dat Dworkin hem daar uit haalde.

Onze conclusie is duidelijk, zowel hij als ik zijn onvrijwillige gasten van Dara geweest. Adrian is er heilig van overtuigd dat Dara en Dolk een en dezelfde zijn. En ze is met iets levensgevaarlijks bezig. Levensgevaarlijk voor ons, en voor beide Patronen. Want wat het ook was dat rondliep terwijl ik in het laboratorium zat, het heeft wel Dworkin's Patroon gelopen. De implicaties daarvan zijn te eng om te bevatten. Dara moet gestopt worden, en wel door ons. Want ook daarover zijn we het eens. We hebben al vaak genoeg ons handje opgehouden bij Random. Hij mag misschien nog een handje helpen bij het opruimen, maar Dara is voor ons.

De uitwisseling van verhalen heeft de lucht tussen Adrian en mij flink opgeklaard. Adrian lijkt te beseffen hoe zwaar het voor mij moet zijn om het hem te vertellen. En zwaar was het. Het enige wat het draaglijk gemaakt heeft is de rekening, een rekening welke Dara gepresenteerd krijgt. Dat ik Adrian daarbij echt in vertrouwen moet nemen, neem ik op de koop toe. Ik moest hem toch al iets vertellen, waarom niet de waarheid? Hij pikt het in ieder geval op zoals ik gehoopt had. Door me over Narshila, alias Sereva, te vertellen geeft ook hij zich een stuk bloot. Maakt hij onze afhankelijkheid wederzijds. Heel verstandig.

We discussiëren openlijk over  de te volgen weg. Het eerste wat we missen is informatie. Ik weet dat er een blok is van het Huis Ysarn en de Nexus. Daarin heb ik mijn wortels. Daarnaast is er nog Dara met haar Laboratorium. De Blauwe Bokkepoten zijn haar vazallen. Bovendien zit er nog iemand met oranje fanaten te klooien. Adrian kwam ze tegen, Dorian is ze tegengekomen, Julian kent ze. En we weten over alles te weinig. Want om Dara en consorten te verslaan, zullen we eerst moeten weten welk spel ze spelen.

Hoe vergaren we meer informatie? Spioneren, en onderzoek. Adrian heeft via Sereva en Merlin contacten in de Hoven, ik heb via Sand, die ik toch maar een beetje buiten onze conversatie gehouden heb, en Monias, wiens opdracht ik wel vermeld heb, ook de nodige informatiebronnen. Niet alleen dat, aangezien ik door sommigen wellicht als werktuig gezien wordt, kan het niet anders of ik krijg met de machinaties te maken. Daarnaast zullen we ook technisch onderzoek moeten doen, onderzoek naar Dara' machinaties. Helaas zijn de Schaduwen om Sherwyn allemaal niet erg technisch, ons eigen lab zullen we dus in een beveiligde Schaduw moeten plaatsen. Want een eigen lab moet er komen. Een Lab waarin we shapeshifting, psyches, magie, de Logrus en de Nexus dieper kunnen onderzoeken. Hun zwakke plekken kunnen bepalen. Want ik ben niet in kennis geïnteresseerd. Mij gaat het slechts om een kleine opschoning in het huizenbestand van de Hoven.

