Amber Log

Het is midden in de nacht. Ik ben op krachten. Alles in het complex is rustig. Tijd voor actie.

De deur van Querris’ appartement is dicht,maar dat is voor mij geen probleem. Ik schuif er moeiteloos onder door. Ook hier binnen heerst rust. Ik verbaas me wat over de inrichting hier. Vrolijke lentekleuren passen toch niet echt bij Querris. Maar goed, ik heb hier dan ook niet met Querris van doen, maar met een schaduw van haar, eentje die wel een stukje van Querris bevat.

Ik arriveer ongezien bij haar bed. Tijd voor stap 2. Eén welgemikte klap en mijn doelwit is bewusteloos. Daarna is het een kwestie van goed vastbinden, alvorens ik haar weer bij bewustzijn laat komen.

Eenmaal bij bewustzijn verdoe ik geen tijd met de vrouw zelf. Zij is niet interessant, het stukje Querris in haar is interessant. En dat moet mentaal te bereiken zijn.

Wat ik hier wil bereiken? Hm, ik weet het eigenlijk niet. Ik weet namelijk niet wat er nu precies mogelijk is. Maar ik wil op de een of andere manier controle over die Querris entiteit zien te krijgen. Waarbij neutralisatie nadrukkelijk ook een vorm van controle is. Natuurlijk is zoiets gevaarlijk, maar Querris moet nu heel erg verzwakt zijn, en ik heb hier maar met een stukje van haar te maken. Ik durf dat gevecht dus wel aan.

Back-up zou in dergelijke gevallen wel handig zijn, maar wie kan ik daarvoor genoeg vertrouwen? Niemand. Bovendien zorgt de interferentie van Querris ervoor dat troeven hier niet werken. Ik ben dus sowieso op mezelf aangewezen. Maar nogmaals, ik durf dat gevecht wel aan. Als het gevecht niet goed gaat kan ik het altijd nog afbreken, en met het door Querris gebruikte lichaam hier vastgebonden heeft Querris weinig mogelijkheden om in zo’n geval het gevecht nog door te zetten. De risico’s zijn dus beheersbaar.

Het gevecht is zwaar, maar te doen. Ik blijf me op het stukje Querris in de vrouw concentreren en weet dat dichterbij te halen. Het lijkt daarbij ook groter te worden.

Het appartement staat te schudden op zijn grondvesten, maar dat is wellicht te verwachten van iemand met Querris’ krachten. Ik negeer het en laat me niet afleiden. En terecht. Ik weet de weerstand van de gastvrouw te overwinnen en heb nu echt met Querris zelf te maken. Maar die is sterk! En het lijkt wel of ik op twee niveau’s met haar aan het vechten ben. Binnen en buiten deze Realiteit. Nou ja, dat was misschien ook wel te verwachten.

De strijd is taai, maar ik ben uitgerust, fit en sterk. Langzaam ruk ik verder en verder op, tot ik uiteindelijk haar barrière weet te doorbreken. Erachter…

Chaos, wervels, draaikolken. Ik word meegesleurd en overdonderd met herinneringen en ervaringen. Niet die van mij, maar van mijn Schaduwen, kom ik al snel achter. En niet alleen in mijn eigen Realiteit, maar in vele anderen ook. Als er ooit een kans was om helemaal in de Realiteiten verdwaalt te raken, dan is het dit wel.

Ik ben niet in paniek. Dat voortdurende verspringen in andermans geest is verwarrend en onhandig, maar dit probleem moet oplosbaar zijn. De eerste stap is wat meer greep te krijgen op waar ik telkens heen ga. Dit blijkt mogelijk. Ik kan me op het Patroon concentreren, en de meeste lichamen vallen af. Ook een concentratie op Samal, van wie ik tenslotte een stukje bij me draag, beperkt het aantal lichamen waartussen ik stuiter, maar het blijven er tientallen.

