Amber Campaign Log, Sessie 36,     24 februari 1995

 

Murlas herkent de blonde vrouw die Rhiane bij de blauwe bokkepoten gezien heeft als Felicia. Verder heeft hij, net als alle anderen, een uitno­diging voor Adrian's verloving ontvangen.

 

Murlas is nog steeds samen met Adrian bij Corwin's Patroon als hij een troefcontact krijgt van Suhuy. Deze laat zich in ruil voor de terug­gave van Murlas' troeven doorhalen. Murlas leert dat de zwarte druppel een linkversterker was en er nu nog een kloon van hem bij Suhuy ligt. Een en ander zou uit de afstamming van Murlas verklaart kunnen worden. Hij is volgens Suhuy namelijk een zoon van Rega. Over de vent die Murlas bij Suhuy gezien heeft wil deze niet zoveel kwijt. Suhuy is er de Bewaarder en zit vast aan een eed. Verder heeft Suhuy maar de vrijheid genomen de zwarte troef uit Murlas' collectie te vissen. Deze kan hem zelf toch niet gebruiken, en zo werd het wel heel makkelijk om Murlas op te sporen. De manier waarop Murlas eraan kwam vindt Suhuy trouwens typisch iets voor Tirga. In ruil krijgt Murlas een troef in zwart en wit van een witte marmeren zuil met facetjes, waaromheen een zwarte ketting kronkelt. Het is geen troef, maar wel een machtig iets wat onder de juiste omstandigheden wel eens zou kunnen helpen. De zwarte troef gaat terug naar Galoran.

 

De kloon is volgens Suhuy echt een goede coupe. Hij kan alleen niet zelfstandig opereren. Zulke klonen passen zich uiteindelijk aan aan de geest die ze draagt. De kloon is waarschijnlijk in Suhuy's Schaduw belandt door wat interferentie. Aangezien de kloon niet ge‹nitieerd was, kon deze de Overschaduw niet betreden. Er is verder een verband tussen Murlas en Suhuy's gevangene, welke wil hij echter niet zeggen. De linkversterker was tegen de black-outs. De gevangene had klaarblijkelijk een manier om Murlas' verbinding te onderscheppen. Het kan zijn dat hij tijdens de black-outs de controle over de kloon overnam.

 

Adrian vraagt wat er gebeurd met de Power balans als de Hoven ontploffen. Suhuy beweert tevreden te zijn met de huidige Balans en Merlin te steunen. Hij betwijfelt echter of Merlin sterk genoeg is. Suhuy wil de huidige stabiliteit tussen de Powers behouden. Hij vindt dit niet het moment voor de Hoven om zich te verzwakken.

 

Na het gesprekje vertrekken Adrian en Mur­las naar Amber en troeven ze daar Martin. Deze draait eerst wat om de druppel heen, totdat Murlas hem verzekert dat hij niet de kloon is. Martin legt dan uit dat Julian merkte dat Murlas onder vreemde invloed stond tijdens een gesprek. Hij is dat toen gaan uitzoeken, maar heeft dat niet aan Murlas verteld omdat hij niet wist wat er precies aan de hand was. Toen Murlas Martin in ver­trouwen nam, heeft Julian hem onderschept en hebben ze informatie uitgewisseld. Caine kwam vervolgens met een plan, en meer weet Martin ook niet. Martin vindt het duidelijk niet leuk wat er gebeurd is, maar het was voor Murlas' eigen vei­ligheid. Verder hebben ze het zaakje op verzoek van Julian heel stil gehouden, zelfs Random weet er niets van. Martin besluit met de opmerking dat hij het voor Murlas' eigen bestwil gedaan heeft, omdat hij vond dat hij Murlas een hoop schuldig was, en zo te zien heeft het gewerkt. Niet dat Murlas overloopt van dankbaarheid. De toon waarop hij Martin te kennen geeft dat hij kan ver­trekken is zelfs behoorlijk ijzig te noemen.

