Amber Diaries Sessie 85+86

We zijn op de terugweg, nog onder de indruk van ons gesprek. Aradia is wel nieuwsgierig naar mijn mening. Echt enthousiast kan ik er niet van worden, maar het verhaal verklaart wel teveel om zomaar terzijde geschoven te worden. Aradia voelt dat ook zo. Ze heeft zich nooit zo hier thuis gevoeld, wat wil je ook als je slechts als labrat gekweekt bent. Eigenlijk heeft ze alleen met Alwin echt een band, en vroeger ook wel met Azrain. Voor de rest is ze hier min of meer een vreemde en weerhoudt niets haar eigenlijk van een blik buiten deze Realiteit. Sterker nog, het ontwikkelen van haar potentieel lokt. Dat kan via Lothair, maar Aradia houdt ook Prisma als optie open. Een slimme gedachte. Dat Ornach een geval apart is, daar zijn we het wel over eens. Net zoals het ons allebei verstandig lijkt contact te houden. Aradia dringt er verder op aan dat Alwin zo snel mogelijk gevonden moet worden, iets waar ik het uiteraard volledig mee eens ben, richting haar dan. Minder vind ik haar bewering dat Alwin zich in de Hoven moet bevinden. Ik ontdek al snel hoe ze dat weet. Om met haar contact te houden krijg ik weliswaar een troef van haar, hetzelfde portret als Sand ons ooit liet zien, maar andersom heeft ze geen troef nodig. Een handoplegging blijkt genoeg. Vanaf nu is er een link tussen ons, een link waarmee ik aan kan voelen waar ze is, een link die heel sluimerend aanwezig is, voor mij dan! De eenhoorn mag weten wat zij allemaal via die link uit kan vinden. Niet echt iets om blij mee te zijn.

Terug in de Hoven vereer ik Jaill eens met een bezoekje. Dit gesprek gaat heel wat beter. Eigenlijk hoef ik nauwelijks meer wat toe te lichten. Jaill heeft er zelfs al zijn voordeel mee kunnen doen, een goede deal met het Huis Wysterion, met uitzicht op een follow-up. Ik zie hem graag zo tevreden. Het betekent dat het Huis Ysarn nuttig voor hem is, en dat hij er dus ook belang bij heeft dat het blijft bestaan. Het gaat hierbij niet eens zozeer om eventuele daadwerkelijke hulp, de uitstraling is genoeg. De Huizen hier zijn net als wolven, ze richten zich op het zwakste lid, de makkelijke 'kill'. En dan krijg je van die self-fulfilling prophecies. Als iedereen een bepaald Huis als zwakste inschat, dan is dat Huis ook het zwakste, simpelweg omdat het dan prompt de bondgenoten gaat missen die de andere Huizen nog wel hebben. Ysarn moet gewoon nooit in die positie belanden. Wat dat betreft vind ik het ook helemaal niet erg dat Jaill het gerucht heeft opgevangen dat ik achter de aanslag op Monias zou zitten, zo'n aanslag is tenslotte een teken van kracht. Totdat ik hoor dat Trisha op dezelfde manier als koning Monias is aangevallen. De baby schijnt vooralsnog gered te zijn, maar Jaill rekent erop dat dat ook nog wel goed komt. Op zich zou dit goed nieuws voor mij moeten zijn, een zwakker Huis Escallwyn is een sterker Huis Ysarn. Maar dan moet mijn naam niet in verband worden gebracht met de aanslag op Trisha. Een Huis in het nauw maakt rare sprongen, en de Escallwyns zijn zonder meer in staat om ons in hun val mee te sleuren. Op het ogenblik lijken alle ogen nog richting Boadice te wijzen, alle reden dus om ervoor te zorgen dat ze dat blijven doen. Maar zelfs Jaill schijnt zich best voor te kunnen stellen dat ik er meer van weet. Strelend voor mijn ijdelheid? Misschien. Gezond voor mijn Huis? Beslist niet. Hoog tijd voor wat damage control.

Ik ben nog niet terug in mijn Ways of de volgende crisis dient zich aan in de persoon van een stamelende Liso. Iets met een gestalte met een kruisboog en zo. Zucht, ik ga wel kijken.

Het schouwspel waar Liso me naar toe leidt is zeer bevredigend, het laboratorium van Tirga met mijn geliefde tante als blubberend middelpunt. Er zit helaas nog een beetje leven in en Liso heeft de misvatting dat we dat moeten handhaven, misschien is ze nog te redden. Ik mag hopen van niet. Sterker nog, dat kan ik ook nog wel regelen. Tirga wordt toch al als dood beschouwd, beter om die toestand te formaliseren dan haar als kasplantje in leven te laten, met alle risico's over uitlekken en zo. De restanten kunnen mooi de Abyss in.

Alwin blijkt zich zoals verwacht inderdaad nog in het lab te bevinden. Het goede nieuws is dat er niet veel leven meer in zit, de experimenten van Tirga hebben hem daar praktisch compleet van gedraind. Het slechte nieuws is dat hij nog niet dood is, hij bevindt zich slechts in statis. Ik heb mijn hand al bij de 'euthanasieknop', maar iets houdt me tegen. Ach, dat kan straks ook nog wel. Eerst eens zorgen dat dit laboratorium ontruimt wordt. De beveiliging ervan is duidelijk doorbroken. Liso zal zijn werk maar moeten voortzetten in een stel nieuwe vertrekken binnen de Ways. Daar kan hij meteen mijn klonen mooi opslaan. Alwin hou ik achter, die is van mij. Dit laboratorium wordt verder verzegeld, hier hebben we niks meer te zoeken. Tja, ik kan Liso moeilijk vertellen dat ik wel weet wie er achter die aanslag zat, dat Lothair heeft toegehapt.

