Amber Log Sessie 21

Murlas komt bij in een bed, gammel maar levend. Volgens Gerard geneest hij snel. Dat shapeshifting lijkt Gerard wel wat. Murlas wordt verder gerustgesteld, Azrain is door Dorian met Corwin’s zilveren zwaard gedood. Zilver is volgens Gerard altijd handig. Zo doodde Caine Brand met zilveren pijlen. De tegenstandster van Fiona was trouwens Dara, om maar even op een paar leuke diplomatieke consequenties te wijzen.

Dorian slaapt de rest van de dag en gaat tegen de avond samen met Corwin op pad. De lucht ziet er bemoedigend uit. Corwin blijft beneden bij de trap staan, anders zou hij ook alles zien. Dorian moet maar contact opnemen bij problemen, en Corwin zal hem waarschuwen als er wolken aan de hemel verschijnen. Met Corwin’s zwaard in zijn rechterhand en Corwin’s troef in zijn linker, gaat Dorian naar boven.

In de stad aangekomen hoort Dorian voetstapjes. Het is het meisje met de blauwe jurk. Dorian maakt contact en hoort haar vragen: “Neemt u me niet kwalijk meneer, maar heeft u misschien een witte eenhoorn gezien met een horloge?” Dorian antwoord ontkennend, waarop het meisje “O.K.” zegt en weer verder loopt.

Een eindje verder krijgt hij het gevoel van ritueel gezang. Hij ziet er Murlas, gezeten op een muurtje. Vlak bij Murlas staan allemaal figuren wier kleding vast oranje is. Murlas lijkt stil te staan, maar verandert dan in een friemelende bol die van het muurtje afrolt en een voor een alle figuren opslokt. Vervolgens komt de blob op Dorian af. Het is maar goed dat Dorian er Corwin’s zwaard voor houdt. De bol houdt het wel voor gezien en verandert weer in Murlas. Murlas lijkt Dorian niet op te merken en loopt vlak langs hem. Dorian tikt hem even met het zwaard aan. Je zou haast geloven dat Murlas inderdaad aangenaam verrast is door deze onverwachte ontmoeting. Het valt Dorian op dat Murlas nu twee handen blijkt te hebben. Murlas’ uitgestoken hand wordt echter niet direct aangenomen. Ze tasten elkaar verder nog wat af, maar echte info komt er niet meer uit.

Nee, dan het terrasje waar Dorian zijn volgende ontmoeting heeft. Daar zit zowaar Azrain, bloedend en al, thee te drinken. Uiteraard maakt Dorian contact, dit keer door het zwaard maar meteen op Azrain’s keel te zetten en hem te vragen wat hij hier doet. Azrain antwoord met de vraag of Dorian niet degene was die hem had gedood. Dorian bevestigt noch ontkent dit. Azrain vervolgt met: “Ik heb een boodschap voor je. Of eigenlijk niet voor jou, maar voor mijn broer. Zeg hem dat hij nu de erfgenaam is.” Uiteraard wil Dorian wel weten wie die broer is. Volgens Azrain zou hij hem moeten kennen, die broer probeerde Azrain te doden. Dorian concludeert prompt dat het zijn grote vriend Murlas betreft, maar Azrain zet hem aan het denken met de opmerking “Als je hem zo wilt noemen.” Verdere vragen worden niet meer beantwoord, Azrain draait zich van hem af.

En zo komt Dorian bij een splitsing met een hem bekende, oude vent. Hij rookt een pijpje en heeft een meisje op zijn schoot, een meisje met een sigaartje en paars haar. Het contact met het meisje verloopt niet erg soepel. Ze is verontwaardigd over Dorian’s aanwezigheid, ze droomt hem toch niet? Maar met Algo schijnt het goed te gaan, hij geeft zelfs binnenkort een feest. Of was dat nou gisteren? Afijn, Dorian maakt dus maar contact met Galoran. Als hij hem vraagt wie hij is antwoordt deze inderdaad met die naam. Namen zeggen volgens Dorian echter niet zo veel. Galoran antwoordt met: “Nee, dat weet ik. Ik was ook nooit de bekendste van mijn broers. Dat heb je als je geen openlijke keuzes maakt.” Galoran verandert vervolgens in een wit konijntje en huppelt de weg af.

