Amber Log Sessie 24

Rhiane en consorten waren lekker bezig geweest tegen die roze golems. Langzaam aan trokken ze richting Garnath vallei, maar toen ze nog een mooie kans zagen, konden ze die niet laten liggen. Helaas was dat dus één uitval te veel. De blauwe tornado die er aan kwam konden ze niet meer ontwijken, het werd blauw om ze heen en toen ging het licht uit.

Het drietal, hun gids was wel mee verrast maar nergens meer te bekennen, komt bij in een bos. Van de golems en of de strijd is geen spoor meer te bekennen. De troeven voelen hier helemaal niet koud en contact met Julian lukt dan ook niet. Ze proberen vervolgens naar een Arden met golems te shiften, maar dat blijkt bepaald niet dichtbij te zijn, en op een gegeven moment gaat dat shiften ook allemaal te snel. Kortom, laat maar. Een wat grondiger verkenning van de omgeving leert dat ze toch echt in de Garnath vallei zitten, maar dan eentje die niet zwart en uitgebrand is, een best mooie Garnath vallei dus.

Het drietal loopt richting Amber en ziet inderdaad de Kolvir liggen. Amber schittert echter door afwezigheid. Wel is er op de plek van het paleis een soort ruïne. En ofwel de planten die het allemaal overwoekerd hebben groeien wel heel erg snel, ofwel die ruïne ligt er al een tijdje. Verder heeft het allemaal wel verrekte veel van het paleis weg, de trap naar het Patroon is dan ook zo gevonden. En drie sterke meiden hebben er geen enkele moeite mee die trap nog vrij te maken ook.

De deur naar het Patroon blijkt open te staan. Verder is er iets raars aan de hand, al was het alleen maar het feit dat het Patroon hier rood is in plaats van het zo vertrouwde blauw. Verder weten de drie haast zeker dat die bocht daar naar links zou moeten lopen, en niet naar rechts. Hun overpeinzingen worden gestoord door voetstappen die uit de gang achter hun weerklinken. Snel kiezen de drie dames positie en wachten ze de onverlaat op. Het blijkt om een oude man met een bochel te gaan. Een man die hen duidelijk al verwacht had en die zo door heeft dat Rhiane een dochter van Eric is, die was namelijk ook al niet zo snel van begrip. Dorian en Felecia kent hij niet, maar van Osrik heeft hij weer wel gehoord, daar was iets mee, ja. En dan gaat er hem een lichtje branden. Oh, jullie komen uit dàt Amber. Hij stelt zich verder voor als Dworkin. Met een knip verplaatst hij hen allen naar zijn kamers, alwaar ze een voortreffelijk kopje thee drinken. De indruk van het drietal dat er in dit Amber eigenlijk maar weinig is, blijkt te kloppen. Tja, Dworkin is er, en daar heb je het wel zo’n beetje mee gehad. Dworkin beweert dit lang geleden gemaakt te hebben en hij wacht hier nu. Wat dat betreft zouden de drie nichtjes hem best wel even kunnen helpen. Er moet hier namelijk nog iets gebeuren, en dat moet door drie dames. Rhiane wil meteen weten of hij hen drieën besteld heeft, maar dat gaat Dworkin toch iets te ver. Die dingen gaan nu eenmaal zo, maar dat zal zelfs Rhiane nog wel een keer leren.

Het blijkt dat het drietal een rode robijn aan een ketting uit zee op moeten gaan vissen. Zelf blijft Dworkin achter, dat hoort zo. Hoe de drie dames hier zijn gekomen, daar heeft Dworkin zich verder niet mee bezig gehouden, maar ze zijn hier omdat hij ze nodig heeft.

Aangezien er hier niet veel anders te doen valt gaan de drie maar op het aanbod in. Uit angst voor roest laten ze hun bepantsering achter, en met een knip regelt Dworkin er wel een paar hangertjes voor. Rhiane ontdekt verder nog even dat ze hier ook geen contact met Oscar kan krijgen, en dan transporteert Dworkin het drietal naar het strand. Ter afscheid raadt hij ze nog aan op de trap te beginnen. Trap? Het is maar goed dat Myrthe haar geschiedenis wat beter kent, Dworkin bedoelde natuurlijk de trap naar Regma, een trap waarop je zelfs onder water adem kunt halen.

