Amber Log Sessie 27

In Amber gaat het gerucht dat getrainde hellride paarden alleen nog tegen een onderpand, een troef bijvoorbeeld, uit de stallen geleend kunnen worden.

Het groepje Dorian, Rhiane en Murlas shift achter Lisa aan. Murlas leidt, dus je kunt je wel voorstellen hoe gezellig dat gaat. Eerst krijgen ze regen, maar ze gaan door. Dan wordt het een stortbui, modder, ijzel, koud, en het smalle pad waarlangs ze lopen eindigt bij een pikdonkere grot. Laat Murlas maar shiften, ja, ja.

De donkere grot is zelfs Murlas iets te gortig, daar gaat hij niet zonder licht in. Dorian concentreert zich, Pattern, en Rhiane wordt, zoals gewoonlijk overal buitengehouden, ze staat haast te springen van ongeduld. Toch weet ze zich in te houden, een eeuwigheid lang. Pas dan komt Dorian met een brandende toorts uit Amber te voorschijn.

Eenmaal in de grot blijken alle voorzorgen niet voor niets te zijn geweest. De wegschietende witte slangen met blauwe lijntjes zien er niet echt ongevaarlijk uit. De grot leidt verder naar een soort gang met witte tegels. Het drietal belandt uiteindelijk bij een metrostation. Er stopt een metro en daar stapt een man uit, een blonde, vrij stevig gebouwde man in een regenjas. Hij begroet Murlas vrij joviaal. Die jovialiteit is nou niet bepaald wederzijds. Murlas wil geheel in Ambertraditie weten wat er achter deze ontmoeting zit. Na de formele introductie tussen deze man, die Monias blijkt te heten en Dorian en Rhiane, blijkt Murlas’ achterdocht terecht. Monias biedt het drietal zijn assistentie aan bij het vinden van de dame waar ze achteraan zitten. Als dankbaarheid de reactie was waarop hij hoopte, dan komt Monias bedrogen uit, achterdocht is al wat hij krijgt. Vanwaar dit aanbod? Monias is slechts quasi verbaasd. Hij doet het ook niet voor ons, maar voor Melusine, alias Lisa. Volgens hem is het beter voor haar als wij haar vinden. En Monias’ belang hierbij? Net zoiets als Martin’s blijkt, hij zou niet willen dat haar iets overkwam maar hij is niet in de positie haar asiel aan te bieden, Amber is dat wel. Hij geeft Murlas vervolgens een troef van de stad Quendor, een vrij prominente Schaduw tussen Amber en Chaos, goed neutraal terrein voor bepaalde ontmoetingen. Het tech-level ligt daar op het niveau van de Aarde, met daarbij een sterke aanwezigheid van magie. Monias vertrekt meteen met de volgende metro weer.

Rhiane wil eigenlijk ook wel een keer met de metro, maar Murlas is niet te beroerd haar erop te wijzen dat ze hier niet op vakantie zijn. Belangrijker is echter de keuze waar ze nu voor staan, de troef gebruiken of niet. Murlas kent Monias als de bediende van Galoran, en nee, hij staat niet voor hem in. Dorian wil gewoon kijken of er wat met die troef is en grist het zo’n beetje uit de handen van de treuzelende Murlas. Wat Murlas eraan doet denken... “Ja, ja,” met een zucht geeft Dorian Murlas zijn zwarte troef terug. Dorian kijkt vervolgens eens naar de nieuwe troef met het Patroon en ziet eigenlijk hetzelfde als bij die troeven van Algo. Dan kijkt hij er eens door. Hij ziet lekker, uitnodigend weer en beseft plotseling dat paarden er niet gebruikelijk zullen zijn. Een kleine omweg via Amber lijkt gepast. Alleen moet Rhiane nou weer moeilijk doen. Ze weigert pertinent naar Amber te gaan. Murlas vist wel even, ruzie met Random misschien? Rhiane geeft slechts een vastberaden ‘nee’, daarbij een lichte ondertoon van paniek ten toon spreidend. Met de fijngevoeligheid van een olifant vist Murlas verder: “Het zijn uiteraard niet mijn zaken, maar vluchten voor je moeilijkheden is over het algemeen geen goed idee.” “Soms wel.” En zo loopt de discussie met Rhiane dood. Dorian redt de situatie door in zijn eentje naar Amber te gaan, Murlas verzet daartegen brekend door hem zijn troef van Quendor terug te geven. Kinderachtig? Ach, maar een troef hebben is hebben en krijgen is de kunst.