 

De volgende die op het programma staat is Julian, en prompt is Adrian niet meer welkom als metgezel.

 

Julian blijkt aan het begin ook nogal op zijn hoede te zijn. Maar als Murlas te kennen geeft dat hij weer de oude is, ontdooit hij. Adrian's betrok­kenheid was volgens hem een verrassing, niet dat het kwaad kon. De verandering die Julian had waargenomen, was redelijk abrupt. De andere persoonlijkheid leek zich daarvan echter niet bewust. Julian deed toen wat onderzoek en kwam uit op twee mogelijkheden: een dubbele identiteit of iemand die Murlas probeerde over te nemen. Toen ontdekte hij echter de link. Hij nam vervol­gens Caine in vertrouwen. Julian weet dat de verstandhouding tussen Caine en Murlas nog niet alles is, maar Caine is zich volgens hem bewust van zijn verantwoordelijkheid. Hij bedacht ook de link van buiten. Ze hebben Martin gebruikt om die theorie te testen met behulp van de druppel. Kwam de andere persoonlijkheid boven, dan was het bewijs geleverd. Tot hun verrassing kwam Murlas zelf echter boven. Toen werd het dus een kwestie van Murlas' eigenlijke lichaam vinden. Julian had al ontdekt dat de oranje monniken een schakel waren, en heeft daar eventjes de controle van Delwin overgenomen. Rhiane was een logische keuze als slachtoffer. De oranje lui hadden haar eerst ondergebracht in een onderdeel van hun 36-    Bladzijde   24 februari

Amber Campaign Log

sekte, maar toen ze contact opnamen met Delwin, bleek deze niet ge‹nteresseerd. Delwin was slim genoeg om er meteen vandoor te gaan. Het optre­den van Torgil was onverwacht. Ze wilden al ingrijpen toen Torgil Rhiane aan zijn eigen opdrachtgever uitleverde. Torgil is waarschijnlijk in dienst van het huis Helgram, hoewel het Lab voor het grootste deel het werk van Dara is. Julian vindt het interessant dat Torgil vervolgens wel Adrian naar het Lab heeft geleid. Zelf hadden ze al een manier bedacht om Rhiane los te maken, er van uitgaande dat ze de boel daar wel kort en klein zou slaan. Maar zo kon het ook.

 

Julian tast nog in het duister over de identiteit van de andere persoonlijkheid, iets waar Murlas hem wel over in kan lichten. Julian blijkt zoiets als legende al wel in verschillende Schaduwen te zijn tegengekomen, hij wist alleen niet dat dit het ori­gineel was.

 

Adrian is ondertussen bij Deirdre langs gegaan. Deze vindt het wel grappig, Adrian bezit nu iets waar haar familieleden jarenlang voor gestreden hebben, een koninkrijk en een Patroon. Ze babbelen ook nog wat over Corwin en Alexan­der, en uiteraard over Dorian's nest.

 

     

 

Dorian treft Julian in een zitkamer. Deze is in Amber om te overleggen over de Hywara- situatie en Alexander's betrokkenheid daarbij. Dan steekt Gerard zijn hoofd om de deur, ziet Julian, trekt zijn zwaard en stormt ziedend op Julian af. Het gevecht is duidelijk op leven en dood, Dorian troeft dan ook Random. Deze heeft geen tijd en suggereert Caine. Caine constateert droog dat Gerard er klaarblijkelijk achter gekomen is en komt door. Niet dat Gerard naar hem wil luisteren. Dat is, totdat Caine opmerkt dat het zijn idee was. Gerard aarzelt lang genoeg om door Julian ont­wapend te worden. Caine legt ondertussen uit dat Julian het weliswaar allemaal geregeld heeft, maar dat hij het had voorgesteld. Gerard merkt kwaad op: "Jij hebt Rhiane laten kidnappen, alleen maar om die voddige zoon van je op te sporen?!" "Ja," antwoordt Caine koeltjes. Gerard is het duidelijk niet met deze misbruik van Rhiane's onschuldige inborst eens. Volgens Caine redt een dochter van Erik zich echter wel. En ze hebben natuurlijk een oogje op haar gehouden. Gerard zou eigenlijk blij moeten zijn dat het allemaal zo goed gewerkt heeft. Via Rhiane hebben ze Murlas kunnen bevrijden en is de situatie eindelijk weer recht gezet. Gerard blijkt Murlas' gevangenschap toch even gemist te hebben en blijft verder woedend. Gelukkig niet woedend genoeg om het ongewa­pend tegen Caine en Julian op te nemen. Hij vertrekt boos. Dorian heeft dit alles verbaasd aan­gehoord.