Het is een eindje lopen, maar dan komen ze ook eindelijk bij de ruïne van Regma aan. Deze lijkt opvallend veel op de ruïne van Amber, alleen is alles hier aangepast aan de situatie onder water. Zo heb je dus in plaats van het beeld van een leeuw het beeld van een zeeleeuw. Verder is hier alles in spiegelbeeld. Dit verhindert hen niet om de kamer met het Patroon te vinden. In die kamer treffen ze aan de andere kant een vrij groot zeepaard met een hoorn. Laat aan die hoorn nu een ketting met een rode robijn hangen. Het zeepaard tikt Rhiane met zijn hoorn aan en deze heeft vervolgens de ketting met de robijn in handen. Uiteraard bedankt Rhiane het zeepaard, deze geeft even een tikje terug en zwemt dan weg. Hoe het zeepaard het verder precies gedaan heeft is een raadsel, maar plotseling is het verdwenen.

Als het drietal terug naar boven gaat, blijkt de berg Kolvir plotseling zijn top te missen. Ook is de lucht hier op een of andere manier veel intenser. De trap de berg op is vervangen door een smal paadje. De rode robijn voelt verder aan als iets heel heftigs.

Na wat klimwerk arriveren de drie nichtjes op het afgesneden plateau. Het is hier heel rustig, maar de spanning hangt in de lucht. Het Patroon is er ook, zich koesterend in de open lucht. De kleur is deze keer niet zozeer rood, als wel wat rossig. Dworkin is ook aanwezig, en naast hem heeft hij een hoogzwangere eenhoorn. Hij vraagt Rhiane om het Juweel, en na een lichte aarzeling geeft ze die. Het Juweel wordt door Dworkin omgedaan, en dan raakt hij ieder nichtje er even mee aan. Op de aanraking verschijnt er bij ieder nichtje een copy. De drie kopieën gaan vervolgens naast Dworkin staan en even later beginnen ze de eenhoorn te helpen. Rhiane’ helpt het veulen ter wereld te brengen, Myrthe’ houdt het vast, en Diana’ snijdt de navelstreng door. Het veulen blijkt trouwens een menselijke baby te zijn en de drie kopieën presenteren het kind aan Dworkin. Deze neemt het kind van ze over en buigt heel diep naar ze. Het drietal geeft een knikje terug, en dan lijkt er een verandering over ze te komen. Rhiane’ wordt mooier, heel stralend, meisjesachtig. Myrthe’ wordt ouder, serener, wijzer, moederlijker. Diana’ wordt ouder en ouder en ouder totdat je op een gegeven moment haar gezicht niet meer kunt zien, vanwege de kap die ze draagt. Ook voor de andere twee kopieën geldt dat hun kleding meeveranderd is. De drie dames leggen een voor een hun hand op het voorhoofd van het jongetje en zeggen iets. Wat ze precies zeggen kunnen hun originelen niet horen, maar ze beginnen alle drie met Oberon. De drie kopieën verdwijnen vervolgens. Ook de eenhoorn is inmiddels voldoende hersteld om de baby even aan te raken en vervolgens weg te rennen. Dworkin laat de drie nichtjes weten het opvoeden van de baby geen probleem te vinden. Als je het één keer gedaan hebt lukt een tweede keer ook wel. De drie nichtjes mogen nu verder ook ophoepelen. Dit gaat met een soort draaikolk die ze terug naar hun Amber brengt. Een klein beschuit met muisjes in hun handen bewijst dat het allemaal meer dan een droom was.

Murlas troeft Julian. Deze merkt wel dat Murlas er niet zo lekker uitziet, maar dringt niet verder aan. Murlas gaat naar zijn vallei, of wat er nog van over is. Niet veel dus. Julian licht de rest van de familie wel in dat Murlas inderdaad nog leeft maar alleen nog even wat rust nodig heeft.