Een uur later is Dorian nog steeds niet terug, tijd voor contact. Dorian blijkt pas net in Amber gearriveerd te zijn. Hij stelt voor dat Murlas en Rhiane alvast vooruit reizen, maar Murlas trapt daar niet in. En zo mogen Murlas en Rhiane nog wel een paar uur blijven wachten.

Rhiane doodt de tijd wat door met een snoepapparaat te experimenteren. Deze Schaduw is verder duidelijk een nogal vrijpostige. De reclameposters, snoepjes en zo laten in ieder geval weinig aan de verbeelding over.

Voetstappen. Drie mensachtige wezens met vier vingers aan hun handen en in blauwleren pakken met blote armen, komen binnen. Een van de drie, een man, brabbelt wat tegen Rhiane. Het is onverstaanbaar. Hij doet het nog een keer. Dan grijpt een andere man haar plotseling beet. Rhiane trapt hem op de tenen, en weet de tweede man tussen haar en de derde te houden. Deze derde heeft inmiddels een pistool gepakt. Aangezien Rhiane even buiten schot is, richt hij op de belangstellend toekijkende Murlas. Dat schot in de arm stelt Murlas duidelijk niet op prijs. Rhiane schakelt er snel nog eentje uit maar krijgt dan een pistoolschot vlak lang haar hoofd. Murlas trekt ondertussen ook maar zijn zwaard. De man met het pistool wordt wat minder zeker, aarzelt, maar richt dan uiteraard toch maar op de grootste griezel. Murlas kijkt hem slechts diep in de ogen. ‘Dit is een heel erg slecht idee!’ De man ziet dat plotseling ook in en rent er gillend vandoor. De laatste man was al uitgeschakeld, maar wordt door Rhiane toch nog even koelbloedig vermoord.

Murlas verwonding heeft duidelijk wat verzorging nodig, en dus gaan ze op weg naar een ziekenhuis. Murlas blijkt het sowieso niet zo op ziekenhuizen te hebben, en al helemaal niet op ziekenhuizen waarvan hij de taal niet verstaat. En dus shiften ze in de metro, Rhiane blij, naar London. Een ziekenhuis is daar zo gevonden, laat je er gewoon door een taxi heenbrengen. Helaas blijken schotwonden in Londen toch redelijk verdacht te zijn, helemaal als de wond alweer bijna dichtgegroeid is. Murlas wordt wel keurig geholpen, maar ze zijn nog niet klaar met hem of twee bobby’s komen aanzetten. Laat Murlas nou net op dat moment een troefcontact van Dorian krijgen. Murlas aarzelt geen moment en laat zichzelf en Rhiane doorhalen. Rhiane ontdekt tot haar ontzetting dat ze midden in het paleis van Amber is. En loopt daar niet een bediende plotseling met grote haast weg? Gelukkig doet Murlas dit keer niet moeilijk en troeft het drietal meteen door naar Quendor, waar ze tegen de avond arriveren.

De kleding wordt snel aangepast. Murlas meet zich een zwart pak en een zonnebril aan, en zijn zwaard past prima in zijn Samsonite koffertje. Dorian kleedt zich in een nieuwe spijkerbroek en een blouse. Rhiane weet het eigenlijk niet en vraagt Dorian om advies. Het resultaat, nette maar onpraktische kleding, bevalt haar echter niet. Het wordt uiteindelijk een plooirok met een blouse en een blazer. Oscar kan mooi in een grote vioolkoffer.

Murlas onderhoudt Rhiane ook nog even over het afgelopen gevecht. Hij vindt eigenlijk dat hij in dergelijke gevallen op haar moet kunnen vertrouwen, zij is tenslotte de vechtexpert. Rhiane maakt zich er wat van af. Ze vindt eigenlijk dat ze het prima gedaan heeft, en ze beschermde Murlas toch? Murlas vindt een schot in zijn schouder en het feit dat hij zelf de schutter op de vlucht moest jagen om zijn leven te redden nou niet bepaald van bescherming getuigen.