Familieberaad. De dood van Tirga maakt toch indruk. Al was ze dan niet geliefd, ze was sterker dan een ieder van ons. Een vijand die haar in haar eigen thuisbasis uit kan schakelen is dan wel heel eng. Ik herken de angst voor de onbekende vijand die opkruipt, onzichtbaar, ongrijpbaar, onverslaanbaar. Tijd voor tegengas, tijd voor actie. Allereerst moet de vijand een gezicht krijgen. Dat is simpel, dit was een actie van de Oban. En wie er achter de Oban zit? Dezelfde partij die ons Huis overviel met wezens van buiten deze Realiteit, die de aanslag op mij pleegden, die dat grote leger hier naar binnen haalden. Gevaarlijk? Ja, maar beslist niet onverslaanbaar. De reden dat ze Tirga aanpakten is simpel, Tirga was bezig met een middel tegen hen. Goed, ze mag dan geen enkele vooruitgang hebben bereikt, dat weet de vijand niet. Sterker nog, de vijand weet donders goed wat hun achillespees is, weet dat Tirga net zo goed wel had kunnen slagen. Aan ons om Tirga's werk voort te zetten. Want officieel dood of niet, ze was toch nog altijd een lid van het Huis, en NIEMAND doodt ongestraft een Ysarn, niemand!

Het is opvallend hoe goed een krachtdadige uitstraling het doet. We zijn in feite nog net zover als bij het begin van het beraad, maar ze hebben er allemaal duidelijk meer zin in gekregen. Wat maar goed is ook. Er zijn namelijk nog wel een paar probleempjes die we het hoofd moeten bieden. Zo is er de aanslag op Trisha. Op zich niet ons probleem, maar het moet ook niet ons probleem worden. Er is voor het oog een duidelijke relatie tussen de aanslag op Trisha en die op Monias. Wie wat met de ene te maken heeft, heeft dat ook met de ander. Wij zitten vanaf nu dus niet meer achter de aanslag op Monias. Alleen het idee al is belachelijk. Alsof ik mijn bondgenoot Adrian tegen me in het harnas zou jagen door op zijn grondgebied de verkeerde persoon af te laten schieten. Als we al iemand dood willen hebben zou dat Alexander zijn, niet Monias. We moeten er verder voor zorgen dat deze zaak gewoon snel vergeten wordt, gewoon Barbertje laten hangen zogezegd. Want op het ogenblik vormt ons Huis geen Barbertje. De vingers wijzen praktisch allemaal richting Yaslin en Boadice. Aan ons om ervoor te zorgen dat ze die kant op blijven wijzen en dat ze erop afgerekend worden. De schuldige is tenslotte duidelijk, als het een lid van ons Huis was geweest zouden we niet zo over ons heen laten lopen en die twee meteen terecht stellen. Uiteraard moeten we dit ook weer niet te nadrukkelijk pushen, anders denkt iedereen dat we wat te verbergen hebben. Nee, gewoon mee met de stroom lopen en diegenen napraten die het met ons eens zijn.

Subtiel roddelen, onbegrip dat ze Boadice nog niet vast hebben gezet, filosoferen dat 'men' misschien wel bang is voor de reactie van Ornach, een grapje maken dat de dochters duidelijk naar hun vader aarden, die had hier tenslotte ook iemand vermoord. Bewondering veinzen voor de manier waarop Boadice haar veroordeling in Galoria gewroken heeft. Hm, misschien durven ze haar daarom wel niet aan te pakken?! De stemming is op dit moment tegen Boadice en Yaslin, we hoeven die stemming alleen maar zien vast te houden.

Het afwenden van dreigingen mag dan nodig zijn, daarmee alleen komen we er niet. We moeten ons Huis ook versterken, en wel snel! Huwelijken, nakomelingen, dit is het moment om daarvoor te zorgen. Als Hoofd van het Huis kan ik me hier niet aan onttrekken. Er is zelfs al een alternatief gevonden voor die gifmengster van Jaill. Het Huis Baccaran is namelijk ook druk bezig zich te versterken en ze hebben nog een dochter van een jongere zus van het Hoofd van het Huis beschikbaar, een volle nicht van Sereva dus. Qua afkomst een goede match. Ze heeft de reputatie dat ze een beetje eigenzinnig is, redelijk ambitieus en met een redelijk sterke persoonlijkheid. Stuk voor stuk goede punten. Dat Myrnia haar niet mag is een punt van zorg, het verzwakt namelijk de eenheid binnen de familie, maar geen reden om dit af te blazen. En ach, dat ze er veel minnaars op na houdt komt me eigenlijk wel goed uit. Niet alleen vormen minnaars een welkome bron van informatie, en wel beide kanten uit, ook maakt dat haar heel wat beter verteerbaar voor Samal. Voor wat betreft het delen van het bed is hij heel vergevingsgezind, maar als het op het delen van het hart aankomt niet.

Myrnia krijgt de opdracht om met de vrouw van het hoofd van het Huis Baccaran een sociale gelegenheid te regelen zodat ik Morgat zelf eens kan ontmoeten. Een teaparty lijkt me wel wat. De Baccarans stemmen er in toe, een goed teken.

Met de situatie in het Huis onder controle wordt het nu hoog tijd iets anders te regelen, iets heel belangrijks. Ik troef Caine en laat hem weten dat ik hem en Random moet spreken, dringend. Iets met een huwelijk. Een echt goede beurt maak ik er niet mee, maar Caine stemt toe en dat is op het moment even het belangrijkste.

