Amber Diaries Sessie 84

Het geneuzel is ten einde. Tijd om Dorian eens aan te spreken. Hij heeft tenslotte zo het een en ander meegemaakt. Altijd interessant. En inderdaad zijn zijn belevenissen met Brand in die andere Realiteit dat. Maar ook niet meer dan dat. Leuk als achtergrondinformatie, maar niet direct toepasbaar.

Een wat gevoelig onderwerp betreft ons gezamenlijk project. Nou ja, gezamenlijk. Ik heb de helft van de puzzelstukjes en Dorian doet het werk, niet eens zo’n slechte deal. En eentje die voorlopig zelfs nog blijft werken. Dorian mompelt in ieder geval iets over een Altra Huis waar hij nog een spoor naar heeft. Uiteraard bied ik hem mijn hulp aan, hoewel we beiden weten dat ik op het gebied van Altra Huizen weinig voor hem kan betekenen. Maar hij heeft mijn puzzelstukjes dus nog niet nodig. Uiteraard kan ik niet bij Dorian achterblijven en dus ‘vertrouw’ ik hem toe dat ik ook een spoor volg, en wel eentje die verband legt tussen Lothair en Azrain en waarbij ook Aradia betrokken is. Het zijn de juiste woorden, Dorian is voldoende onder de indruk. Zo vertelt hij me nog over de aangetaste Nexus en Galorans natuurlijke plaats daarin. Jammer dat ze hem bevrijd hebben. Ik snap ook eigenlijk niet waarom. Afijn, het zijn niet echt mijn zaken. Net zoals Dorians problemen met Quendor me verrassend koud laten. Als de vijand daar zit, zit hij niet elders, bijvoorbeeld in mijn Ways. Verder is het van oorsprong de Schaduw van Bleys en Fiona, laat die dat probleem dus maar aanpakken.

Dorian is weg, tijd voor iets belangrijks, mijn rapportage aan Arran en vooral aan Jaill. Ik had tijdens het diner al bedacht wat ik erin wilde zetten en hoe ik Galoria eruit wilde laten komen [zie vorige diary], nu alleen het schrijven en versturen nog. Vooral dat laatste is beslist niet triviaal. Het moet tenslotte snel. Troeven kan, maar is te opvallend. Er zit veel meer achter die kracht dan je op het eerste oog zou denken, en wie vertrouwt er zijn geheimen nu aan een kracht waarvan anderen meer weten dan hijzelf? Nee, troeven is veel te link. Zelf afleveren is veilig, maar kost wel erg veel tijd. Koeriers zijn per definitie onbetrouwbaar. Gelukkig is dit probleem al eeuwen bekend, en de oplossing ook, bloedwezens. Bloedwezens hebben de betrouwbaarheid van je eigen kracht, zonder dat je er persoonlijk bij hoeft te zijn. Verder betreft het een wel gedocumenteerde kracht, shapeshifting, een kracht waarop ik al redelijk een expert ben, zeker in de gebieden buiten de Hoven. Toegegeven, een bloedwezen bevat ook een bepaalde hoeveelheid Kracht, is dus detecteerbaar. Maar dan moet je er wel op bedacht zijn! Verder is die kracht wel heel erg klein. Als je al bedenkt hoe moeilijk het is om een persoon op te sporen, al is hij een Amberiet, dan kun je zo’n bloedwezen helemaal vergeten. Helemaal als dat wezen niet gevonden wil worden, en reken maar dat mijn bloedmuis dat niet wil. Ideale dieren, muizen. Snel, schuw, onvindbaar. Een hellride van Amber naar de Hoven is voor zo’n muis natuurlijk niet te doen, maar daar komt het spionage netwerk van Palini en de handelsroute van Myrnia om de hoek kijken. Af is het allemaal nog lang niet, maar er zitten toch al een paar leuke afsnijdingen in de route. Het voornaamste probleem vormen eigenlijk Amber en Sherwyn zelf nog. De route laat zich daar nou niet bepaald versnellen, zucht. Maar dat is meer een probleem voor mijn spionnen dan voor mij. Ik zet muis wel even bij Ygg af. Ik ben wel wijzer dan mijn route daar langs te laten lopen, maar dat cafeetje een paar Schaduwen verderop?…

De volgende ochtend, de zon heeft zich verstopt, de regen weet niet of ze nu op de grond wil vallen of toch maar in de lucht wil blijven, kortom, een ideaal tijdstip om eens naar de Garnath vallei te gaan.