Het drietal trekt voor vijf nachten in een vijfsterrenhotel en verzamelt zich voor overleg in een van hun drie suites.

Hoe Lisa te vinden? Ze kunnen uiteraard naar dingen zoeken die niet in deze Schaduw thuis horen, maar dat zijn er hier nogal wat. Het zoeken kan ook wel eens opvallen. Het kan echter geen kwaad om even te checken of ze hier wel goed zitten.

Dorian is uiteindelijk degene die op onderzoek uitgaat, vanuit zijn luie stoel wel te verstaan. Met advanced pattern zoekt hij naar andere Powers. Hij komt al snel een spoor tegen, een spoor leidt naar iemand die bloedend in een ambulance wordt afgevoerd bij een winkeltje. Het spoor verder volgend ziet hij weer iemand die zwaargewond is. De wonden zijn steek- en zwaardwonden, wat raar is voor deze Schaduw. Dan ziet hij een man, helemaal in het zwart, gekleed in iets wat nog het meest op een ninja-pak lijkt. Dorian weet gewoon dat deze man wapens draagt en ook dat hij verantwoordelijk is voor de moorden. De man heeft blond, halflang haar, en ijzige ogen. Hij merkt Dorian op. Net voordat Dorian het contact verbreekt merkt hij nog op dat er iets is met de ring die de man omheeft.

Na de andere twee ingelicht te hebben, gaat Dorian weer op zoek. Hij pikt weer een spoor op, maar ook het oude spoor, de twee gaan samen. Dorian weet voorbij de ‘ninja’ te komen en arriveert bij een kantoorgebouw. Daar voelt hij naast het spoor dat hij volgt nog wat anders, weer zo’n in het zwart geklede vent, alleen heeft deze zijn lange, zwarte haar in een staart. Dorian boft dat de vent het te druk heeft met de ondervraging van een doodsbange portier, de portier trouwens niet, hij wordt keurig afgemaakt. Het spoor van Lisa blijkt hier verder verdoezelt te zijn. Dorian zoekt verder en treft vlak bij het gebouw ninjakloon drie aan, deze heeft donker, kort haar en wacht op nummer twee. Ze overleggen even en zetten het vervolgens op een lopen, Dorian er mentaal achteraan. Dorian merkt dat die ringen van hun iets doen, ze vormen een soort link naar Lisa. Waarschijnlijk kunnen de drie er Lisa’s spoor mee volgen, dwars door Schaduwen heen. De twee stoppen bij een gesloten kermispark. Eentje houdt er daar de wacht, en de ander rent weg. In het park barst het van de magie. Dit stoort Dorian’s zoekpogingen zodanig dat er nog maar 1 ding opzit, ze moeten erheen.

De hele redding is duidelijk Dorian’s show. Zonder veel moeite brengt hij zijn twee metgezellen en zichzelf via het Patroon naar het kermisterrein. Murlas lijkt het wel aardig eerst die ene wachtende uit te schakelen, dat is er dan alvast eentje minder. Helaas blijkt de vogel reeds gevlogen, het gat in het hek maakt wel duidelijk waarheen, ze zijn al binnen. Ons drietal volgt, heel voorzichtig. Het terrein is gewoonweg ideaal voor hinderlagen, de drie hebben er dan ook geen enkele moeite mee de verleiding van opsplitsen te weerstaan. Rhiane weet er al vrij snel eentje te lokaliseren, deze houdt klaarblijkelijk de wacht. Nummer een leidt naar nummer twee, deze zit in het reuzenrad. Rhiane heeft nou weinig fantasie meer nodig om te concluderen dat nummer drie bij de draaimolen zit of daar ergens rond loopt. Dan horen we een kreet bij het spookhuis. De ‘ninja’ vlak bij ons komt in beweging, wij ook.

Buiten het spookhuis is niets te zien, er in dus. Murlas voelt daar op een gegeven moment ogen in zijn rug. Hij draait zich meteen om, nog maar net op tijd om de aanval van zo’n zwarte pief af te weren. Puur verdedigend weet Murlas net het hoofd boven water te houden, lang genoeg voor Rhiane om het over te nemen. Verderop klinken duidelijk ook nog wat vechtgeluiden, Dorian en Murlas gaan er op af.