In Amber aangekomen blijkt Random ook beschikbaar en nadat Random me nadrukkelijk verzekerd heeft dat deze ruimte is beveiligd steek ik van wal over mijn ontmoeting met Aradia en Sonia. Het verhaal over superwezens, genaamd archai, ontmoet de nodige scepsis, een scepsis die ik deel. Ook Random en Caine kennen echter teveel puzzelstukjes om het gewoon maar terzijde te schuiven. Natuurlijk heeft Sonia niet het achterste van haar tong laten zien, en misschien heeft ze bepaalde feiten wel verdraaid, de kern van haar verhaal klopt echter te goed met wat we al weten.

Nu de eerste horde genomen is, ik heb hun aandacht, begin ik aan het eigenlijke werk, hen ervan overtuigen dat het slim is dat ik met Lothair in zee ben gegaan. Sterker nog, dat Garnaghast weleens een broeinest van hun activiteiten kan worden. Maar we weten allemaal dat Lothair en consorten gevaarlijk zijn en dat we te weinig van ze af weten. Ik heb nu al sterke aanwijzingen dat zijn partij achter de aanslagen op Monias en Trisha zit, de eerste winst is dus binnen. Mijn militaire inzicht is hier juist een zegen aangezien het mij ongeschikt maakt voor rechtstreekse acties tegen Amber. Voor wat betreft inlichtingen is het altijd nuttig te weten wat de ander weet, en meer nog, wat de ander wil weten. Bovendien verkeer ik in de unieke positie Lothair zowel in de Hoven als vlakbij Amber onderdak te kunnen bieden. Onderdak dat niet sterk genoeg is om militair bedreigend te worden, maar wel interessant genoeg om door hem gebruikt te worden, en dus door ons in de gaten gehouden kan worden. Al met al bied ik Random mijn diensten aan om Lothair te bestrijden op de manier die ik het beste kan, van binnenuit.

Random is duidelijk niet overtuigd, het is hem allemaal veel te gevaarlijk. Maar goed dat ik Caine meegevraagd heb. Hij zegt het niet, maar ik voel het, eindelijk is hij een keer trots op mij. Dit is een plan waar hij achter kan staan, dit is ook zijn manier van werken.

Random voelt zich er nog steeds niet echt lekker bij en besluit de boel op Caine af te schuiven. Als Caine hier zo graag mee wil spelen moet hij ook de verantwoordelijkheid maar nemen en mij als zoon erkennen. Caine is niet echt enthousiast, het plan is dan ook niet van gevaar ontbloot. Hij heeft de erkenningsprocedure echter al een keer in gang gezet en kan er nu dus slecht onderuit. Toch stelt hij nog een soort tussenoplossing voor, hij erkent me wel mondeling voor het hoofd van de familie, Random dus, maar we maken het nog niet openbaar. Volgens hem is dat tactisch niet zo verstandig. Ahum, zolang hij nog niet formeel mijn vader is kan ik het nog prima met hem oneens zijn, en dat ben ik dus ook. Zo kan ik mij heel goed voorstellen dat Lothair een oogje op mij laat houden. En waarom wilde ik zo vlot na mijn gesprek met hen een gesprek met Random? Formele erkenning als zoon van Caine is dan een heel valide verklaring. Temeer daar ik die erkenning in de Hoven ook heel goed kan gebruiken. Toegegeven, de conservatieven zullen er niet echt blij mee zijn, maar daar kan ik op het moment wel een potje breken. Voor de andere partijen, en met name de progressieven, win ik echter als erkend Amberiet aan kracht, en kracht is belangrijk in de Hoven. Bovendien maakt het me een betere partij bij het vinden van een huwelijkskandidaat buiten de conservatieve hoek. Caine is wel nieuwsgierig wie ik op het oog heb. Ach, ik heb geen reden om het geheim te houden en vertel wel dat we aan Margot Baccaran denken. Hij wrijft eens over zijn baardje en zegt dan peinzend: "Stem niet toe in een huwelijk voordat je genoeg informatie over haar hebt." Zucht, typisch mijn pa, hij kan me ook die moeite besparen en me meteen vertellen wat ik moet weten, maar nee, dat mag ik zelf uitvinden. Afijn, de waarschuwing is vast niet voor niets, en ik heb een heel Huis dat me kan helpen. Belangrijker is dat Caine zich uiteindelijk toch over de streep laat trekken, ik heb een vader!

Random waarschuwt me formeel nog dat de erkenning me wel in conflict kan brengen met mijn verplichtingen jegens het Huis Ysarn. Hij zal dat zelf echter niet op de spits proberen te drijven en vraagt dan ook van Caine. Ach, en als Amberiet zat ik feitelijk altijd al in die positie, het is nu alleen iets explicieter geworden.

Terug in de Hoven, de situatie is onder controle. Min of meer. Margot wordt nadrukkelijker nagetrokken maar ik vraag me af of de conventionele methode genoeg is. Eerst heb ik echter nog een ander zaakje te regelen, Alwin. Ik trek me terug op mijn kamers, strikt opdracht gevend dat ik niet gestoord mag worden. De stasiskist is midden in de kamer neergezet, Alwin ligt erin, kwetsbaar, een makkelijke prooi. De statis verbreken, een zwaard erin en ik ben weer een probleem armer. Want pas nu besef ik dat Alwin inderdaad een probleem is, of beter gezegd, de combinatie van Aradia en Alwin. Zij, die wel echte proto-archai zijn, ik die er maar een beetje bijhang. Het steekt. Het steekt me meer dan me lief is. Natuurlijk moet niemand ooit erachter komen dat ik Alwin uit zijn lijden verlos, maar dat is een detailkwestie. Alleen maar de kist open, zwaard erin, en weg is Alwin. Alwin van Ysarn. Ik open de kist. Leg mijn hand op het zwaard, het zwaard van Ysarn, Alwin van Ysarn. Ysarn, mijn Huis. Ysarn, mijn verantwoordelijkheid. Ysarn, mijn familie. Langzaam laat ik het zwaard weer los en pak ik een troef. De troef van Aradia...