De ontmoetingen gaan maar door. In de tuin van het kasteel treft Dorian een groenharige Lisa. Ze heeft Algo aan een halsbandje bij zich. Als hij tegen Lisa opmerkt dat het niet zo beleefd is om op onbekenden met een machinegeweer te schieten antwoordt ze slecht met de opmerking dat ze weet wat haar taak is. Als Dorian vraagt wat die taak dan is krijgt hij slechts te horen dat dat er van afhangt. Lisa trekt vervolgens Algo mee. Dorian is hiervan niet zo gediend en hakt de riem door. Lisa vliegt daarop prompt Algo naar de keel. Echt een heel emotionele vertoning. Zelfs met het zwaard moet Dorian nog de nodige moeite doen om ze uit elkaar te krijgen. Lisa bijt hem toe dat hij zich er niet mee moet bemoeien, Algo had volgens haar geen recht haar plek in te nemen. Haar plek? Maar Lisa haalt slechts haar neus voor Dorian op. Wie is hij om zich er mee te bemoeien. Volgens haar staat iedereen altijd maar aan Algo’s kant.

In de tuin treft Dorian ook nog wat andere gedaantes. Zo ziet hij een hoogzwangere Vialle, pratend met Suzanne (heeft een klein meisje op haar arm). Een eindje verderop zijn Fiona en Flora bezig met een potje croquet. In plaats van ballen spelen ze met afgehakte hoofden. Fiona speelt met die van Vincent, Flora met die van Algo. Qua speelstijl valt het Dorian op dat Flora hard mept en Fiona heel precies. Ze gaan redelijk gelijk op.

Dorian loopt door, en daar is ze dan, huilend op een bankje, Diana. Ze weet zelf niet wat er precies is. Ze wil gewoon naar huis, voelt zich niet zoals ze zich zou moeten voelen. Ze heeft dat nog niet gezegd of ze verandert langzaam in Deirdre. De glimlach van zijn moeder is Dorian net iets te opdringerig. Op Dorian’s vraag waarom zij hem achterliet antwoordt ze slechts dat ze dat niet weet. Vervolgens begint ze op een vervelende manier te lachen. Nou ja, vervelend? Vergeleken bij de blauwe bokkepoot waarin ze vervolgens verandert valt het nog wel mee. De bokkepoot heeft een groot zwaard. Het contact verbreken helpt niet, de bokkepoot valt gewoon aan. Denken dat zoiets niet hoort helpt ook al niet. Dorian heeft zo’n gevoel dat hij dit gevecht al een keer gevochten heeft. Alleen vecht hij dit keer defensief en is het er maar eentje. Dat wil zeggen, als die dreunende voetstappen niet op meer duiden. Dorian schakelt zijn tegenstander dan ook maar zo snel mogelijk uit (deze verdwijnt tezamen met zijn zwaard in fladderende stukjes) en laat zich door Corwin doorhalen.

Terug in Amber mag Dorian nog het een en ander uitleggen over de gebeurtenissen bij Azrain. Fiona vindt het ergens wel jammer, Random is ergens wel blij. Dat Murlas kan shapeshiften blijkt verder al als een lopend vuurtje te zijn rondgegaan. Sommige Amberieten vinden het wel handig, anderen vinden dat eigenlijk ongepast voor een Prins van Amber. En de twee handjes in Tir-Na Nog’th blijken ook een duidelijke betekenis te hebben, Murlas’ hand is zowaar alweer geheel genezen.

Diana wordt ook nog even met een bezoekje vereerd. Ze is aan de ene kant wel blij met Dorian’s komst, maar reageert aan de andere kant ontwijkend. Ze is er duidelijk nog niet uit en wil dan ook een tijdje alleen zijn om alles nog eens goed op een rijtje te zetten. Dorian suggereert zijn vader, haar opa. Ergens ziet ze dat wel zitten. Verder ontgaat het Dorian niet dat Diana ook nog een hele tijd met Corwin praat.

Oompie Jaro blijkt er wel bovenop te komen. Hij heeft een sterk gestel en is duidelijk trots op Dorian.