Rhiane staat nu alleen tegenover zo’n ninjatype en denkt dat hij minstens van Amberniveau is. Aangezien ze onder tijdsdruk staat gaat Rhiane er maar meteen volop in. Dit brengt de ander duidelijk in de verdrukking. Ze weet hem tegen een balustrade de drukken, maar hij blokt en is er vervolgens met een salto achterover overheen. Rhiane springt er achteraan, het schrammetje dat ze daarbij oploopt voor lief nemend. De man is qua warfare duidelijk meer dan Amber, maar gelukkig nog steeds minder dan Rhiane. Verder blijft hij qua Strength helemaal achter. Reden voor Rhiane om een wond voor lief te nemen en hem in een houdgreep te nemen. Zijn nek is nu zo gebroken.

Ondertussen zijn onze twee ‘helden’ op de gevechtsgeluiden afgegaan. Ze negeren onderweg alle spoken en arriveren bij een stuk dat heel donker is. Beiden zijn het erover eens dat Lisa hier aan het vechten is, waarschijnlijk tegen allebei de overgebleven ninjatypes. Murlas neemt een knallende knoppijn voor lief en meet zichzelf nachtzicht aan. Dorian houdt het op het opbrengen van het Patroon. Beiden zien nu beter wat er aan de hand is, waarbij Dorian’s blik beperkt blijft tot de twee ringen en Lisa. De twee moordenaars zijn doelbewust bezig, maar zitten elkaar toch wel wat in de weg. Lisa weet nog stand te houden, maar is aan de verliezende hand. Dorian staat prompt volledig met zijn handen in het haar. Wat moet hij in hemelsnaam doen? Murlas suggereert de harpij truc. Een link is zo gemaakt, maar contact met die lui blijkt nog een probleem te zijn. Gelukkig maar dat ze die ringen hebben. Via de ring is het contact zo gelegd, en wordt de rechtse even geestelijk gesqueezed. Zijn geest is nog verrassend sterk, maar geen partij voor de gecombineerde kracht van Murlas en Dorian. Dorian slaagt er zelfs nog in een beetje te proben. De man blijkt heel fanatiek te zijn en heilig te geloven in waar hij mee bezig is, het vermoorden van de dark lady.

Met de ene uitgeschakeld vormt de ander niet echt een probleem meer. Dorian en Murlas schakelen hem uit en Lisa maakt hem af.

Lisa blijkt een beetje in een shock te verkeren, maar ze slagen er toch in haar wat te kalmeren en naar buiten te brengen.

Boadice helpt Gran. Als ie slaapt troeft ze naar Chien en haalt ze er een dozijn waakhonden vandaan. Ook gaat ze nog even langs Pieck om een troef op te halen. Daar merkt ze echter dat haar spullen doorzocht zijn, alles is net even verplaatst. De troef die ze zoekt is er nog. Volgens de lui in het café beneden was er inderdaad iemand in haar appartement geweest, en wel haar broer Victor. Hij heeft er even op haar gewacht en is toen weer vertrokken. De beschrijving van Victor doet Boadice denken aan Vrand’s oudste zoon, daar gaat Boadice’s geplande dutje. De woning wordt meteen met het Patroon onderzocht en als er iets met de spiegel blijkt te zijn gooit Boadice die zonder aarzelen aan diggelen. Pas dan bedenkt ze zich dat het wel eens van de troeven kan zijn die erachter verborgen zaten.

Boadice troeft door naar Cheval en als alles daar in orde lijkt doet ze er snel een dutje van vier uur. Daarna is het terug naar Domus. Gran is inmiddels wakker en Boadice verifieert dat hij Trisha inderdaad om hulp gevraagd heeft en dat hij dat schilderij geschilderd heeft. Gran ziet het echter ietsje anders. Hij had begrepen dat Boadice in de Hoven was en aangezien hij ongerust was over haar veiligheid heeft hij Trisha gevraagd een oogje op Boadice te houden. Niets meer. En ja, ze hebben toen inderdaad nog wat algemene dingetjes uitgewisseld. Boadice is er duidelijk niet echt van gediend dat hij over hen beiden verteld heeft. Een beetje overstuur vertelt ze van de doorzoeking van Piek, hun appartement. Gran werpt tegen dat hij juist gedacht had dat Trisha haar zou helpen tegen haar achtervolgers. En Gran beweert verder Trisha nooit verteld te hebben dat hij voor Boadice’s vader werkte. Goed, hij heeft wel eens door laten schemeren dat zijn opdrachtgever er interesse in had, maar zijn identiteit heeft hij nooit onthuld. Boadice vertelt dan over Reys en heeft Gran prompt over de rooie. Hij vindt het onacceptabel dat die playboy op haar kamer was. Dat wordt dus een fikse ruzie.