Aradia neemt de troef aan en ik laat haar weten Alwin gevonden te hebben. Dat ik mijn nogal gemengde gevoelens niet volledig afscherm is min of meer bewust, ze passen tenslotte wel bij de toestand waarin Alwin verkeerd. Helaas zou het ook wel eens een ernstige beoordelingsfout kunnen zijn. Aradia komt door en schrikt duidelijk van Alwins toestand. Ze wil van mij precies het verhaal weten. Wat vaag gedoe over aanwijzingen die ik nagevolgd heb voldoen niet. Aradia voelt, weet zelfs, dat er meer is. En ik voel dat ik me hier op heel glad ijs begeef. Ik moet niet alleen een plausibel verhaal vertellen, maar ook nog uitstralen dat het zo is, plus daarbij aannemelijk maken dat ik zoiets liever niet zou vertellen, zonder dat ik mijn rol echt uit de doeken doe. En dat moet allemaal ter plekke. Oftewel, simpel zat. Zoals altijd gaat het erom de waarheid selectief te vertellen. Ze kom je nooit in conflict met wat ze al weten. Ik vertel Aradia dan ook wel dat Tirga nog steeds achter het laboratorium zat en dat ik dat wist. De aanwezigheid van Alwin daar is het gevaarlijkste stukje, maar daarover kan ik haar naar waarheid vertellen dat ik niet 'wilde' weten dat hij daar zat. Iets wat ik na onze laatste ontmoeting echter niet meer kon ontkennen. Vandaar mijn actie, vandaar de dood, en deze keer wel echt, van Tirga. Stelt dit verhaal Aradia tevreden? Niet echt, ze blijft woedend, maar ze kan geen aanknopingspunt vinden om die woede op mij te ontladen, en dat is ongeveer het beste wat ik hier kan bereiken. Ze probeert het nog 1 keer met een directe aanval: 'Ben ik voor Alwins toestand verantwoordelijk?' Maar als hoofd van het Huis ben ik vanzelfsprekend voor het welzijn van alle leden verantwoordelijk, inclusief Alwin.

Terug naar Alwin, zijn huidige toestand is eigenlijk zeer bevredigend, een volkomen kasplant en dus totaal ongeschikt als versterker van Aradia. Aradia voelt dat ook en stelt dat er nog iets van hem moet zijn. Tja, ik ben wijzer dan haar een focus voor haar woede te geven en help dus maar loyaal mee. Het verslag van Tirga's experimenten heb ik keurig apart gehouden en mijn globale lezing ervan blijkt nauwkeurig genoeg geweest te zijn, er staat inderdaad geen verwijzing in naar mijn aandeel in het lot van Alwin. Aangezien Alwin er ook niets van weet en Tirga definitief dood is ben ik de enige die er nog iets van weet, een redelijk ideale situatie.

Maar ik dwaal af. De door Tirga in het verslag beschreven details zijn redelijk gruwelijk, temeer daar ik zelf ook zo'n beetje tot de potentiële proefpersonen behoor. Aan de andere kant, ik kan wel ergere dingen verzinnen, nachtmerries zal ik er dus niet van krijgen. Het verslag leert ons in ieder geval dat Tirga 10 samples met daarin de essentie van Alwins speciale krachten genomen heeft. Van die samples zijn er nog drie over. Op zich is het zonde om deze weer in Alwin te spuiten maar een blik op Aradia is genoeg om me ervan te vergewissen dat zij nog niet voor rede vatbaar zal zijn en dus help ik haar de samples terug te vinden in mijn nieuwe laboratorium. De samples helpen Alwin trouwens wel iets, maar gelukkig niet genoeg, hij blijft een mooi kasplantje. De overgebleven samples zijn gebruikt. Zo heeft Tirga een proefdier, een Schaduwwezen en een demoon zonder shapeshifting geïnjecteerd, hetgeen in alle gevallen tot de dood van het proefpersoon en het verloren gaan van de sample leidde. Een demoon met shapeshifting overleefde de injectie wel maar de injectie had verder geen meetbaar effect op hem. Bij de laatste twee gebruikte proefpersonen heeft Tirga toen de dosering verhoogd tot anderhalve sample. De eerste proefpersoon betrof iemand van lagere adel. De dosering had op hem wel effect, maar het was nog te vroeg voor definitieve conclusies. De laatste proefpersoon betrof een Logrusmaster. Tirga heeft deze persoon gewoon bewusteloos laten slaan, geïnjecteerd en weer losgelaten. Het idee was om hem via een netwerk van observanten in de gaten te houden. Helaas heeft Tirga er geen naam bij staan, nog van de Logrusmaster, nog van de chef van het observatieteam. Jammer.

Al met al gaat het een hele klus worden om de nog aanwezige samples weer terug te winnen, temeer daar de proefpersonen zoiets niet overleven. Ik ben er dan ook bepaald niet rauwig om dat Aradia dat terugwinnen ook niet ziet zitten, volgens haar zijn die paar samples die we zo terug kunnen winnen toch niet genoeg. Haar voorstel is om eerst maar af te wachten, en hoewel ik uiteraard aanbied om Alwin op Ysarn Ways te verzorgen, doet Aradia dat toch liever zelf. Ze vertrekt.

Ik ga eens rustig zitten, een glas whisky, een goede sigaar, een brandende open haard, en een terecht tevreden gevoel. Alwin is in goede handen, Aradia's handen zijn redelijk gebonden, mijn aandeel is keurig verborgen gebleven, dit is hoe zaken geregeld moeten worden. Een volgende keer moet ik alleen zorgen dat de woede van de andere partij een focus krijgt, liefst op een tegenstander. Maar ach, je kunt niet alles hebben.