Uiteraard wil Murlas zo snel mogelijk het Patroon weer lopen, maar als hij er uiteindelijk stiekem voor staat, beginnen zijn knieën te knikken, wordt hij duizelig, begint ie te janken, kortom, hij kan het niet. Wel heeft hij ergens nog een beeld opgevangen van een blonde vrouw die naar hem stond te kijken, en toen weer verdwenen was. Dat laatste doet Murlas ook maar, en wel als een dief in de nacht.

Terug in de Garnath vallei probeert Murlas met peptalk en het visualiseren van het Patroon zichzelf over zijn lafheid heen te zetten. Het levert hem in ieder geval veel nachtmerries op, en ook af en toe het beeld van die blonde vrouw, een vrouw die hij verder niet kent.

Eindelijk is Murlas weer zo ver dat hij een tweede poging durft te wagen. Vol zelfvertrouwen knapt hij zich van tevoren nog even op, maar dat vertrouwen zinkt hem meteen weer in de schoenen als hij daadwerkelijk oog in oog met het Patroon staat. Dat worden weer knikkende knieën, duizeligheid en janken, met als enig verschil dat Murlas dit keer wel doorzet. Het Patroon zelf blijkt ook nog erger dan de vorige keren te kunnen, en Murlas begint automatisch en heel pijnlijk te shapeshiften. Na de eerste sluier heeft hij het gevoel tenminste weer iets van zichzelf te hebben samengeraapt. Ook gaat het shapeshiften nu langzamer, wat weer gecompenseerd wordt doordat het nog pijnlijker is geworden. Afijn, daar wordt je hard van zullen we maar zeggen, en bij de derde sluier is Murlas zowaar weer gewoon Murlas. Tenminste, qua uiterlijk. Zijn kleding heeft aanzienlijke averij opgelopen, hij valt zo’n beetje halfdood in het midden neer, heeft intens veel pijn, maar verder gaat het allemaal wel. Met zijn laatste beetje kracht weet hij terug naar de Garnath vallei te shiften om daar in een ontspannen omgeving weer wat te herstellen. Dat herstel gaat langzaam, en shapeshifting blijft een heel pijnlijk proces. Of Murlas moet echt kwaad worden, dan gaat dat shapeshifting me toch snel en pijnloos. Alleen de controle, dat blijft een probleem. Zo weet Murlas zeker dat dat stuk rots daar eerst een stuk groter was. Maar wat er nu precies mee gebeurd is? Murlas duwt alles maar zo veel mogelijk terug in de donkere spelonken van zijn geest en gaat de schaduwen onveilig maken.

Dorian is nog bij Algo, en heeft het met hem over de zwarte troef. Algo tekent zijn troeven weliswaar ook met de Nexus, hij heeft echter geen flauw idee hoe. Je tekent zo’n ding en dan doet hij het gewoon. Veel preciezer kan Algo niet zijn.

Uiteraard mag Algo ook de zwarte troef wel eens uitproberen, Dorian kijkt wel mee. Het blijkt dat Algo maar wat rommelt met dat zoeklicht, zij het niet bewust. Ook is zijn controle groter dan die van Dorian. Algo geeft er met zijn geest gewoon tikjes tegenaan, hij kan het ding alleen nog niet richten. Na afloop laat Algo wel weten het toch een gek ding te vinden. Hij leek net of hij een soort telefoon oppakte, zo eentje waarbij je wel verbinding had, maar alleen ruis hoorde.

De volgende dag krijgt Dorian een troefcontact van Diana en hoort hij van haar het hele verhaal. Verder blijft Dorian samen met Algo aan de zwarte troef werken, hoe lastig het ook is om afspraken met Algo te maken. Algo nodigt Dorian dan ook uit om in Telgan te logeren, maar aangezien er iets rommelt in Amber, slaat Dorian de uitnodiging af.