In de vallei heeft de regen eindelijk een beslissing genomen, het valt op de grond. Opgelucht doet het dat meteen in grote hoeveelheden. Het kan mijn humeur echter niet bederven, want daar op de rotspunt staat hij, het origineel, de Burcht waarvan alle andere slechts een afschaduwing zijn, dreigend, duister, zwart.

Door de poort rijdend merk ik dat er nog hard gewerkt wordt, maar het zijn de laatste lootjes. De opzichter heeft alles duidelijk in de hand. En ik kom als geroepen. Hij heeft namelijk nog een paar kleine puntjes, zoals het mechanisme voor de geheime deuren, ik kies voor de verborgen steen maar wel met vingerafdrukherkenning, de bespiedinggaten, hoe rokerig de open haard moet zijn, de verwarming van het kasteel (kil, ik kan me daar tenslotte tegen shiften), of ik ook douches in de badkamers wil (voor mij wel, voor de gasten uiteraard niet). Er wordt voor gezorgd dat de gasten niet teveel van het kasteel zien. Dan zijn er nog de verplichte afgeschermde ruimtes, zoveel voor mij, als voor eventuele gevangenen. Het personeel dat aan de geheime onderdelen van de burcht gewerkt heeft blijkt al via wat magische trucjes hun geheugen over die onderdelen verloren te hebben. Zelfs de opzichter zelf weet straks niet meer wat precies waar zit, ik kan dus maar beter even goed opletten. Op zich wel jammer dat je niet meer gewoon de werklieden kunt laten ombrengen. Maar inderdaad, goede vaklui zijn schaars, en een goede opzichter helemaal. Adrian vindt het vast niet leuk als hij zijn opzichter in twee delen terugkrijgt. En ach, eigenlijk heeft die vent ook gewoon verbluffend goed werk verricht. Goed genoeg om hem er een getuigschrift voor te geven. Kan hij fijn pronken bij zijn baas. En zijn ploeg hier heeft wel een bonus verdiend. Niemand zal zeggen dat ik een slecht meester ben. Evenals niemand zal zeggen dat ik over me heen laat lopen. Het laten vallen van een beker mag dan een ongeluk zijn, de onachtzaamheid die daartoe leidde was dat niet. Vijftien sleepslagen voor zo’n dienstertje is dan echt niet te veel. En het voelt goed, naar oude tijden die herleven en zo. Alleen eindigt het deze keer niet met haar dood, maar gewoon met vijftien sleepslagen. Ik laat haar zelfs na afloop verzorgen. Ik ben tenslotte geen barbaar.

Terug in Amber, neem ik nog eens wat stukken door met Joris. Nu de burcht bijna af moeten er tenslotte een aantal zaken geregeld worden, zoals de aanvoer van voedsel en bedienden en de ontmoediging van gasten. Ook heeft mijn secretaris nog wat normale post welke afgehandeld moet worden. Ik complimenteer hem verder met de sobere doch smaakvolle inrichting van Garnaghast. Ja, dat is de naam die ik ervoor zocht, Garnaghast. Een naam een burcht waardig!

Jan is een heel stuk minder formeel dan Joris, en vereist ook heel wat meer toezicht. Toch heeft hij zich nog behoorlijk ingehouden, meer dan ik verwacht had eigenlijk. Voldoende reden om hem aan te houden dus. Ook hij wordt over Garnaghast ingelicht.

Bill Roth blijkt een middagje vrij te hebben. Afijn, dat komt dan wel een ander keertje. Eerst maar eens terug naar de Hoven, zelfs met hulpmiddelen een behoorlijke reis.

Bloedmuis blijkt inderdaad al een tijdje geleden aangekomen te zijn, een goede muis dus. Ik bespreek met Arran nog een keer onze geruchtenstrategie. Arran heeft er duidelijk zin in.