Het gedoe met Alwin en Tirga heeft de nodige tijd gekost, en ik heb me dan ook niet goed kunnen voorbereiden op de komende raadsvergadering. En ach, hoewel het wel een belangrijke is, alle hoofden worden geacht te verschijnen, hebben we als Huis op dit moment niet echt een eigen agenda die we er uit willen voeren. Een beetje met de wind meewaaien zou genoeg moeten zijn. Temeer daar het koningsschap op de agenda staat, een onderwerp wat me als een van de weinige hoofden betrekkelijk koud laat.

Vlak voor de vergaderzaal neem ik afscheid van Arran en bedank ik hem voor de papieren waarin hij de vergadering heeft voorbereid. Een ander Hoofd loopt even op me toe en wenst me succes. Ik kijk vragend naar Arran, die kijkt niet blij, maar er is geen tijd meer om het uit te leggen, de vergadering begint.

Eenmaal in de vergadering luister ik maar met een half oor naar de rest en speur ik in mijn stukken naar datgene wat Arran me vergeten is te vertellen. Tevergeefs. Dat half luisteren blijkt trouwens genoeg te zijn, alle agendapunten worden er werkelijk doorheen gejakkerd. Totdat we bij het laatste agendapunt komen, het koningsschap. Onder het motto dat ik wel zie waar het schip strandt laat ik de papieren voor wat ze zijn en richt ik mijn aandacht weer op de vergadering. Dat is maar goed ook, want mijn grote vriend Jaill neemt het woord. Het gaat om de kandidaten voor het koningschap en het is Jaill wel toevertrouwd daar een mooi verhaal omheen te breien. Hij doet dat zelfs nog een stukje formeler dan hij normaal al is. Als laatste punt moet hij natuurlijk met zijn kandidaat komen en gelukkig betreft het iemand die hij bereid heeft gevonden. Toch jammer dat ik dan schijn te zijn, ik kan me een dergelijke toestemming namelijk niet herinneren. Baal, ik hou niet van dit soort verrassingen. Helemaal niet als ik geen flauw idee heb volgens welke regels er hier gespeeld wordt. Ik hou me maar vast aan een de primaire basisregel: 'Wek de indruk dat je weet wat er aan de hand is' en hou mijn gezicht dus in een welwillende plooi. De rest van de vergadering applaudisseert beleefd mijn kant op en gelukkig wordt er van mij verder klaarblijkelijk geen reactie verwacht.

Wat Jaill kan, kan het Huis Baccaran ook, en zij stellen zowaar Gran Escallwyn kandidaat. Hm, ik begin een patroon te zien. Dit is in ieder geval niet noodzakelijk slecht nieuws.

Despil zat tijdens de speech van de Baccarans al wat onrustig in zijn stoel te draaien en neemt nu plotseling het woord. Dat hij de juiste procedures klaarblijkelijk ook niet helemaal kent is zelfs mij duidelijk, en Berice Omega had er vast niet op gerekend dat zij kandidaat gesteld werd. Niet dat Gran dat wel had. Uit de reacties van de andere Huizen begrijp ik dat het zo'n beetje hoort dat de kandidaat van niets weet, en de opluchting van de Huizen die niet voorgedragen worden leert me ook dat het geen benijdenswaardige positie betreft. Niet echt wat je noemt een passende beloning voor een loyale bondgenoot, als je het mij vraagt.

De vergadering wordt afgesloten met de wens dat de Hoven de koning moge krijgen die het verdiend en dan mag iedereen de zaal uit. Arran wacht me buiten al op en als ik hem het nieuws vertel kijkt hij niet blij. De situatie is zelfs zo ernstig dat we meteen terug naar onze Ways troeven, niet echt de meest eervolle manier van vertrek.

Terug in onze Ways legt Arran uit dat de gewone opvolgingsprocedure niet meer geldt. De snelheid waarmee de Council teruggreep op een oude procedure heeft Arran verrast, maar er is inderdaad 1 precedent welke nu gevolgd wordt. Hierbij presenteert elk blok opeenvolgende kandidaten, beginnende met het zwakste lid van hun blok en daarna steeds sterker. Deze kandidaten vormen de inzet in een prestigestrijd waarin de blokken andere Huizen voor zich proberen te winnen. Uiteindelijk moet er zo unanimiteit ontstaan. Deze komt er hoe dan ook bij de laatste ronde. De deuren van de vergadering gaan dan namelijk dicht en blijven dicht totdat de overlevenden het roerend met elkaar eens zijn. De laatste keer betekende dit dat er van de 32 Hoofden die naar binnen gingen, er maar 18 uit kwamen. Hoofden die tussentijd trouwens het Hoofd verliezen worden ook niet meer opgevolgd. Totdat er een koning is wordt het gewoon een free for all. Kandidaten vormen natuurlijk een extra aantrekkelijk doelwit en ons voornaamste doel zal dan ook moeten zijn om dit te overleven totdat Jaill zijn volgende kandidaat stelt. Zucht.

Arran zit wel een beetje over zijn falen hier in, maar ik eigenlijk niet. Fouten maken we allemaal en over het algemeen levert Arran gewoon goed werk af. Uit de reacties van de andere Huizen leidt ik af dat we dit sowieso slecht hadden kunnen voorspellen, en bovendien heb ik natuurlijk ook de nodige boter op mijn hoofd. Zo intensief hou ik me nu ook weer niet met Council geneuzel bezig. Nee, onze manier van werken houdt gewoon dit risico in, een risico welke ik acceptabel acht.

We zijn nog druk bezig met het opzetten van een soort permanente noodtoestand als ik een troefcontact krijg. Gevaarlijk? Hm, er zijn maar weinig lui in de Hoven waarvoor ik qua troefcontact bang zou zijn, ik neem deze dus wel aan. Het is zowaar mijn grote vriend Adrian. Het blijkt dat ik niet de enige met problemen ben. Die van Adrian blijken echter minder erg, niet alleen betreffen ze niet mij, ook kan hij het zich veroorloven om door te komen, iets waar ik al redelijk huiverig voor begin te worden.