Boadice brengt een bezoekje aan Caine. Ze geeft hem een volledig verslag over de gebeurtenissen in Kashfa zonder daarbij Caine te vermoeien met haar privé-problemen. Caine vraagt regelmatig naar precieze formuleringen, wat zeiden ze exact, hoe waren de verhoudingen, Boadice wordt echt uitgehoord. Als Boadice iets niet helemaal precies meer schijnt te weten zegt Caine er niks van, hij trommelt slechts met zijn vingers. De tweede keer begint Boadice zich al onzeker te voelen, te hakkelen. Bij de derde keer trekt Caine heel licht zijn wenkbrauwen op. Al met al krijgt Boadice het gevoel dat Caine zich wel amuseert en dat dat ten koste van haar is. Aan het einde laat Caine weten dat hij wel wil overwegen om het haar te vergeven, en voor wat betreft die lacunes? Nou voor deze ene keer dan, misschien.

Boadice gaat ook eens een keer met Rhiane trainen. Rhiane merkt daarbij dat Boadice best goed is (minstens Amber), maar nog duidelijk niet zo goed als zijzelf. Boadice kan dat slechts beamen, Rhiane is nog duidelijk een paar maatjes te groot voor haar.

Rhiane vraagt verder nog even bij Gerard na hoe dat nou met haar hertogdom zit. Volgens Gerard is Random degene die daarover gaat, hoewel het via Flora wel eens heel wat sneller geregeld zou kunnen zijn.

Adrian keert terug naar Amber. Martin blijkt wel weer herstellende te zijn, en ook met Deirdre gaat het de goede kant op. Beiden kunnen elk moment weer bijkomen. Verder merkt Adrian wel dat er iets met Corwin is, maar deze draait er steeds omheen.

Het is tijdens zo’n gezellig familiedineetje dat de bom eindelijk barst. Terwijl de rest van de discussies aan tafel een voor een stil vallen, wordt die bij Random juist steeds luider. Het gaat om een discussie tussen Corwin en Fiona. Corwin is geïrriteerd en afgebeten, hij vloekt zelfs op een gegeven moment. Fiona is toch al niet op haar mondje gevallen, zo ook nu. De discussie betreft het Patroon van Corwin. Deze schijnt hij tijdens de laatste oorlog gemaakt te hebben omdat hij dacht dat het eerste vernietigd was. Er zijn nu dus twee Patronen en Fiona denkt dat daar veel van de problemen en instabiliteit vandaan komt. Ze vindt dan ook dat het tweede Patroon vernietigd moet worden. Corwin is het daar helemaal niet zo mee eens. Hij deelt Fiona’s conclusies niet en heeft duidelijk een emotionele band met zijn Patroon. Random zit er tussen in en is duidelijk met de hele situatie ongelukkig. Aangezien de rest van de familie zich er nu toch mee begint te bemoeien, maakt hij er maar een familie meeting van.

Fiona legt vervolgens uit dat ze wat onderzoek heeft gedaan en dat ze tot de conclusie is gekomen dat er in de Schaduwen steeds meer verstoringen komen, schaduwstormen bijvoorbeeld. De tweestrijd tussen het Patroon en de Logrus is nu een soort driestrijd geworden. Corwin’s Patroon laat zich niet opnemen door het Patroon, noch vernietigen door de Logrus, het is een soort derde macht geworden. Door dit derde machtscentrum is een zodanige verstoring ontstaan dat er nu een soort gat is, een gat waarin iemand heerlijk aan het klooien is geslagen, een gat waardoor de vierde macht, de Nexus, hier voet aan de grond probeert te krijgen. Fiona denkt ook dat al die acties tegen Amber alleen maar bedoeld zijn om het evenwicht verder te verzwakken, dit alles ter meerdere eer en glorie van de Nexus. De oplossing is volgens haar heel simpel. De gehele familie dient mee te werken aan de afbraak van Corwin’s Patroon. Dit herstelt het machtsevenwicht tussen het Patroon en de Logrus en laat geen ruimte voor de Nexus over.

Fiona’s verhaal blijkt niet helemaal overtuigend te zijn. Hier en daar proef je wat twijfel. De meeste familieleden hebben het echter te druk met neutraal zijn.