Dan gaat het andere ziekenbezoekje, dat bij Murlas, heel wat moeizamer. Deze heeft namelijk eens wat nagedacht en is plotseling bijzonder nieuwsgierig naar wie er allemaal van de komst van Caine afwisten. Hij weet er zelfs al een lijstje van te geven. Naast Caine en hemzelf waren dat in ieder geval Dorian dus, maar ook Diana en Deirdre. Volgens Murlas was er echter ook iemand uit de Hoven die ervan wist. En Caine mag hem dan wel niet officieel erkennen, alleen een zoon van hem is in staat om Dorian om medewerking te vragen met de opmerking dat hij zelf het antwoord op die vraag kan gaan zoeken, of dat hij dat over kan laten aan Caine. Je zou hem nog eens helpen. Dorian geeft Murlas in ieder geval zijn woord dat hij de enige was die door hem van te voren was ingeseind. Om de verdenking van Diana af te houden moet Dorian vervolgens wel vermelden dat er nog iemand bij was, Sand. Tevreden is Murlas hiermee nou niet bepaald, het maakt hem alleen maar nieuwsgieriger naar het gesprek dat Dorian tijdens de eerste ontmoeting van de groep met haar had. Dorian denkt dat hij dat inmiddels wel kan vertellen en zegt dat ze een deal hadden afgesloten, Dorian zou Sand met Aradia helpen, en Sand hem met Deirdre. Het gesprek komt verder op het verband tussen Azrain en Martin, en vandaar op Dorian’s bezoekje aan Tir-Na Nog’th. Murlas blijkt daar Azrain ook al wel eens gezien te hebben, alleen was het toen een beeld met een haak. En hij had uiteraard dat zwaard niet bij zich. Murlas is verder niet zo scheutig met informatie als Dorian. Voordat hij wat over de ring vertelt wil hij bijvoorbeeld eerst weten wie er nog meer van weten. Dat blijken er helaas teveel te zijn. En waar dat ding vandaan komt is volgens Murlas niet relevant.

Een andere bezoeker van Murlas is Julian. Ook aan hem heeft Murlas nog wel wat te vragen. En zo leert hij dat Caine hem bij Julian dropte in een nogal rommelige tijd. Julian dacht dat Caine Murlas’ bestaan geheim wilde houden, helemaal toen Caine nooit op Julian’s bedekte toespelingen reageerde. Verder beschouwt Julian het hele gebeuren toch wat als een afgang, dus het spreekt vanzelf dat Murlas er verder geen ruchtbaarheid aan zal geven.

En nu we het toch over bezoekers hebben, uiteraard komt zijn bezorgde vader ook even kijken. Caine merkt droogjes op dat Murlas nog redelijk te keer is gegaan. Misschien moet zijn educatie toch maar wat bijgeschaafd worden. Hij beseft dat vechten nou niet bepaald Murlas’ sterkste kant is, maar om nu ongewapend rond te gaan lopen... Hij geeft Murlas een kort zwaard. Murlas vindt dat ze nog eens met elkaar moeten praten. Volgens Gerard, die alles heeft gehoord,, moet dat echter maar een andere keer.

Ach, Random komt natuurlijk ook nog wel even in de ziekenboeg langs. Aan hem wil Murlas trouwens wèl wat over die ring vertellen. Volgens Random is het een erg subtiel dingetje, Murlas moet het adres maar eens geven. Random lijkt verder ergens wel opgelucht dat Azrain dood is.

Adrian helpt na het gevecht eerst mee met de gewonden. Ook hij hoort van Dara, en van de heroïsche poging waarmee Dorian en Murlas Azrain’s ontsnapping voorkwamen. Adrian’s hulp bij Martin wordt trouwens ook best op prijs gesteld.

‘s Avonds ziet Adrian dat Julian en Benedict ook in het paleis zijn. Benedict is duidelijk niet zo tevreden over de gang van zaken. Verder ligt Dara heel gevoelig bij hem.

Adrian laat een briefje achter bij Dorian, pakt een troef van Alexander van het stapeltje dat bij de ingang ligt en vertrekt daarna richting schaduwen.