Het probleem van Adrian blijkt redelijk interessant, iets of iemand kan hem de controle over het Patroon afnemen. Een interessant gegeven. Minder opwekkend en zelfs beledigend is de reden waarom hij bij mij langs komt, niet om mijn hulp te zoeken, maar om na te gaan of Samal soms die persoon is. Niet alleen is die aanname belachelijk, ook zou ik het, mocht het waar zijn, Adrian nooit vertellen. Een regelrechte miskleun als je het mij vraagt. Gelukkig heeft Adrian maar een moment buiten de verderfelijke invloedssfeer van Sereva nodig om dat ook in te zien, ik hoef niet eens iets te zeggen. Oftewel, daar komt hij goed mee weg. Dat Adrian wil weten waar Samal mee bezig heb is leuk, dat wil ik soms ook wel. En net als ik kan hij dat maar beter aan Samal zelf vragen, het ergste wat je namelijk kan doen is hem negeren. Adrian belooft dat te doen en wil verder eigenlijk niks kwijt over het meest interessante onderwerp, hoe kan een ander eigenlijk de macht over een Patroon overnemen. Afijn, dan lost hij het ook zelf maar op.

Adrian kan me trouwens nog wel een groot plezier doen door via de voordeur te vertrekken, compleet met alle egards waarop een koning van Sherwyn recht heeft. Als ik kandidaat ben kan ik dat tenslotte maar beter uitstralen. Een officieel bezoek van Adrian betekent punten voor mij.

Gezien de gebeurtenissen houden Samal en ik het deze keer maar niet op slechts een vluchtig troefcontact. Met de dood van Tirga is het risico ook redelijk afgenomen. De schietschijf die Jaill op mijn hoofd geschilderd heeft geeft daar ook niet echt aanleiding toe. Gelukkig gaat het bij Samal allemaal wel goed. Sherwyn is voor hem echt een zegen, de sfeer spreekt hem aan en er zijn zat mogelijkheden. Waar hij precies mee bezig is moet voor mij een verrassing blijven, en eigenlijk vind ik dat wel prima. Het belangrijkste voor mij is dat Samal daar weer een beetje zichzelf kan worden, zijn zelfvertrouwen terug krijgt. Ik red me hier wel in de Hoven.

Hm, de Hoven ja. We hebben in de familieraad de mogelijkheden eens doorgesproken en kwamen eigenlijk op het volgende uit:

· We kunnen op de oude voet doorgaan. Dit resulteert gegarandeerd in een aanslag op mij en een grote kans op de eliminatie van ons Huis.

· Ik kan onderduiken. Dit maakt een aanslag op mij vrijwel onmogelijk maar stelt mij als een lafaard te kijk. Met de huidige instabiliteit binnen de Hoven is het waarschijnlijk dat het Huis Ysarn een dergelijke aanslag op zijn geloofwaardigheid niet zal overleven.

· We kunnen in feite min of meer openlijk afstand doen van de kandidatuur en de anderen de moeite van een aanslag besparen. Dit is een zodanige afgang voor Jaill dat we rustig op zijn vijandschap mogen rekenen. Zonder machtige bondgenoten om ons te beschermen is dit wederom zelfmoord.

· We kunnen onze kaarten op Jaill zetten en loyaal meewerken. Dit is de optie die van ons verwacht wordt. Het is gevaarlijk, maar als we het overleven is onze positie binnen zijn blok weer wat verbeterd, zij het redelijk marginaal. Qua overleving is dit een zeer valide strategie, mits Jaill de strijd om het koningschap wint.

· We zetten alleen onze open kaarten op Jaill en houden er stiekem nog een aantal achter de hand. Dit voegt wat extra risico toe omdat we zo ook Jaill tegen ons in het harnas kunnen jagen, maar daar tegenover staat dat we weer anderen voor ons kunnen winnen. Een wat meer onafhankelijke positie maakt je tot een interessantere onderhandelingspartner. Als vazal ben je eigenlijk alleen interessant als doelwit, omdat je makkelijker te treffen bent dan je meester, terwijl voor onderhandelingen je niets te bieden hebt aangezien dat toch via je meester moet.

Welke kaarten hebben we achter de hand?

De meest interessante is eigenlijk de flirt met de Baccarans die toch al aan de gang was. Het is belangrijk deze door te zetten. Hoe gevaarlijk ook, we zullen die tea-party de geregeld was door moeten laten gaan. Gelukkig valt het risico ergens nog wel mee aangezien die party onder verantwoordelijkheid van de Baccarans valt en een aanslag dus vooral slecht voor hun image zal zijn. Bovendien hebben we ze nog iets extra's te bieden. Super geheim en zo kunnen we ze best door laten schemeren dat we niet echt te spreken zijn over de door Jaill geleverde steun. Op dit moment zijn kamp verlaten is niet echt opportuun, maar op een wat meer cruciaal tijdstip is zoiets zeker te bespreken, temeer als er dan een binding tussen ons Huis en een zeker ander Huis zou zijn. Oftewel, een kleine investering in ons zou wel eens lonender kunnen zijn dan ons uit te moorden.