 

's Avonds loopt Dorian naar zijn kamer. Er is daar iemand, Tiziane. Ze bedankt Dorian voor zijn assistentie en vraagt zich nu pas af of haar plotse­linge verschijning hem soms stoort. 'Zij' denken daar meestal niet zo bij na. Tiziane vertelt dat ze lang is weggeweest, maar dat ze nu haar rechtma­tige plaats weer heeft ingenomen. Als Dorian vertelt dat Benedict wilde dat hij haar zou verge­ten, antwoordt ze dat Benedict een voorzichtig iemand is. Een te grote betrokkenheid bij 'hun' problemen achtte hij te gevaarlijk voor Dorian. 'Hun' slaat daarbij op haar en haar Zusters. Die Zusters hadden haar wel gemist, maar wisten niet waar ze was.  De vraag of ze onsterfelijk zijn is volgens haar nog steeds niet helemaal opgelost. Misschien dachten ze dus wel dat Tiziane overle­den was.

 

Tiziane kan moeilijk uitleggen wat ze precies is. De oorsprong van de Zusters bevindt zich ech­ter buiten Dorian's tijd. De term Zusters is niet letterlijk, maar duidt op een verwantschap van wat en hij ze zijn. Ze zijn met hun zevenen. Niet iedereen van hen bemoeit zich evenveel met deze Realiteit, haar twee jongste zusters nog het meest. Violette is de jongste (hoewel jongste uiteraard weer niet helemaal de juiste term is) en Cini is degene die wel eens de vorm van een klein meisje in een blauw jurkje aanneemt.

 

Dorian vraagt waarom ze hier is, waarop Tiziane uitlegt dat ze niet specifiek hier is, niet altijd. Ze is wel hier, maar ook niet. Ze is op dit moment ook in een andere Realiteit. Tiziane ver­zucht dan dat het moeilijk is om aan een 1-Realiteits wezen uit te leggen wat het betekent om multi-Realiteits te zijn.

 

Tiziane kwam vroeger wel eens in deze Rea­liteit en heeft zich er eeuwen geleden ook wel eens intensief mee bemoeid. Het leek haar wel gepast als ze Dorian nu haar dank liet blijken. Zijn dienst mag misschien niet erg uitgebreid zijn, hij was voor haar wel erg waardevol. Ze heeft natuurlijk haar beperkingen, maar ze kan hem wel iets geven, en hij kan zo te zien ook nog wel assisten­tie gebruiken bij iets anders. Ze weet niet of hij dat zijn eigen zaak vindt. Zo te zien is het erfelijk gebeurd. Helaas ligt dat niet helemaal op haar ter­rein. Een van haar zussen zou dat goed kunnen, maar die is de komende eeuwen plotseling niet meer beschikbaar.