Bij de schaduw waarin hij gevangen werd gehouden gearriveerd, wordt Adrian als een ware held binnengehaald. Tardan is er ook en Adrian slaagt erin een gesprek onder vier ogen met hem te krijgen. Ze blijken er nog een probleempje te hebben. Emerald mag dan wel gedood zijn , een medeplichtige zwerft nog steeds rond. Uiteraard wil Adrian wel helpen. Hij leert verder van Tardan dat Emerald het in deze schaduw op een gegeven moment overgenomen had. Niemand weet waar ze vandaan kwam. Het pentagram was er vroeger ook niet, die ruimte was toen slechts een opslaghok.

Adrian duldt alleen Beiaard bij zijn speurtocht naar het probleem. Inderdaad merkt hij dat er nog iets anders is dan alleen schaduw hier, Chaos. En zo vindt hij zijn eigen Eliza. Deze is eerst nog wat wantrouwend en kent duidelijk Amber niet, Adrian’s woord is namelijk voldoende om haar wat gerust te stellen. Ze blijkt hier vast te zitten. Aangezien Adrian wel door schaduwen kan reizen lijkt het haar wel wat als hij haar eens ergens afzette. In ruil daarvoor vertelt ze hem dan wel wat. Adrian gaat akkoord en krijgt zo een schaars geklede dame bij hem op Beiaard. Hij regelt onderweg wat kleding voor haar en leert dat Emerald haar meesteres was. Emerald was van het lagere Huis Sargen. Zij was een dienstmeid van haar en heet trouwens Narshila. In principe was het alleen zijn geest die naar die schaduw was overgebracht, maar de geest van een hertog van Amber is zo krachtig, dat het bijna automatisch een fysieke verschijning krijgt. Bovendien voelde het toch wel echt?, vraagt ze bezorgd. Ze denkt dat het gedoe met Adrian bedoeld was om Merlin onder druk te zetten, maar het kan natuurlijk ook iets totaal anders zijn. Het Huis Sargen deed mee omdat er volgens de opdrachtgever binnenkort weer een aantal huizen vrij zouden komen. Bij de Hoven wil ze ook de naam van de opdrachtgever nog wel kwijt: Jaill Helgram, de vader van Dara, een politieke reus in de Hoven. Adrian vraagt haar verder of ze niet zijn dienstmeisje wil zijn. Dat wil ze wel. Nadat Adrian nog even met Merlin heeft gesproken gaat het tweetal dan ook terug naar Amber.

Alexander slaagt er langzamerhand in respect bij de bendes af te dwingen. Het blijft er echter een bananenrepubliek. Rinaldo is druk bezig de zaak onder controle te krijgen, daarin bijgestaan door Dalt. De economie mag verder echt in puin liggen, zoiets is Rinaldo wel toevertrouwd. En uiteraard kan hij ook altijd op Alexander rekenen.

Het is ongeveer een week na de overval als Rhiane en Myrthe in Amber arriveren. Random blijkt erg geïnteresseerd in weer een nieuw familielid. Jordane moet dus ook van Amber afstammen, en Felicia is al tijden niet meer gesignaleerd. Verder zijn er volgens Myrthe in haar tak geen Amber familieleden. Met de rest van het verhaal is Random trouwens absoluut niet blij. Hij zal er contact over opnemen met Merlin. Rhiane vraagt om ook op de hoogte gehouden te worden, en Merlin zegt dat toe. Het is nu verder vooral een diplomatieke aangelegenheid. Rhiane regelt ook nog even dat er voor Myrthe een welkomstdiner wordt gehouden.

De volgende die arriveert is Boadice. Deze heeft nog even een paard uit haar stoeterij gehaald, en arriveert alleen.

Adrian arriveert ook, met een keurig geklede Narshila (lang, bruin haar, redelijk fijn gebouwd) voorop. Ze wordt zijn kleedster, dezelfde positie als ze bij Emerald had. Wat Adrian betreft houdt ze ook die ‘andere’ positie.

Over Amber kan verder nog gemeld worden dat de toestand van Deirdre wat verbeterd is, en dat Fiona een paar dagen eerder vertrokken is.