Het volgende experiment betreft het creëren van rust. Ik trek me in mezelf terug en probeer boven al dat gedoe van al die lichamen uit te stijgen. Ook dat blijkt te kunnen. Ik kan me letterlijk naar het vlak boven het onze begeven. Vanaf daar lopen allle lijntjes naar de diverse lichamen waar ik steeds in stuiter. Helaas zou ik niet weten hoe ik zo’n lijntje moet verbreken. Ook is het heel vermoeiend om dit vast te houden, ik hou dat maar beperkt vol.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk Querris. Die moet hier vlak bij mij zijn, ik was tenslotte met haar in gevecht en bevindt zich waarschijnlijk in dezefde situatie als ik. Dit blijkt allemaal te kloppen. De aanwezigheid die het dichtste bij me ook naar de Realiteiten stuitert is Querris. Helaas is ze en sterk en volkomen in paniek. Er valt dus niet zoveel met haar te beginnen. Ik kan haar echter wel even geestelijk vastgrijpen en zo samen met haar stuiteren. Ik zou verwachten dat er maar 1 plek is met zowel voor haar als voor mij een lichaam om in te stuiteren, maar dat blijken er toch nog een stuk of twintig te zijn. En ook dit kan ik niet lang volhouden.

Hm, tijd om de balans op te maken. Ik zit hier tussen de Realiteiten en loop gerede kans in het verkeerde lichaam uit te komen. Bovendien is mijn eigenlijk lichaam in gevaar, want het appartement waar ik me in bevond is inmiddels reeds ingestort. Er is dus een tijdsdruk.

Querris is niet, zoals ik hoopte, in stukjes uiteengespat, maar springt ook van lichaam naar lichaam. Zij is haar originele lichaam echter al kwijt. Er zijn echter nog voldoende schaduwen van haar in mijn Realiteit over, ik kan haar dus niet simpelweg doden of uit mijn Realiteit verbannen. Ook ze is teveel door paniek bevangen om gewoon met haar te kunnen communiceren, en is ze te sterk om simpelweg door mij overgenomen te worden.

Verre van ideaal allemaal. Maar er zijn meer wezens die zich ook in de hogere vlak manifesteren, en het ligt in de lijn der verwachting dat mijn eigen subs daarbij relatief dicht bij me zullen zijn. Tijd om versterking te zoeken.

De eerste poging is niet echt succesvol. Ik kombij Jasra uit, niet iemand met wie ik nu veel heb. Toch, ze behoort bij Ornach, en als er iemand is met verstand van dit soort Realiteitoversteigende sprongen, dan is het Ornach. Ik vraag Jasra dan ook om Ornach in te schakelen. Of mijn vraag overkomt is echter twijfelachtig, ik tref haar namelijk in haar slaap.

Klaarblijkelijk is slaap de natuurlijke staat om dit vlak te kunnen bereiken, want de volgende die ik treft slaapt ook al. Dit keer is het echter Theo, mijn eigen sub dus. En als er iemand goed contact kan leggen zonder daarbij door geneuzel als Realiteitsgrenzen gehinderd te worden, dan is dat Theo. Hem verzoek ik dan ook gewoon iets heel simpels, neem contact met mij op. Of hij dat doet is natuurlijk vraag twee, maar het is iets wat hij simpel kan proberen en waarbij hij dan al snel zal merken dat er iets niet klopt. De kans op contact acht ik dus vrij groot.

En dan? Tja, terug in mijn eigen lichaam natuurlijk. En Querris ook maar terug in een lichaam. We moeten iets met haar, en ik hou daarbij toch liever zelf het initiatief. De betrokkenheid van anderen betekent vrijwel zeker dat ik haar niet stilletjes kan uitschakelen, maar we kunnen altijd proberen of we haar wellicht in mijn Huis kunnen opnemen. Als ze niet door Reys terecht gesteld wordt, want die kans is er natuurlijk ook nog. Met beide uitkomsten kan ik leven, dus dat komt wel goed. Maar eerst een zien om met haar weer terug te komen.

Murlas