 

Dorian kan best wat hulp gebruiken en Tizi­ane weet in ieder geval een aantal dingen. De vloek is volgens haar een krachtige, gebonden aan de Logrus. Ze kan hem niet opheffen en betwijfelt of er op dit moment iemand in de Hoven is die dit wel kan. Ze ziet echter een mogelijkheid. Er zijn krachten die Dorian kunnen helpen, maar die bevinden zich op dit moment niet in de juiste positie om dat te doen. De meesten die ervan op de hoogte waren zijn inmiddels overleden. Ze denkt dat er nog drie over zijn, daarvan is zij er zelf eentje. Het probleem is dat ze toen, duizenden jaren geleden, een eed hebben gezworen die nu een conflict veroorzaakt met Tiziane's wens Dorian meer informatie te geven  Ze kan echter wel het een en ander regelen. Het lijkt haar het beste om  iemand op Dorian's pad te zetten, niet Campaign Log   Amber

dat daar veel voor nodig is. Gewoon een kleine wijziging in de bestemming. Dorian moet het pad verder zelf volgen, een pad welke niet ongevaarlijk is. Wat er uitkomt weet Tiziane niet, maar het kan beslissend zijn voor wat er in deze Realiteit gebeurd. Tiziane kan haar eed niet breken, dat ligt niet in haar aard. De tweede nog levende persoon zal dat ook niet doen, maar de derde misschien wel. Zijn naam is Nisse, en Tiziane denkt dat tegen de tijd dat Dorian hem vindt hij al zover op zijn pad is gevorderd dat hij weet wat hij hem moet vragen. Hij zal binnenkort wel iemand tegenkomen. Hij kan daarvoor wel beter even naar Schaduw gaan, dat maakt het wat makkelijker. Amber is niet altijd even bevattelijk voor het Lot. Nadat Dorian bevestigt heeft dat haar schuld daarmee een beetje is ingelost, verdwijnt ze met een knip.

 

Terwijl Boadice een troefschets van Mardoc maakt, hoort Alexander dat ze ontsnapt is. Hij wil dan ook zo snel mogelijk een gesprek met Adelaar. Dat lukt pas in de middag. Volgens Ade­laar zijn ze nog op zoek naar Boadice, en zal ze met die halsband om niet ver kunnen komen. Haar medeplichtige is al opgepakt, maar aangezien hij geen Powers heeft, is een halsband voor hem niet nodig. Adelaar wil Alexander's voorstel horen. Deze geeft daarop aan dat hij contact wil met Monias. Deze kan misschien druk uitoefenen op Amber of troepen sturen. Die troepen worden duidelijk niet op prijs gesteld, ze zijn nog maar net van Amber bevrijd.

 

Als Boadice haar troefschets van Mardoc uitprobeert krijgt ze geen contact. Typisch geval van een halsbandje. Na nog even door Dorian ingelicht te zijn over het gevecht tussen Gerard en Julian legt ze zich toe op een troefschets van Gran. Deze keer lukt het troefcontact wel. Gran is heel rustgevend bezig. Hij maakt zich niet druk, ook niet als hij Boadice voor de zoveelste keer uitlegt dat hij met de Logrus geen specifieke voorwerpen op kan halen. Boadice vertelt dat Random heeft aangeboden Gran amnestie te verlenen, compleet met landgoed en zo, voorwaar een royaal aanbod. Gezien de situatie in de Hoven is het echter beter om toch nog maar even te wachten met een even­tuele aanname ervan. Als het nou een huwelijkgeschenk was dan zou het wel acceptabel zijn, maar nu lijkt het teveel op overlopen. Een huwelijk zelf is politiek trouwens ook best accep­tabel, behalve voor Boadice dan.

 

De ring van Gran's vloek ligt in Ways of Sawall, in de kunstcollectie.

 

Alexander heeft ondertussen met het zinnetje: "Boadice is een wraakzuchtige troefartieste, als ik jou was zou ik mijn assielopties maar eens bekijken." De aandacht van Parcellus getrokken. Deze maakte zich inderdaad al zorgen, alleen heeft Wolf nogal last van eergevoel. Meegaan met Alexander zou betekenen dat Amber weet waar hij heen is, en daar heeft Parcellus geen zin in. Ver­der vertrouwt Wolf hem niet helemaal, Alexander's troeven liggen dan ook bij Adelaar, en de band kan hij niet verwijderen.