Eindelijk rust, of beter gezegd, een rustig moment. Jaill wil beslist nog een keer een mondelinge rapportage van me, maar dat kan wachten. Net zoals de rest kan wachten. Even tijd om me terug te trekken op mijn kamer en na te denken over de volgende stap, hoe vind ik Aradia?

Ik merk het eigenlijk al als ik mijn kamer binnenkom. Er is iets anders, iemand is hier geweest. Langzaam neem ik alles in me op. Niets… of wacht, toch. Daar die stoel met zijn rugleuning naar mij toe! Zo stond die eergisteren niet! De stoel draait zich om, een vrouw kijkt me aan: Aradia?!

Aradia blijkt zich onze vreemde droom ook nog te herinneren. Sterker nog, ze heeft er wat meer over uitgevonden, een zekere Sonia was redelijk spraakzaam. Het schijnt te maken te hebben met het conflict tussen Ornach en Lothair. Aradia wil dat spoor echter niet alleen volgen. En wie is er dan beter om haar te vergezellen dan ondergetekende? Aradia windt daar geen doekjes om, Alwin. Helaas is ze het contact met hem al een tijd kwijt. Ik fijns verbazing en suggereer dat hij misschien in een andere Realiteit zit. Als Dorian dat kan dan kan Alwin dat tenslotte ook, en ik ga haar voorlopig niet onnodig wijzer maken dan nodig. Aradia slikt het nog ook.

Nadat Aradia een afspraak geregeld heeft gaan we op weg. Het valt me al snel op dat Aradia een eigenaardige manier van reizen heeft. Ze vervormt als het ware de Schaduw en legt zo een verbinding van punt naar punt. Aradia legt uit dat ze er vroeger geen controle over had, maar dat de onsympathieke methoden van Sand wel effectief waren

We arriveren bij een cafeetje en treffen daar Sonia. Nou niet bepaald mijn eerste keuze. Haar rol in Sherwyn was weinig, hmm, bemoedigend.

Na de verplichte social talk komt Sonia ter zake. En ik moet toegeven, haar verhaal maakt deze hele tocht de moeite waard. Ze legt ons namelijk uit wat Lothair en Ornach zijn, en wat onze relatie tot hen is. Ze doet er nogal moeilijk over, te moeilijk als je het mij vraagt, maar waar het volgens mij dus op neerkomt is dat beiden tot een andere ras behoren, de zogenaamde archai. Dat ras verhoudt zich simpel gezegd tot ons als wij tot schaduwwezens. Niet echt een opwekkende gedachte. Als troost krijgen Aradia en ik te horen dat wij echter proto-archai zijn, een soort baby archai dus. Hoewel, niet helemaal. Het zit wat gecompliceerder. Archai zijn in wezen met takken te vergelijken, elke tak komt uit een andere tak, en elke tak brengt ook een ander voort. Aradia en ik komen echter niet uit een andere tak, wij staan zogezegd aan het begin.

Archai hebben geen kinderen, maar subs. Sonia is dat bijvoorbeeld, en Samal en Taureth zijn dat ook. Subs worden gevormd als een archai zich bindt met een andere archai. De twee archai splitsen dan ieder op in zeven delen, de zeven subs. Als de ouder archai ophoudt te bestaan, begint onder de subs een eliminatieproces, tot die tijd leven ze in harmonie. Bij het eliminatieproces vloeien de krachten van de zeven subs terug in de ene die overblijft. Dit geeft deze de kracht om zich te splitsen. Subs zijn verder zo’n beetje onsterfelijk. Mocht er eentje toch voortijdig ophouden te bestaan, dan vloeit zijn energie terug naar de andere subs.

Aradia en ik staan ieder op onszelf. Volgens Sonia kunnen we ons wel uitwisselen, mits het principe, zeg maar geslacht, tegengesteld is. Misschien kunnen we op een gegeven moment ook uitwisselen en splitsen. Sonia weet dat niet zo precies. Protoarchai worden nu niet bepaald dagelijks gevonden.