Nog namokkend komt Bleys ter sprake, wat is Boadice’s relatie met hem precies? Boadice licht hem in en vertelt over Bleys’ mening. Gran vermoedt dan dat de vloek van Swayvill afkomstig is. Op het moment dat hij Gran’s verbanning uitsprak is er nog meer uitgesproken. Gran kan zich daarbij nog het beste een rode ring aan Swayvill’s vinger voor de geest halen.

Afijn, Boadice en Gran ruziën nog wat verder, waarbij Boadice redelijk over haar toeren raakt. Trisha wordt door haar volkomen zwart gemaakt en ze zou zelfs niet verbaasd zijn als Trisha nog blijkt te leven. Uiteindelijk weten ze het echter toch wat bij te leggen.

Het vinden van een oplossing voor de vloek blijkt nog niet zo simpel te zijn. De verbanning kan op dit moment nog niet ongedaan gemaakt worden. Gran is toentertijd erg zwart gemaakt en Merlin’s positie is nog niet zo sterk dat hij de daarbij behorende sentimenten kan trotseren. Voor beiden geldt dan ook dat ze niet naar de Hoven kunnen.

Boadice geeft Gran de troeven terug die hij weer achter de spiegel had laten zitten. En aangezien Boadice het al ontdekt heeft, ja, hij heeft meer troeven van Boadice getekend. Eerst weet hij eigenlijk niet meer precies hoeveel, hij dacht iets van drie of zo. Maar als Gran Boadice’s furieuze reactie ziet, weet hij het opeens weer zeker, de troef in Pieck en de troef die hij bij zich had waren de enigen. Echt waar.

Terug naar het probleem. Zelf de ring uit de Hoven stelen kàn een diplomatiek incident veroorzaken. Dat hoeft echter niet. Boadice overweegt even Murlas in te schakelen en gebruik te maken van zijn wederdienst, maar laat dan toch haar gezond verstand zegevieren. Gran denkt sowieso dat ze iemand uit de Hoven nodig hebben. Frewar misschien? Gran overweegt om maar officieel afstand van het Huis te doen, is hij tenminste geen bedreiging meer voor Frewar. Boadice vindt het inschakelen van Frewar goed, maar vindt wel dat Gran hem alleen moet benaderen. Hoe minder mensen er van hun tweetjes weten, hoe beter. En zo gaan de twee naar Lee-Tin, een Tibet-achtige schaduw, en wordt Gran naar een variant ervan gebracht zodat Frewar het Patroon niet meteen ruikt Boadice gaat vervolgens terug naar Lee-Tin en neemt troefcontact met Gran op. Pas dan bedenken ze zich dat Frewar hun troeflink wel eens zou kunnen ontdekken. Het is zelfs maar de vraag of Gran wel twee troefcontacten tegelijk kan onderhouden. De oplossing is gelukkig simpel, een troefschets van de plek waar Gran zit. Gran merkt zo nog steeds wel wat van Boadice’s aanwezigheid, maar hij is dan ook de troefartiest van de familie. Frewar is volgens hem beter met vrouwen en zwaarden.

Dan is het moment daar, Gran neemt contact op met Frewar. Het duurt even, maar dan is Frewar doorgehaald. De twee broers omhelzen elkaar en halen herinneringen op. Als Gran ter zake komt denkt Frewar dat hij wel uit kan vissen wat er met de betreffende ring gebeurd is. Frewar is duidelijk bezorgd over Gran en de twee zijn vol van nobel gezwets.

Murlas kijkt Adrian ijskoud en enigszins geschokt aan. “We zijn gesloten.” Adrian is echter niet onder de indruk en laat zich niet de winkel uit praten. Uiteindelijk staat Murlas hem maar te woord. Dorian was inderdaad een klant van hem, maar hij weet niet waar hij is. Meneer Grey was volgens Murlas geïnteresseerd in diverse boeken. Van welk soort? Wel, Murlas drijft een gespecialiseerde boekhandel. Hij heeft momenteel geen boek voor meneer Grey gereserveerd en kan zich ook niet herinneren dat er de laatste tijd een boek voor hem gereserveerd was. Van het privé-leven van zijn klanten beweert Murlas niet op de hoogte te zijn. Met een “goedenacht, meneer Correy?” wordt Adrian vervolgens de zaak uitgewerkt.