 

Random troeft Boadice dat het zo ver is. De troepen staan aan de grens. Uiteraard had Boadice het zo druk met haar eigen probleempjes dat ze vergeten is een schets van het kamp te maken. Dat wordt een nieuw snelheidsrecord troefschetsen met een ontstemde Random als scheidsrechter. Via de schets gooit Random vervolgens een offici‰le brief voor de tent van Wolf. Deze is echt ziedend. Het blijkt dat Random de onmiddellijke uitlevering van zijn zeer gewaardeerde neef Alexander heeft verzocht en niet zal tolereren dat een van zijn familieleden gevangen gehouden wordt. De positie van Heer Alexander rechtvaardigt, aldus de brief, een onmiddellijke inval, en bij deze wordt dan ook de oorlog verklaard. Alexander probeert zich er nog wel bij Wolf uit te kletsen, maar tevergeefs. Hij wordt aan een rotswand vastgeketend.

 

Random ziet het redden van Alexander wel zitten, het zadelt Monias bijvoorbeeld mooi op met een ereschuld. Zelf geeft hij het sein voor de aan­val van de grenzen. De inname van Wolf's kamp door een paar elite eenheden mag Boadice leiden. Toch jammer dat deze daarop vergeet de eenheden over Alexander te instrueren. Wel krijgen ze als eerste doelstelling de gevangenneming van Par­cellus en de in beslagname van alle halsbanden. Aangezien het verder maar Schaduwwezens betreft, mag er ook wel een beetje een voorbeeld gesteld worden. Mardoc, Wolf en het zwarte pakje hebben ook een hoge prioriteit. En Boadice zou het ook wel aardig vinden als niet het volledige kamp ontsnapt.

 

Terwijl de inval in het kamp in volle gang is, komen Parcellus en Adelaar bij Alexander. Ade­laar is redelijk berustend. Alexander biedt hem een vlucht aan, maar dat vindt hij beledigend. Zijn leven is niet het belangrijkste, en hij heeft ook geen last van Alexander's fixatie op Boadice. Adelaar is maar 1 man, en hij verkiest het om met zijn clan ten onder te gaan. Het is Alexander's leven wat nu ter discussie staat. Volgens Adelaar interesseert Alexander zich niet voor hen en is het hem slechts om macht te doen. Adelaar wil hem echter laten gaan, op voorwaarde dat hij bij zijn Patroon zweert om binnen een jaar Hywara weer zal herstellen in de oude normen en waarden waar Wolf en de zijnen voor staan. Alexander beseft dat 1 jaar niet haalbaar is, en weet het uiteindelijk tot vijf jaar te rekken. Adelaar heeft een lijst van zijn netwerk, maar dat ligt in zijn tent. Hij geeft Alexander ook zijn troeven terug, en als Alexan­der erom vraagt krijgt hij ook de troeven van Boadice.

 

De troepen van Boadice hebben ondertussen Wolf gevangen genomen. Adelaar krijgen ze niet levend, die vecht zich liever dood.

 

Alexander laat een troefschets van het havengebied vallen om Boadice op een dwaalspoor te brengen. Bij de tent van Adelaar treft hij twee soldaten van Amber. Aangezien die geen instruc­tie over Alexander ontvangen hebben, is afleiden en ze vervolgens afmaken niet zo'n zware klus. Wel jammer is dat de tent inmiddels zo'n puin­hoop is dat de papieren niet meer op de aangegeven plaats liggen. Alexander grijpt snel wat interessant lijkende papieren bij elkaar en glipt terug naar Parcellus. Ze worden wel gezien, maar troeven snel genoeg weg.

 

Random neemt na zijn overwinning de con­trole over de Schaduw over en helpt de rebellen, samen met wat lui van de oude regering, in het zadel. Zodra hij zich vervolgens weer uit de Schaduw terugtrekt, breekt er weer een burgeroor­log uit.

 

     

 

Maurice