De relatie tussen Realiteiten komt verder redelijk overheen met die tussen de levensvormen. Net zoals Amberieten voor hen net zo’n lagere levensvorm zijn als schaduwwezens voor ons, is deze hele Realiteit voor hen net zo’n lage dimensie als een Schaduw voor ons zou zijn. En zoals een Schaduwwezen de volle glorie van een Amberiet niet kan bevatten, kunnen wij dat van een archai natuurlijk niet. Zo zien wij hier slechts de archai en de zeven subs, als een handpalm en zeven vingers op het tafelblad. De hand, datgene wat ze tot een eenheid maakt, is voor het tafelblad, en voor ons dus, niet te zien. Ach, het zal wel.

Interessanter is de strijd tussen Lothair en Ornach. Ornach is volgens Sonia een misdadiger, eentje die de ergst mogelijk misdaad begaan heeft. Hij heeft namelijk zijn mede-subs al geëlimineerd terwijl ze nog allemaal vredig met de konijntjes dienden te spelen. De reden is helaas wat teleurstellend, een soort archai equivalent van liefde. Ornach wilde zich binden met Prisma, en zij mocht dan weliswaar vrij zijn om te splitsen, Ornach was dat beslist niet. Zeven moorden later was dat probleem opgelost en is hij met Prisma vertrokken. Aangezien dit niet helemaal de correcte werkwijze is vermoedt Sonia dat de energie van de vermoorde subs niet op de juiste manier gekristalliseerd is en dat de persoonlijkheden van de vermoorde subs dus nog aanwezig zijn. Ik kan dat bevestigen. Sonia bevestigt weer dat Morias, Asrot, Dinald, Tamara, en Elian allemaal tot de vermoorde subs behoren. De relatie tussen twee verbonden archai schijnt heel hecht te zijn en ook de relatie tussen archai in het algemeen is beter dan die tussen Amberieten. Gelukkig is het niet allemaal walgelijk harpgekweel wat de klok slaat, ze hebben ook vijanden. Deze bevinden zich in de hoogste dimensie. Archai verschuilen zich ervoor in de lagere dimensies. Hm, er zal ook wel altijd baas boven baas blijven.

Lothair heeft dus als taak de vernietiging van Ornach en zijn subs. Leuk voor hem. Minder leuk is dat dat niet zo bevorderlijk is voor de stabiliteit van onze Realiteit. Sterker nog, die gaat waarschijnlijk mee ten onder. Aangezien Sonia zich erover beklaagd dat Ornach zich zo in deze Realiteit heeft ingegraven, twijfel ik daar eigenlijk niet aan. Helaas schijnen ze niet terug te kunnen totdat ze hun opdracht volbracht hebben. Prisma is daarbij nog een onbekende factor. Op zich staat ze hierbuiten, zij was tenslotte vrij, maar ze is wel bij Ornach in de buurt gebleven. Ze maakt nu met haar als zeven zusters bekend staande subs de Overschaduw onveilig. Echt een kant schijnt ze nog niet gekozen te hebben, maar Lothair heeft haar ook nog niet gevonden.

Tja, en wat Aradia en mij betreft, we zijn inderdaad nog aan deze dimensie gebonden. Iets wat met een paar eeuwtjes werk waarschijnlijk wel te verhelpen is. De vernietiging van deze Realiteit hopen ze echter voor die tijd al rond te hebben, hetgeen vast niet echt gezond voor ons is. Niet dat Lothair ons zomaar op wil geven, maar hij en zijn subs willen ook wel eens terug.

Ik overdenk nog eens Sonia’s woorden en haar vraag om onze hulp. Wat bindt me aan Ornach? Na, wat hij Samal aangedaan heeft? Niets! Die schoft mag van mij zonder meer dood. Maar wat bindt me aan Lothair? Ook niks natuurlijk. Hij is rijkelijk laat met zijn verhaal en heeft mijn toenaderingspogingen volkomen genegeerd totdat het in zijn straatje te pas kwam. Ook weet ik maar al te goed hoe ze hun deal met Adrian uiteindelijk nakwamen. Niet echt een partij waarmee ik in zee wil gaan. En wat bieden ze me nu eigenlijk? Overleving en een leven als een soort tweederangs archai?! Niet echt aantrekkelijk. Bovendien zou ik daarbij ook nog eens de tweede viool spelen, Aradia en Alwin zijn duidelijk veel sterkere protoarchai dan ik. Als Azrain niet gedood was had ik zelfs niet meegeteld. Doet me eraan denken, zou er misschien wat van zijn energie in mij gestroomd zijn? Zo ja dan biedt dat natuurlijk mogelijkheden.

