Amber Campaign Log,     Sessie 38,  31 maart 1995    

Alexander gaat richting Galoria. Hij vraagt Monias om meer info over Dara. Deze antwoordt dat het een gevaarlijke dame is. Ze is vooral politiek in de Hoven zelf actief. Ook heeft ze haar eigen Ways waar ze veel verblijft. Ze is ge‹nitieerd in zowel de Logrus als het Patroon en kan waarschijnlijk ook de Overschaduw betreden. Alexander krijgt verder van Monias de opdracht mee om zich politiek wat op de vlakte te houden in de Hoven.

Voor de Nexusinitiatie heeft Monias nog de volgende tips: Het is goed een doel te hebben, en Alexander moet zich door niets of niemand tegen laten houden.

Alexander troeft Murlas en licht hem in over Dara. Murlas kan een lichte teleurstelling over Alexander's resultaten niet onderdrukken, maar Alexander blijft volharden in zijn hulpvaardigheid.

Dan wordt het tijd voor de Nexus. Monias leidt hem naar een grot beneden waarin zich een grote blauwe ring bevindt, de Flux. Dit is het beginpunt. Alexander stapt erdoorheen en komt in een blauwgevlochten tunnel. Hij voelt verderop een andere invloed, een soort weerstand. Verder lopend komt hij er al snel achter waar het om gaat: de stinkende Logrus. De tunnel eindigt in een soort afgrond, een groot zwart gat. Met de Nexus eroverheen lukt niet, en het Patroon oproepen blijkt geen goed idee, au! Alexander gebruikt dan de Nexus als een soort bescherming. Dit lukt wel. Hij bevindt zich nu in een zwarte leegte. Maar waarheen leidt toch de weg?

Alexander weet de beschermende Nexusbol nog wel iets uit te breiden, maar dat helpt hem niet echt. Dan wil ie naar de bron van de Logrus, maar zelfs hij beseft dat dat misschien toch niet zo'n goed idee is. Een pad dan misschien? Maar waarheen? Galoria? Dat blijkt al wat warmer te zijn. Het is echter nog niet op het juiste niveau.

Alexander hangt zo een tijdje te denken en weet zich zowaar een doel voor de geest te halen, er verschijnt tenminste een tunnel. In die tunnel komt hij Boadice tegen. Alexander loopt rustig door en beantwoordt het geklepper van Boadice, maar hij laat zich er niet door van de wijs brengen.

Boadice verdwijnt, Yaslin komt. De twee lopen gezellig naast elkaar. Toch oncomfortabel hoor met die steeds smaller wordende tunnel. Er is duidelijk maar plek voor 1 persoon en beiden willen die ene zijn. Yaslin doet iets met de grond, Alexander zakt erdoor, en hup, hij staat weer aan het begin. De smalende opmerkingen van Boadice zet hij haar later nog wel eens betaald en Yaslin wordt dit keer vakkundig onderuit gehaald.

De volgende op zijn weg is Rinaldo. Zoals altijd heeft Alexander geen greintje spijt van zijn daden. Rinaldo is er wat minder over te spreken. Verontwaardigd merkt hij op dat Alexander op zijn Schaduw zou passen. In plaats daarvan maakt hij zijn dubbelganger af, en nu moet Rinaldo zelf weer de hele tijd voor koning spelen. En dat na alles wat Rinaldo voor Alexander gedaan heeft! Alexander probeert met een snelle beweging langs Rinaldo te komen, maar deze heeft hem door. En Alexander mag dan wel geen tijd hebben, Rinaldo heeft alle tijd van de wereld. Alexander gooit het dan maar over een andere boeg en ontkent glashard dat hij had afgesproken om op Rinaldo's Schaduw te passen. Rinaldo herinnert hem eraan dat de afspraak was dat Alexander hem zou helpen, in ruil waarvoor Rinaldo hem heeft lesgegeven. Alexander is niet onder de indruk. Hij wil er slechts langs, zijn doel bereiken. Hij laat Rinaldo weten dat hij zijn doelen nu op een realiseerbaar niveau heeft geplaatst. Rinaldo ziet het en laat hem door.

Uiteraard komt Alexander nog meer op zijn pad tegen. Coral bijvoorbeeld. Ook hier wil hij er slechts langs. Smalend vraagt Coral wat hij deze keer wil vernietigen. Alexander ontkent zoiets van plan te zijn. Coral laat hem weten dat ze door hem niet meer leeft en wil weten wat er nou zo belangrijk was dat hij er een Patroon voor wilde vernietigen, en haar leven erbij. Alexander probeert alles in de schoenen van zijn broer te schuiven, maar volgens Coral zijn dat slechts leugens. Alexander is het echter niet met haar eens. Ook hier mag hij er uiteindelijk gewoon door, zijn eigen ondergang tegemoet. Tenminste, dat beweert Coral.

Dat Adrian er staat verbaast Alexander niets. Adrian eist genoegdoening. Alexander vindt dat onzin, Adrian begon volgens hem. Moet je net voor bij Adrian zijn. Deze ontkent dat boos. Alexander vraagt Adrian wat hij zo aan genoegdoening in gedachten had en Adrian opent de onderhandelingen met Alexander's leven. Alexander vertrouwt klaarblijkelijk meer op zijn zwaard dan op zijn onderhandelingscapaciteiten en gaat het gevecht aan. Qua warfare blijken ze elkaar bijna niets te maken. Alleen is Adrian wel sterker en heeft hij ook een beter uithoudingsvermogen. Alexander benut dan ook de tweede opening die hij krijgt. Tja, dat had hij dus beter niet kunnen doen. Adrian raakt hem met zijn zwaard precies op de plaats waar Alexander toen Adrian raakte, maar hij is erdoor.