Een andere troef vormen de ex-Hendrakes, oftewel Huis Pardai. Uit weloverwogen eigenbelang hebben we ze in het verleden altijd al bijzonder royaal gesteund om zo tegenwicht te bieden aan Alexanders steunpunt. Mede dankzij ons heeft Pardai zich tot een van de favorieten voor een eventuele open plaats in de Major Council kunnen ontwikkelen. Tijd om eens wat te oogsten. Wat we van hem vragen is nogal wat: de volledige inzet van zijn Minor House ten gunste van het Huis Ysarn. De prijs die ervoor betaald moet worden is er helaas ook naar. Niet alleen verplichten we ons tot een verbintenis tussen de Huizen, Bodwin is er toch al kind aan huis, ook ontkom ik er niet aan te beloven dat ik in de finale ronde alleen voor een kandidaat zal stemmen als deze de kandidatuur van het Huis Pardai voor een zetel in de Major Council ondersteunt. Oftewel, we verbinden ons lot aan de elevatie van Pardai tot een Major House. Met een dergelijke ondersteuning voor zijn voornaamste doel, en onze gezamenlijke afkeer van Alexander, Galoria en de verraders die daar zitten, is er voldoende basis voor een intensieve samenwerking. Een samenwerking die ons ongevoelig maakt voor militaire overvallen en die maakt dat ik me nog steeds in het openbaar kan vertonen.

Een zeer twijfelachtige kaart vormen de klonen uit het lab. Weliswaar zijn we nog lang niet zo ver dat we de klonen op afstand kunnen besturen en zo voor mij door laten gaan, tegen assassins kunnen ze wel degelijk hun nut bewijzen. Aanslagen zullen er komen, en 's nachts blijft daarvoor het meest aangewezen tijdstip aangezien het doelwit dan doorgaans alleen is en niet in staat meteen te reageren. Door een kloon in mijn bed te leggen in plaats van ikzelf, geven we de assassin de target dat hij zoekt. Het enige waar we voor moeten zorgen is dat die slaapkamer ook het meest logische doelwit voor de assassin vormt, zonder dat het opvalt. Uiteraard dient ook het personeel zoveel mogelijk in het ongewisse te blijven, tot de bewakers voor de deur aan toe. Een soort hemelbed met gordijnen en een geheime deur moet het allemaal mogelijk maken. Ik ga naar binnen, sluit de gordijnen, open de geheime deur, leg de kloon in het bed en ga zelf via de geheime deur en nog wat afgesloten passages naar mijn eigenlijke slaapplaats. 's Morgens hetzelfde ritueel om de kloon weer uit het gezicht te onttrekken, met dien verstande dat de kloonverzorger als eerste zijn hoofd door de deur steekt om te kijken of de kust veilig is. Allemaal heel nuttig, en nog nuttiger als de enige direct bruikbare kloon niet degene zou zijn die zo achter slot en grendel zit, vast niet voor niks. Met Suhuy hebben we ook niet echt contact dus die kloon kunnen we ook vergeten. En Liso heeft gelijk, ik heb niet nou niet bepaald meegewerkt aan de creatie van een nieuwe lichting klonen. Maar dat verandert niets aan het feit dat we ze nu wel nodig hebben. Aan hem om dat zo snel mogelijk te regelen. Misschien kan de jonge kloon versneld opgroeien tot een volwassen exemplaar, of kan Liso in een snelle schaduw een nieuw exemplaar genereren, hij regelt het maar. Op shapeshifters zal een assassin bedacht zijn, op een kloon niet. Dit is dus belanglijk.

Shapeshifting vormt trouwens een troef op zichzelf. Ik ben inmiddels redelijk ervaren in shapeshiften, een stuk beter dan de buitenwacht beseft. Niet alleen kan ik zo'n bloedmuis inzetten om ongemerkt bepaalde ruimtes in de gaten te houden alvorens ik er zelf naar binnen stap, ook komt nu mijn oefening in het nadoen van mijn familieleden goed van pas. Met al die Adrian-fans die buiten de deur bivakkeren kan het geen kwaad de indruk te wekken dat ik op de volledige support van Amber kan rekenen, meer dan het zich progressief noemende Huis Escallwyn in ieder geval. Adrian hebben wel al gehad, maar die is hier straks dus zo'n beetje kind aan Huis. En ook van andere Amberieten vangt men straks wel een glimp op. Alleen van Boadice blijf ik af, die loopt teveel op eigen houtje door de Hoven om ongestraft te gebruiken. Hm, misschien kunnen we zelfs een keer een kloon in een stoel zetten om zo een ontmoeting van Murlas met een Amberiet te laten zien. Of als Samal een nachtje overblijft kan hij eens keer mij nadoen. Waar het om gaat is punten te scoren bij de progressieve Huizen, Jaill wint de conservatieve Huizen toch wel voor zich.

De bondgenoten van Buiten vormen mijn persoonlijke troefkaart. Amber en Sherwyn zijn niet echt geschikt om me hier daadwerkelijk te helpen, maar dat gajes van die Archai kan hier aardig van pas komen. De komende slachting in de Hoven vormt voor hen tenslotte een uitgelezen gelegenheid om hun mannetjes op de juiste plaats te positioneren. Aan mij om te zorgen dat ze mij als een van die mannetjes zien. Dat doe je door loyaal aan ze te zijn, en door aan te tonen dat je kan overleven, oftewel dat je nuttig bent. De communicatie met hen vormt nog even een probleem, niemand in het Huis weet tenslotte van mijn verbond, maar de bondgenoten kunnen wel een bediende voor het Huis leveren die als contactpersoon op kan treden.