En dan zijn we bij Alexander. Deze krijgt een trumph call van Rinaldo en wordt voor spoedberaad met Rinaldo en Dalt doorgehaald. Het blijkt dat Dalt nog een partijtje roze golems ergens had staan die plotseling aan zijn controle zijn ontsnapt. Bovendien zijn er sindsdien nog een hele serie uit andere schaduwen bijgekomen. De stoet trekt nu richting Begma, en hun doel is waarschijnlijk Amber. Voor wat betreft aantallen, het partijtje van Dalt bestond uit zo’n tweeduizend stuks, maar het gaat inmiddels al om zo’n tienduizend. Er wordt besloten Begma en Amber in te lichten, ze merken het anders toch wel. Dalt heeft weliswaar een eigen strijdmacht, maar die is hiervoor absoluut niet toereikend. Voor zover Dalt weet zijn de golems heel sterk en kun je ze geestelijk controleren. Het vervelende is alleen dat Dalt ze niet geactiveerd heeft en er ook geen controle meer over kan krijgen. Hij kreeg zijn partij als extra onderdeel van een klusje, welk klusje valt uiteraard onder het beroepsgeheim. Wel wil hij nog kwijt dat de opdrachtgever als twee druppels water op Fox lijkt.

Random wordt door Alexander getroefd en ingelicht. Alexander moet daarbij zelfs de naam van Dalt prijsgeven. Aangezien het leger van Kashfa niet sterk genoeg is wordt er afgesproken dat ze zich zullen beperken tot hit en run acties en spionage activiteiten. Vooral info is belangrijk.

In Amber is er daarna ook spoedberaad. Aanwezig zijn Benedict, Julian, Gerard, Random, Caine, Flora, Corwin, Myrthe, Dorian, Adrian, Rhiane, Boadice en Murlas. Behalve degenen van wie bekend is dat ze er niet bij konden zijn ontbreken ook Bleys, Fiona, Llewella, Corall en Algo. Random legt uit dat Llewella is gevraagd in Begma te blijven. Bleys is onbereikbaar, en Fiona is op onderzoek naar Dara en de vorige aanval.

Er wordt besloten tot de vorming van twee aanvalsmachten, eentje onder leiding van Julian, en de andere onder leiding van Benedict. Julian trekt vooruit naar Arden, Benedict neemt het paleis onder zijn hoede. Uiteraard wordt er een beroep gedaan op de bondgenootschappen, maar daar zal Amber het niet van moeten hebben. Caine leidt de intelligence groep. Deze moet uitvissen wie er achter deze aanval zitten en of er personen bij de legermacht zitten. De intelligence groep zal dan ook klein en mobiel moeten zijn. Random heeft verder begrepen dat er connecties zijn met de wereld die de overschaduw worden genoemd. Murlas is een van de weinigen die die wereld kan betreden. Het lijkt Random echter wel zo verstandig om hem dat niet alleen te laten doen. Er zijn er gelukkig wel meer die zich er staande kunnen houden, maar Murlas is voor zover bekend de enige die er ook heen kan reizen. Degenen die met hem meegaan moeten dus wel een eigen weg terug hebben. Random zat daarbij te denken aan Corwin, terwijl ook Dorian een mogelijkheid is. Uiteraard mag Dorian, in tegenstelling tot Murlas, wel kiezen. Misschien is dat wel omdat hij toch voor de reis kiest. Random lijkt het verstandig dat Dorian de zwarte troef krijgt om in geval van nood eruit te komen. Ze weten inmiddels dat zwarte troeven vaak niet specifiek zijn, het zijn heel algemene communicatiemiddelen. En Fiona had wel een redelijk hoge pet op van Dorian.

De rest mag ook kiezen. Hierbij kiest Adrian voor Intelligence, Rhiane voor Julian, Boadice voor Intelligence (hoort ook nog even dat Alexander Yaslin ontmoet heeft), Diana voor Julian, Myrthe voor Julian, Flora voor de boogschutter bij Benedict, Gerard voor Benedict, en is Random de contactpersoon voor de diverse groepjes.