Ik geef dus niets om Ornach of om Lothair, maar ik geef wel wat om hun strijdtoneel, deze Realiteit. Ornach heeft al bewezen rustig in staat te zijn om deze Realiteit voor zijn eigen veiligheid op te offeren. Hij offert zelfs zijn subs gewoon op. Lothair maakt er geen geheim van niets om deze Realiteit te geven. Maar hij claimt wel om Aradia en mij te geven. En daar ligt een kans. Zolang we ons niet tegen hem keren kunnen we hem misschien dwingen wat voorzichtiger met deze Realiteit om te gaan, zodoende de overlevingskansen ervan vergrotend. Verder is de kant van Lothair in ieder geval heel wat royaler met informatie. Wie weet kunnen ze me ook wel helpen aan informatie over een methode om ons van Ornach en zijn subs te ontdoen, een methode die vast ook op Lothair werkt.

Mijn directe koers is duidelijk, me afzijdig houden gaat niet, me tegen allebei keren plaatst me alleen maar buitenspel. Nee, hier is mijn kans om mijn Realiteit te redden, mijn kans op roem. Gewoon aangeboden op een presenteerblaadje, ik hoef het alleen maar heel slim te spelen. En ik moet back-up hebben. Back-up om op het beslissende moment de genadeklap uit te delen. Die back-up kan eigenlijk maar van 1 kant komen, Amber. Sherwyn en Galoria zijn niet sterk genoeg, de Hoven te instabiel. Nee, wil ik dit kunstje flikken dan heb ik 1 persoon nodig die de Realiteit kan mobiliseren, en dat is Random. Verder heb ik nog iemand nodig die als verbinding tussen ons kan fungeren, iemand die mijn positie niet zal verraden, iemand zonder in de weg zittende loyaliteiten. Iemand die Randoms vertrouwen geniet maar me ook makkelijk in de Hoven op kan zoeken. Iemand wiens bezoeken meestal ongemerkt gaan, maar daarbij ook nog onverdacht zijn. Iemand die bereid is mij net dat beetje extra vertrouwen te geven. En wederom denk ik dat er eigenlijk maar 1 geschikte persoon is, mijn vader. Vind ik het leuk om hem erbij te betrekken? Nee, maar ik vind het wel noodzakelijk. Deze zaak is te groot voor mij alleen, Caine kan geheimen bewaren en ontdekken. Als mijn vader is hij de ideale figuur om mij richting Amber ook een beetje af te dekken. Verder vormt hij een extra zekerheid voor Random. En gezamenlijk bieden zij mij een vluchtroute. Want als de zaken echt misgaan moet ik een veilig toevluchtsoort hebben. Amber is dan nog niet zo’n slechte keuze. Zeker niet vergeleken met Galoria of de Hoven. En wat betreft Sherwyn, Adrian heeft daar de touwtjes niet strak genoeg in handen om me te beschermen. Sereva zal vast geen traan om me laten, Flora hangt daar ook nog steeds rond en Samal hangt er nog veel te kort rond, echt veilig is het daar dus niet. Bovendien heb ik Amber wat terug te bieden, Sherwyn niet.