Corwin begint zijn pleidooi met de erkenning dat het Patroon en de Logrus niet echt blij zijn met zijn Patroon. Er zijn al diverse pogingen tot absorptie en vernietiging geweest. Corwin beweert dat ons Patroon bewust is en wezens manipuleert, een manipulatie die bij sommigen wel heel erg ver gaat. Zijn eigen Patroon is daarentegen juist een aardig Patroon, het manipuleert niemand. Het is ook bewust en heeft volgens Corwin een recht op bestaan. Merlin, Rinaldo en hij hebben de laatste tijd dan ook veel energie gestoken in de verdediging van zijn Patroon en Corwin zal ook deze aanval afslaan. Hij gelooft niet dat de drie-eenheid zo slecht is. Als het niet had gekund hadden er geen twee Patronen gecreëerd kunnen worden. Corwin is wel bezorgd om al die aanvallen op Amber maar hij is er niet van overtuigd dat die allemaal uit de hoek van de Nexus komen. Ook de Hoven vertrouwd hij voor geen cent.

Na afloop houdt iedereen zich vreselijk op de vlakte, hoewel er onderhuids natuurlijk een hevige strijd woedt. Het vervelende is dat je hier zo moeilijk neutraal kunt blijven, bij niets doen steun je namelijk in feite Corwin. Rhiane wil weten waarom de twee Patronen en de Logrus niet gezamenlijk de Nexus er even uitwerken, maar dat ligt volgens Fiona niet in de aard van die krachten. Het Patroon en de Logrus zijn aartsvijanden. Door het tweede Patroon is er nu weliswaar meer orde in deze realiteit, daar staat tegenover dat het oorspronkelijke Patroon ook aan kracht heeft ingeboet. Adrian vindt dat de Nexus aangepakt moet worden, maar dat kan volgens Fiona niet. De drie machten kunnen gewoonweg niet samenwerken. Als de ene zijn verdediging zou laten zakken, zou de ander het meteen te grazen nemen, en omgekeerd. Zelfs de twee Patronen kunnen niet samenwerken, het oude Patroon vindt namelijk dat er maar één Patroon hoort te zijn, klaar. Dorian wil wel weten in hoeverre de vernietiging van het Patroon van Corwin inderdaad de Nexus eruit schopt. Dat is volgens Fiona niet zeker, maar het Patroon en de Logrus zijn hier wel veel sterker. De Nexus heeft hier nog geen vaste voet aan de grond, voor zover ze weten. Boadice voelt wel wat voor een splitsing van de realiteiten, en ze is daarin niet de enige. Fiona weet alleen niet of dat wel mogelijk is.

Familieberaad of niet, uiteindelijk is het toch Random die de knoop door moet hakken. Uiteraard doet hij dat niet echt. Hij geeft Fiona te kennen dat hij haar verhaal wel accepteert, maar dat de voorgestelde oplossing hem vooralsnog te drastisch is. Hij wil eerst twee dingen zeker weten:

- dit moet geen truc van de Hoven zijn.

- de Nexus mag het gat van het Patroon van Corwin niet opvullen.

Uiteraard zijn zowel Fiona als Corwin ontevreden met deze beslissing, de rest van de familie kan zich er echter wel in vinden. Verder beginnen Fiona en Corwin nu uiteraard met de werving van bondgenoten.

Corwin is heel nieuwsgierig naar Adrian’s standpunt, en zoals een rechtgeaarde zoon betaamt is deze het geheel met Corwin eens. Corwin vertrouwt hem dan toe dat hij bang is dat Fiona nu op eigen houtje drastische dingen gaat doen en of Adrian niet mee wil helpen bij de verdediging van zijn familiepatroon. Corwin laat daarbij nogmaals doorschemeren dat Fiona’s opinie over Corwin’s Patroon ook wel eens ingegeven zou kunnen zijn door het feit dat zij er geen macht over heeft. Adrian vraagt Corwin verder wel wat hij met ‘die andere’ van plan is. Corwin communiceert de laatste tijd echter niet zo met Alexander en vraagt dan ook aan Adrian waar Alexander’s loyaliteit zal liggen. Volgens Adrian is dat niet moeilijk, bij Rinaldo natuurlijk. Nu is Rinaldo volgens Corwin niet het probleem, maar Alexander’s bloed zou best wel eens gebruikt kunnen worden om Corwin’s Patroon een wat ander aanzien te geven. Kortom, Alexander zal via Rinaldo benaderd moeten worden.