Dan nog twee ingekomen mededelingen:

Dorian heeft nog een lang, persoonlijk gesprek met Fiona, waarin onder andere zijn nieuwe vaardigheden met het Patroon besproken worden. Ook Azrain komt ter sprake. Volgens Fiona was Azrain een soort magneet voor allerlei krachten zoals Patroon en Logrus: hij trok krachten aan en kon ze op een of andere intuïtieve manier rechtstreeks manipuleren. Zo denkt Fiona bijvoorbeeld dat hij in staat zou zijn geweest om rechtstreeks Primal Chaos op te roepen, iets wat een goede Logrus meester slechts na vele jaren studie kan doen. Als ze een gok mag doen dan denkt ze dat Azrain een uit de hand gelopen experiment van iemand uit de Courts is. Ze zal er wel eens even achteraan gaan, want zo’n aanval op Amber kan natuurlijk niet onbestraft blijven.

Direct nadat Boadice van Random gehoord heeft dat Alexander haar zus gezien heeft gaat ze naar haar kamer en troeft haar neef. Alexander zit in een kamer in een kasteeltje en heeft langer haar dan op zijn redelijk recent getekende troef.

Boadice wil meteen alles weten over haar zus. Alexander wil eigenlijk weten wie ze is (zit hij haar te stangen?), waarom ze hem lastig valt en hoe ze aan een troef van hem komt. Hij wil ook een paar troeven van zichzelf en die kan Boadice hem nu mooi geven. Boadice geeft echter niets zonder een beetje medewerking want ze wacht al 50 jaar op nieuws van haar zus. Ze laat Alex de troef van Yaslin zien en volgens Alexander is dit inderdaad Yaslin, maar dan een stuk jonger. Hij wil niet zoveel over haar vertellen en Boadice ontploft bijna. Pas als ze aanbiedt een Troef van Alexander’s hertogdom te tekenen in ruil voor informatie komt het gesprek een beetje los. Alexander heeft troefschetsen nodig en wil weten hoe die werken want hij heeft troepen in schaduw en deze moeten wel op tijd in Amber zijn. Eigenlijk wil hij toch niet zo veel vertellen over Yaslin want hij wil geen vijanden op haar spoor zetten. En verder heeft hij geen hertogdom. Boadice verzekert hem dat ze alleen het beste voor heeft met haar zus. Alexander stelt voor dat ze dit niet via een troefcontact bespreken en met vier troeven van Alexander in haar zak troeft Alexander Boadice naar Kashfa.

Daar aangekomen eten ze eerst iets (waarbij Boadice Alexander vertelt over de stomme Chartins die het gewaagd hebben om haar een vendetta aan te doen). Na het eten bereiken ze een overeenkomst. Alexander wil de troeven van Julian, Benedict en misschien ook die van Boadice lenen. Hij wil dat ze later als ze tijd heeft een troef tekent van zijn huis dat nu nog in aanbouw is. Dat kon, maar de troeven van Julian en Benedict heeft Boadice zelf nodig. Voor de verplaatsing van zijn troepen: ze kunnen een pseudo-trumphgate maken als Amberiet A op plaats X een troef activeert van plaats Y en Amberiet B op plaats Y een troef activeert van plaats X. Gelukkig lukt dit ook, zei het met meer moeite, met troefschetsen.

Dan vertelt Alexander eindelijk ‘alles’ over de plaats waar hij Yaslin ontmoet heeft. Hij vertelt van de problemen die je op verschillende levels tegen komt en legt daarbij de nadruk op het gevaarlijke van de situatie en de medebewoners van het grottenstelsel. Bij het schaakspel is hij Yaslin ‘kwijtgeraakt’. Aan het eind is hij meegelift met een Gevorderde Troefartiest. Om Yaslin te redden wil hij wel het patroon lopen om zichzelf weer terug in het grottenstelsel te teleporteren. Boadice is verbaasd dat hij dat voor haar zus over heeft; het patroon lopen. Voor zijn eigen broertje zou hij het bijna zeker niet doen maar voor Yaslin zou Alexander het wel over hebben. Volgens hem kan je uit het labyrint wegtroeven. Helaas kunnen ze op het ogenblik niet zomaar wegrennen om een reddingsactie te beginnen. Boadice begint aan een troefschets van een oefenveld buiten het kasteel.

Zie het volgende log voor het gesprek tussen Adrian en Boadice. Daarin ook het wat minder fortuinlijke gesprek tussen Caine en Murlas.

Maurice