Toch wel sterk hoe makkelijk en snel we al praten over onze vijand en ons onderzoek. En wat komt het me goed uit! Adrian zit duidelijk met veel problemen. Hij zit met Sereva in zijn maag, met Corwin, heeft daarnaast nog een koninkrijk wat hij op moet zetten, een leger wat hij op moet bouwen, en praktisch niemand die hij kan vertrouwen. En het ziet er naar uit dat ik dat laatste nou net van hem gewonnen heb. Gunstig, heel gunstig. Het gaat er uiteraard niet om of je iemand vertrouwen kunt, het gaat erom hoe nuttig hij voor jou is, en hoe nuttig jij voor hem. Wel, ik zou wel eens heel nuttig voor Adrian kunnen zijn. Hij weet te veel van mij om hem te laten vallen. En ik heb voldoende heibel met de Hoven en de Nexus om de vijanden van mijn vijanden tot mijn vrienden te maken. Adrian kent mijn motivatie, heeft mijn haat gevoeld, hij zal me genoeg vertrouwen. In het begin waarschijnlijk nog niet in alles, maar dat komt wel. Adrian is een slechte oppotter, en hij heeft verder niemand aan wie hij zijn problemen kwijt kan. Ik weet nu al wat Sereva hem geflikt heeft, dat ze zwanger is, dat Adrian niet weet wat hij met Corwin aan moet, dat Corwin's Patroon eigenlijk nog het enige is waar hij echt om geeft. Als ik zijn vertrouwen niet beschaam, en hem af en toe een beetje aanmoedig, ben ik zo zijn rechterhand. En dat lijkt me een alleraardigste positie. Goed, ik heb hem ook wel het nodige verteld, maar in tegenstelling tot Adrian heb ik me beperkt tot ons probleem. Ik heb hem niet verteld dat ik Sara pas sinds kort ken, ik heb hem ook niet verteld welke deal ik met Sand heb. Dat Caine waarschijnlijk echt niet wist dat hij mijn vader was, dat wel. Scheelt hem weer een verkeerde onderzoeksrichting. Dat Martin voor een stuk ook al op de hoogte is ook, ik mocht hem hier nog eens in willen brengen. Voorlopig moet hij echter nog maar even onwetend blijven van de verdere ontwikkelingen. Evenals Julian trouwens.

Al met al blijft het natuurlijk een pijnlijke nederlaag dat ik Adrian mijn verhaal heb moeten vertellen. Een verhaal wat hij trouwens met een mengeling van medelijden en bewondering aanhoorde. En het was maar goed dat er bewondering bij zat. Als ik ergens niet tegen kan, dan is dat tegen medelijden. Ik had dan simpelweg het karwei voor Alexander afgemaakt, zo simpel is dat. Als ik ergens niet tegen kan, is dat tegen medelijden. Toch, deze nederlaag zou voor de andere kant wel eens een Phyrus-overwinning kunnen zijn. Met een koninkrijk achter me kan ik veel, heel veel. Goed, het kost misschien jaren om de vijand te doorgronden, om er voldoende kennis over op te doen om ze te infiltreren, om een leger te hebben wat ze kan verslaan. Maar ik heb die tijd. Reken maar, en de rente is aantrekkelijk, dat kan ik je ook verzekeren.

Voor de korte termijn zijn mijn plannen ook duidelijk. Ik moet achter mijn troeven aan. Sara's troef (en ik slaag er nog steeds in om die met een stalen gezicht als eerste bij Adrian te noemen, haar verloven was inderdaad een meesterzet), de Nexustroef, Felicia's troef, de witte troef, en mijn standaard troevendeck, allemaal weg. De plek waar die weer opduiken zou wel eens een heel leerzame kunnen zijn. Felicia zelf wil ik ook nog steeds opsporen. Zowel haar informatie als die van Monias is waarschijnlijk te waardevol om te laten lopen. En dan moeten we ook nog een fatsoenlijke farce richting Amber en Galoria opzetten. Eentje die verklaard waarom ik plotseling zoveel met Adrian optrek. Ambassadeur van Amber of zo, bijvoorbeeld. Adrian zal het er eens met Random over hebben. Eigenlijk zou het Adrian ook wel goed uitkomen als ik de gesprekjes met Alexander doe. Alexander ja. Nog eentje die rustig onder de groene zoden mag verdwijnen. Maar Alexander is niet zo belangrijk. Hij is een pion, en eentje die fouten maakt. We nemen hem nog wel eens te grazen als de gelegenheid zich voordoet. En wat het spreken met hem betreft, dat kan je van een ambassadeur van Amber nauwelijks verwachten, daarvoor moet je een ambassadeur van Sherwyn hebben.

De laatste gedachte blijft hangen. Ambassadeur van Sherwyn, het is een optie waarvan ik de gevolgen nog niet kan overzien. Maar het heeft zijn charmes, zondermeer. De gedachte heeft Adrian duidelijk ook verrast. Hij moet er nog over nadenken. We zullen zien.

[PS. Kunnen Bart en ik ook samen in zo'n beveiligde technologische Schaduw investeren?]

Murlas