Buiten motregent het. Iemand met een waanzinnig gekleurde paraplu komt eraan. Het blijkt Dworkin te zijn. Hij heeft nog eens nagedacht en vraagt zich af wat Adrian hier eigenlijk doet. Adrian zit hier namelijk in een pocketuniversum terwijl het Patroon van zijn vader bedreigd wordt. Maar Dworkin komt Adrian wel ophalen als het zover is. En hup, daar is Dworkin weer verdwenen, een verbouwereerde Adrian achter latend.

Alexander blijkt ook nog te leven. We treffen hem als hij net troefcontact met Caine opneemt, hij is zover. Interessant. Caine verzorgt de link, en Alexander gaat naar de gewenste schaduw. De afleiding blijkt helaas niet te werken. Dan maar zonder. Alexander gaat naar het Patroon van Corwin. Rinaldo, Nayda en Coral zijn er nog.

Dworkin vindt dit wel een aardige tijdstip om Adrian op te pikken. Volgens hem is het zover. Adrian vraagt een beetje hulpeloos wat hij moet doen. Dworkin is verbaasd over zo’n stomme vraag, hij moet hem tegenhouden natuurlijk. Als Adrian vraagt wie hij dan wel mag tegenhouden krijgt hij niet eens antwoord meer. In plaats daarvan dropt Dworkin hem bij het patroon van Corwin en verdwijnt hij weer.

Adrian arriveert net op tijd om er Alexander zijn polsen en een paar plastic zakken met bloed te zien doorsnijden. En al dat bloed stroomt op het patroon.

Alexander merkt ondertussen dat zijn link met Caine plotseling verbroken is. Hij pakt dan maar snel de troef van zijn legerkamp. Adrian grijpt deze gelegenheid aan om Alexander vast te pakken. Net voor Alexander zijn troef kan activeren materialiseren Fiona en Caine bij het patroon. Hun bedoeling is vrij duidelijk, grijp Alexander. Deze verdwijnt echter met Adrian naar zijn legerkamp. Daar aangekomen voelt Alexander de totale victorie binnen handbereik. Hier tussen Alexander’s troepen is Adrian kansloos. Toch jammer dat Caine en Fiona de boel weer moeten verpesten door ook hier te materialiseren, hem vast te grijpen en weer terug te troeven. Terug bij het patroon wordt Alexander snel van al zijn troeven ontdaan. Aangezien het niet de bedoeling is dat Alexander er zo gemakkelijk vanaf komt verbindt Adrian zijn geliefde broer maar. De liefde is duidelijk wederzijds want Alexander grijpt deze kans aan om zijn wapen als stiletto te pakken en Adrian in de hartstreek te steken. Het hart zelf mist hij, maar een long wordt wel doorboord. Adrian gaat meteen neer, Alexander alle gelegenheid gevend weg te vluchten. Alexander ziet nog net vanuit zijn ooghoek hoe Coral het patroon is gaan lopen. Ook Corwin is inmiddels ter plekke. Caine overlegt even met hem en brengt dan snel Adrian terug naar Amber. Gelukkig snel genoeg om te zorgen dat Adrian de aanslag overleefd.

Alexander vlucht verder en merkt dat hij achtervolgt wordt. Toch slaagt hij er in Amber te bereiken. Snel gaat hij naar het Patroon. Daar treft hij Fiona. Ze staat tussen hem en het Patroon en laat Alexander duidelijk weten het een overhaaste actie te vinden. Random is volgens haar de enige die erover beslist. Alexander beweert weer eens van niets te weten en vindt bovendien dat het patroon een bedreiging voor hem was. Zijn opdrachtgever was het met hem eens. Als Fiona vraagt wie zijn opdrachtgever dan wel mag zijn weigert Alexander dat te zeggen. Dom, heel dom. Fiona denkt namelijk dat Alexander haar alles gaat vertellen....

Maurice