Dorian probeert na het diner Fiona te ontlopen maar is daar buitengewoon onsuccesvol in. En terwijl Dorian dus krampachtig aan de meest neutrale melodietjes zit te denken, vist Fiona naar zijn positie. Gelooft Dorian haar bijvoorbeeld? Dorian laat merken Random’s beslissing toch eigenlijk wel een juiste te vinden. Wat weet Fiona nou eigenlijk van de Nexus? Volgens haar is ze er veel mee bezig geweest. Ze is nu alleen bang dat Corwin de adempauze benut om zijn Patroon zodanig te versterken dat het niet meer vernietigd kan worden, bijvoorbeeld door zijn zonen ook het Patroon te laten lopen. Vandaar dat ze Dorian vraagt haar te helpen in ieder geval de status quo te bewaren. Misschien kan hij Adrian weerhouden van al te drastische acties op dit punt?

Rhiane informeert maar eens voorzichtig bij Gerard. Deze vindt de hele situatie heel moeilijk, maar accepteert Random’s beslissing. Hij begrijpt Corwin’s standpunt, maar vindt dat Amber boven alles gaat. De situatie is nu nog niet helemaal duidelijk.

Boadice drukt zich in de stallen.

Hoewel Dorian dacht dat hij zich redelijk op de vlakte had gehouden, voelt hij zich toch door Fiona ingelijfd. Bovendien mag hij ook nog eens zijn dochter raad verschaffen. Deze weet het namelijk allemaal niet zo, hoewel ze gevoelsmatig voor Corwin kiest.

Ach het kan altijd erger. Zo kun je bijvoorbeeld Murlas op bezoek krijgen. Deze heeft van Julian gehoord dat er wat strubbelingetjes in Amber waren en arriveert vrolijk na het diner bij zijn grote vriend Dorian. Over de gebeurtenissen in de Overschaduw zijn beide heren kort. Een constatering dat de ander het ook gehaald heeft en daar heb je het wel mee gehad. Dorian legt Murlas de situatie wel uit. Murlas vindt het allemaal niet zo moeilijk, de Nexus moet er gewoon uit. Dorian merkt nog voorzichtig op dat dat een plan is waar je vast heel veel tegenstand mee krijgt. Murlas wil wel eens weten van wie, maar als hij hoort dat Dorian daarbij aan Galoran en Caine zit te denken, vindt Murlas dat hun probleem. Volgens Murlas is het allemaal zo lekker simpel. Het probleem is niet zozeer Corwin’s Patroon, alswel de Nexus. Alleen jammer dat het nog niet helemaal duidelijk is hoe je de Nexus het beste aan kunt pakken. Dorian moet Murlas gelijk geven, vindt het ergens wel vreemd dat het nog niet eerder gebeurd is, en neemt het voortouw over. Hij stelt voor wat activiteiten te ontplooien, en Murlas is daar best toe genegen. Het lijkt hem wel slim Random daarover in te lichten. Dorian wil ook Adrian meenemen, en nadat hij Murlas heeft uitgelegd dat ze kinderoppas moeten spelen gaat deze akkoord. Sowieso kan het geen kwaad om wat spierkracht achter de hand te hebben. En nee, Murlas zat daarbij niet echt aan Alexander te denken. Maar om bij Adrian geen argwaan te wekken kan het vast geen kwaad nog wat anderen mee te nemen. En domme spierkracht is inderdaad iets wat Dorian en Murlas ontberen. Maar ze moesten eerst maar eens met Random gaan praten.

Maurice