Richting Lothair moet ik natuurlijk wel voorkomen dat ik door allerlei beloften klem kom te zitten, maar ook daar is denk ik wel uit te komen. Want stel dat ik echt voor hem zou kiezen, zou ik dat dan zo onvoorwaardelijk doen? Na de loer die ze Adrian gedraaid hebben, na de val van Flora? Ik dacht het niet. Ze zullen mijn vertrouwen moeten winnen. En ik heb genoeg te bieden om dat voor hen de moeite waard te maken. Een Major House in de Hoven, de Garnath vallei vlakbij Amber. Ik kan ze misschien zelfs weer richting Sherwyn loodsen. Niet dat ik ze een vrijbrief wil geven om vanuit mijn gebieden te opereren, daarvoor is mijn positie te kwetsbaar. Adrian kon niet zomaar uit Sherwyn gezet worden, ik wel uit de Hoven of uit de Garnath vallei. Maar als informatiecentra zijn ze wel degelijk geschikt. Veilige plekken, vlakbij de machtscentra. Qua de Hoven is er trouwens nog een klein probleempje wat ze eerst even moeten oplossen, Tirga. Zij moet en zal dood. Met haar uit de weg kunnen zij mooi haar laboratorium overnemen, wie weet leren ze er nog nieuwe dingen over de zwakke punten van Ornach in deze Realiteit. Het laboratorium is geheim genoeg dat hun aanwezigheid niet tot allerlei geruchten leidt. Alleen Jaill is nog even een punt, ook hij weet van de locatie, maar daarvoor zijn diverse oplossingen. En voor wat betreft Alwin, iets zegt me dat ik hem beter niet ter sprake kan brengen. Weet ik veel waar hij is. Mochten ze hem niet kunnen redden, des te beter, en anders kan ik altijd nog de vermoorde onschuld spelen. Verder heb ik natuurlijk weinig moeite met beloftes die mijn speelruimte richting hun voornaamste opponent, Ornach, beperken. Die schoft mag van mij vernietigd worden, en ik heb daar ook de motivatie voor. Wat me wel op de eis brengt dat Samal als persoon gespaard zal blijven. Kijk, als de Realiteit ten onder gaat en hij kan daarbij niet gered worden, het zij zo. Maar ik wil niet dat ze hem nog als een sub van Ornach behandelen, want dat is hij niet meer.

[Wel Astrid, ziehier mijn plannen over Lothair. Het komt er dus op neer dat ik voor de anderen geheim wil houden dat ik voor hem werk, terwijl de ontknoping dan moet worden dat ik uiteindelijk voor Random blijk te werken.

Vraag wat betreft Lothair: Gaat Sonia akkoord met een deal die hun mijn steun oplevert maar zonder dat ik meteen mijn ziel aan ze verkoop, die Samal buiten schot houdt, die het einde van Tirga betekent en die geheim blijft tot de tijd ‘daar’ is? Ik ben dus wel bereid bepaalde beloften aangaande Ornach te doen, maar nog niet aangaande mijn loyaliteit jegens hen.

Vraag wat betreft Aradia: Hoe staat zij tegenover dit alles. Uiteraard zal ze niet het achterste van haar tong laten zien, maar ik zal eerst dus wel hinten dat ik niet zoveel keuze heb vanwege het Huis wat me kwetsbaar maakt. Als zij zich wat van Lothair distantieert hoop ik haar tot een soort deal te verleiden waarin we beiden verschillende mogelijkheden afdekken en contact houden. Ik hou voor haar dan een plaatsje open aan de kant van Lothair, zij voor mij een plek ergens anders. Mocht zij wel voor Lothair voelen dan gaan we er natuurlijk allebei gewoon voor.

Vraag wat betreft Random en Caine: Gaan ze accoord met mijn aanbod om als mol bij Lothair te fungeren en bieden ze me de veilige vluchthaven, mocht ik die nodig hebben?]

Murlas

Potjes en Pannen

- Powerwords: Psychic Defense, Kijk, Verras, Tele-Ren en Poef.

- Ysarn: Mijn Huis. Ik moet nog contact met Aradia leggen.
Arran is mijn rechterhand, vooral voor wat de relaties met de Minor Houses betreft.
Myrnia gaat over de verschillende Ways van Ysarn en is belast met een zodanige herinrichting dat de spionnen van Jaill de weg niet meer kennen. Heeft vrienden bij het House of Doom. Zet handelsroute naar Amber en Sherwyn op. Heeft interesse in een verbintenis met het Huis Pardai.
Bodwin, zoon van Myrnia, wordt opgeleid om de herinnering aan Tirga te doen verbleken. Lid van de scales.
Setra, dochter van Myrnia, verloofd met een Helgram.
Ylis, de jongste dochter van Myrnia.

- Suwalko en Dragwee: Minor Huizen, aan Ysarn gelieerd. Doen aan landbouw en handel. Loyaal, leveren inkomen en willen met rust gelaten worden.

- Coldwing: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Beheert de troepenschaduwen. Robuust maar weinig inventief. Heb Drag het leven gered, is mijn persoonlijke lijfwacht.