De laatste kaart vormt het roddelcircuit. De Major Houses zijn te druk bezig met de nu ontbrandde strijd om voor dergelijke subtiele middelen gevoelig te zijn en Adrians fanclub staat iets te ver van de gebeurtenissen af, maar de Minor Council vormt wel een aardige bron. Het was de druk van de Minor Council die de Major Council tot actie dwong en reken maar dat het daar nu gonst met van alles en nog wat, een ideale bodem voor suggesties, en met Pardai hebben we ook een geschikt Huis om ze er wat subtieler in te pompen. We hoeven hem de roddels alleen maar aan te praten, de verspreiding komt dan vanzelf. Wat die roddels zijn? Wel, de uitermate zwakke stappen die de Major Council genomen heeft, alsof ze de wens van de Minor Council niet serieus wensen te nemen. Ik bedoel maar, Despil vond het niet eens nodig de juiste procedures in acht te nemen. En wat is dat nou voor kandidaat waarmee Jostin op de proppen kwam? Die Gran. Zijn Huis durft nog niet eens de moordenares van zijn vrouw aan te pakken. Sterker nog, die moordenares loopt daar gewoon vrij rond. Hoeveel zwakker kan iemand zijn? Laten ze eens snel met serieuze kandidaten komen. Want toegegeven, Murlas is natuurlijk best een sterke kandidaat, maar zou voor het koningsschap iemand met Logrus niet te prefereren zijn? Gosh, wat jammer nou.

Murlas

Potjes en Pannen

- Powerwords: Psychic Defense, Kijk, Verras, Tele-Ren en Poef.

- Ysarn: Mijn Huis. Ik moet nog contact met Aradia leggen.
Arran is mijn rechterhand, vooral voor wat de relaties met de Minor Houses betreft.
Myrnia gaat over de verschillende Ways van Ysarn en is belast met een zodanige herinrichting dat de spionnen van Jaill de weg niet meer kennen. Heeft vrienden bij het House of Doom. Zet handelsroute naar Amber en Sherwyn op. Heeft interesse in een verbintenis met het Huis Pardai.
Bodwin, zoon van Myrnia, wordt opgeleid om de herinnering aan Tirga te doen verbleken. Lid van de scales.
Setra, dochter van Myrnia, verloofd met een Helgram.
Ylis, de jongste dochter van Myrnia.

- Suwalko en Dragwee: Minor Huizen, aan Ysarn gelieerd. Doen aan landbouw en handel. Loyaal, leveren inkomen en willen met rust gelaten worden.

- Coldwing: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Beheert de troepenschaduwen. Robuust maar weinig inventief. Heb Drag het leven gered, is mijn persoonlijke lijfwacht.

- Berreta: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Levert de meeste commandanten. Het hoofd is Treso.

- Manjero: Minor Huis aan Ysarn gelieerd. Het hoofd is vrouwe Palini. Zijn goed in inlichtingen. Palini is een linke tante met veel potentie. Heb haar het leven gered. Tan is met mij mee geweest de crypte in, behoort nu tot mijn persoonlijke agenten.

- Grijze muizen: Een spionage netwerk onder leiding van Palini. Heeft vertakkingen in Amber (Jan) en wordt in Galoria en Sherwyn op dit moment opgezet.

- Researchlab: Onder leiding van Liso Berreta. Taak: Het verzamelen van kennis over andere krachten in deze Realiteit en dan met name hun sterke en zwakke punten. Alleen Treso, Palini weten van het bestaan. Geheime taak (weet alleen Liso): Het onder de knie krijgen van het creëren en op afstand besturen van klonen, plus alle toepassingsmogelijkheden van shapeshifting onderzoeken. Verzamelt informatie over de experimenten van Tirga. Weet van het bestaan van haar lab, heb hem daarbij het leven gered.

- Amber: Formele erkenning door Caine is rond. Ik ben een vol lid van de familie en hertog van de Garnath vallei. Ik ben verantwoording schuldig aan Caine, volgens het Amber familierecht, en aan Random, zowal als hoofd van de familie en als mijn koning (ik ben tenslotte hertog). Bij een openlijk conflict van eden zal ik officieel een preferentie moeten uitspreken en me daaraan houden. Bill Roth is voor mij bezig met een onderzoek naar de mogelijkheid van een huwelijk tussen twee shapeshiftende mannen.
Random is ingelicht over de gebeurtenissen in Galoria, evenals Caine en beiden weten van mijn deal met Sonia.

- Garnath vallei: Garnaghast is praktisch af. Vormt een schuilplaats voor lui van Lothair.

- Sherwyn: Ik ben min of meer adviseur van Adrian, maar de precieze status is onduidelijk. Dit geldt ook voor ons project over een gemeenschappelijke schaduw.
Moet zien of we hun ambassade in de Hoven kunnen opzetten.
Heb Sereva 1 keer de steun van ons Huis in de major Council toegezegd.

- De papieren van Brand. Dorian heeft de ene helft, ik de andere. Die van mij bevinden zich bij Samal.

- Shapeshifting: Ben op dit moment vooral bezig met het leren familieleden volkomen te imiteren.

- Boadice: Ik heb me per ongeluk meester van haar geest gemaakt en daarvoor excuses aangeboden.

- Alexander: Huisvijand nummer 1. Wordt ook zwart en vooral onbetrouwbaar gemaakt. Flora en Bleys delen inmiddels in de eer. Voor alle drie geldt dat ze zo min mogelijk een machtsbasis in de Hoven mogen hebben.

- Fanclub van Adrian: Proberen we onder onze controle te krijgen, o.a. door af en toe Adrian aan een fan te laten verschijnen.
Gaan een wedstrijd organiseren (waar wij natuurlijk niet achter zitten) voor een reis arrangement naar het huwelijk van Adrian.
Samal: Laat zich als Minor House registreren. Heeft positie in Sherwyn.

- Livia: Door Jaill naar voren geschoven als een huwelijkskandidate.

- Joris: Mijn secretaris in Amber.

- Jan: Regelt de wat minder ‘officiële’ zaken in Amber en de Garnath vallei.

- Margot Baccaran: Huwelijkskandidate voor Murlas. Proberen alles over haar te weten te komen op aanraden van Caine. Weten al dat ze er de nodige minnaars op na houdt, maar er moet meer achter zitten.