- Berreta: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Levert de meeste commandanten. Het hoofd is Treso.

- Manjero: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Het hoofd is vrouwe Palini. Zijn goed in inlichtingen. Palini is een linke tante met veel potentie. Heb haar het leven gered. Tan is met mij mee geweest de crypte in, behoort nu tot mijn persoonlijke agenten.

- Grijze muizen: Een spionage netwerk onder leiding van Palini. Heeft vertakkingen in Amber (Jan) en wordt in Galoria en Sherwyn op dit moment opgezet.

Researchlab: Onder leiding van Liso Berreta. Taak: Het verzamelen van kennis over andere krachten in deze Realiteit en dan met name hun sterke en zwakke punten. Alleen Treso, Palini weten van het bestaan. Geheime taak (weet alleen Liso): Het onder de knie krijgen van het creëren en op afstand besturen van klonen, plus alle toepassingsmogelijkheden van shapeshifting onderzoeken. Verzamelt informatie over de experimenten van Tirga. Weet van het bestaan van haar lab, heb hem daarbij het leven gered.

- Amber: Formele erkenning door Caine loopt nog. Ik ben een vol lid van de familie en hertog van de Garnath vallei. Ik ben verantwoording schuldig aan Caine, volgens het Amber familierecht, en aan Random, zowal als hoofd van de familie en als mijn koning (ik ben tenslotte hertog). Bij een openlijk conflict van eden zal ik officieel een preferentie moeten uitspreken en me daaraan houden. Bill Roth is voor mij bezig met een onderzoek naar de mogelijkheid van een huwelijk tussen twee shapeshiftende mannen.
Random is ingelicht over de gebeurtenissen in Galoria, evenals Caine.

- Garnath vallei: Garnaghast is bijna af.

- Sherwyn: Ik ben min of meer adviseur van Adrian, maar de precieze status is onduidelijk. Dit geldt ook voor ons project over een gemeenschappelijke schaduw.
Moet zien of we hun ambassade in de Hoven kunnen opzetten.
Heb Sereva 1 keer de steun van ons Huis in de major Council toegezegd.

- De papieren van Brand. Dorian heeft de ene helft, ik de andere. Die van mij bevinden zich bij Samal.

- Shapeshifting: Ben op dit moment vooral bezig met het leren familieleden volkomen te imiteren.

- Boadice: Ik heb me per ongeluk meester van haar geest gemaakt en daarvoor excuses aangeboden.

- Alexander: Huisvijand nummer 1. Wordt ook zwart en vooral onbetrouwbaar gemaakt. Flora en Bleys delen inmiddels in de eer. Voor alle drie geldt dat ze zo min mogelijk een machtsbasis in de Hoven mogen hebben.

- Fanclub van Adrian: Proberen we onder onze controle te krijgen, o.a. door af en toe Adrian aan een fan te laten verschijnen.
Gaan een wedstrijd organiseren (waar wij natuurlijk niet achter zitten) voor een reis arrangement naar het huwelijk van Adrian.
Werken mee aan de poging van Boadice om de relatie tussen Bleys en Adrian wat te verbeteren maar wel zodanig dat die poging grondig om zeep wordt geholpen. Het idee is allemaal ‘bewijzen’ aan te laten dragen dat het typisch Murlas is om zo’n rotgeintje uit te halen. Voor de fans moet het overduidelijk zijn dat Murlas het gedaan heeft, voor de wat minder idealistisch ingestelde mensen moet er juist een beeld van een gewiekste en gevaarlijke Murlas ontstaan, maar wel eentje met zijn eigen erecode (hij liet Adrian niet zitten), eentje waarmee op zich dus best zaken gedaan kunnen worden.
Werken ook aan een poging om Yaslin vrij te pleiten van de moord op Monias door Alexander en Murlas als meer waarschijnlijke kandidaten naar voren te schuiven.

- Samal: Laat zich als Minor House registreren. Overweegt positie in Sherwyn.

- Livia: Door Jaill naar voren geschoven als een huwelijkskandidate.

- Joris: Mijn secretaris in Amber.

- Jan: Regelt de wat minder ‘officiële’ zaken in Amber en de Garnath vallei.