Alexander sleept zich verder door de gang en treft nog een laatste persoon op zijn weg, Corwin. Alhoewel Alexander wel erkent dat deze man zijn vader is, respecteert hij hem totaal niet. Corwin vindt het Alexander's keuze, en loopt door.

Hij weet het einde te bereiken, troeft snel Monias en wordt verzorgd. Na een voorspoedig ziekbed gaat hij op weg naar de Hoven.

Dorian spreekt nog even met Diana, en daarna met tante Fiona. Hij wilde graag wat informatie over een zeker voorwerp, een of andere vreemde troef. Fiona brengt hem even naar een wat veiliger ruimte en krijgt daar langzaamaan het volledige verhaal te horen. Dorian weet niet wie er achter zit. Het Huis waar het vandaan komt wordt door Fiona even in haar magische computerdatabase opgezocht. Het gaat om een oud Huis, vroeger machtiger dan nu. Het is gesticht door de jongere zoon van een nu uitgestorven Major House. Het heeft in zijn bestaan veel narigheid te verwerken gekregen.

De zwartwitte troef kent Fiona niet, ze heeft nog nooit van dergelijke troeven gehoord. Wellicht dat Alexa een klein beetje extra overtuiging nodig heeft om er echt van af te willen? Ze doet verder wat oppervlakkige testjes en maakt uiteindelijk voorzichtig contact. Een tijdje lijkt dat goed te gaan, maar dan wordt haar gezicht plotseling wat verbaasd en zakt ze in elkaar. Aangezien de troef nog steeds actief is slaat Dorian deze met een voorwerp uit haar handen. Hij slaagt er daarna echter niet in om contact te maken met haar geest, voor zover die tenminste nog in haar lichaam zit. Het klinkt er akelig leeg.

De troef begint plotseling te pulseren. Hij is niet meer actief zoals eerst, maar er zit iets op de oppervlakte. Dorian pakt de troef op en heeft prompt troefcontact met Fiona. "Shit, dat ging een beetje mis." Fiona zou het erg waarderen als Dorian dit niet openbaar zou willen maken. Ze legt verder uit dat ze vast zit. Volgens haar is het een soort opbergplek, maar dan wel een heel goed beveiligde. Zelf is ze in een van de beveiligingen terechtgekomen, en voor haar gevoel is dat ook fysiek. Ze denkt wel dat ze een zekere controle over de plek kan krijgen. Haar lichaam kan ze echter niet in haar eentje bevrijden. Dorian moet eerst maar even bij Alexa alles over die troef te weten zien te komen wat Alexa weet. Daarna gebruikt hij dan de troef, komt naar binnen en bevrijdt haar. Fiona neemt het alarmsysteem wel voor haar rekening, en alles blijft gezellig onder hun tweetjes. Dat Dorian over een dergelijk actieplan aarzelt wordt duidelijk niet gewaardeerd. Fiona laat hem fijntjes voelen dat het allemaal toch eigenlijk wel zijn schuld is, bovendien is het alternatief natuurlijk dat Fiona Dorian's lichaam overneemt. Dat de keuze daarna snel gemaakt is moge duidelijk zijn. Aangezien Fiona zelf zo snel geen antwoord heeft op de vraag wat Dorian met haar lichaam aan moet, dumpt hij dat maar bij zijn kindertjes in zijn pocketshadow.

Het troefcontact met Alexa lukt. Deze is niet onverdeeld enthousiast als ze te horen krijgt dat Dorian het kleinood gevonden heeft. Ze vertelt dat Nisse het gemaakt schijnt te hebben. Nisse blijkt een of andere curiositeit te zijn. Er wordt gezegd dat hij de voorganger van Suhuy was, een Keeper of the Logrus dus. Hij zou nog moeten leven, maar de tijd is niet vriendelijk voor hem geweest. Oftewel, hij zit in een inrichting. Alexa's familie is indertijd aangewezen om het voorwerp te bewaken. Ze kijkt voor Dorian nog wel wat boeken over de troef door maar er moet vroeger duidelijk meer over bekend zijn geweest dan nu. Zo is er in de familiekronieken regelmatig sprake van een dilemma of ze de troef niet zouden kunnen gebruiken. Er is uiteindelijk telkens tegen gestemd, vaak met een verwijzing naar het lot van iemand die het ooit wel gebruikt schijnt te hebben. Een persoon waar het niet zo goed mee afgelopen schijnt te zijn.

Alexa is het enige nog levende lid van het Huis, echt vergane glorie dus. Dorian gaat met haar op bezoek bij Nisse. Deze is een tikje katatonisch. Nou ja, een tikje. Hij zit gewoon op een stoel en reageert niet. Nisse zit er in zijn Chaosvorm en is duidelijk heel oud. Dorian's woorden en zelfs de troef lokken geen enkele reactie uit.

Gran neemt contact op met Frewar en laat hem doorkomen. Het plan is een inbraak bij Sawall, maar daarvoor hebben ze wel iemand als backup nodig. Een backup die op aanvraag wat afleiding kan organiseren. Ook moet Frewar bij Merlin even de sleutel regelen. En een kleine betovering om ze naar de kunstcollectie te leiden is natuurlijk ook wel handig. Frewar vraagt en krijgt een troef van Gran en vertrekt weer.

Een tijdje later is Frewar terug. Hij heeft een bolletje bij zich, de sleutel. De voorbereidingen worden verder afgemaakt en Boa en Gran gaan dan naar Frewar. Deze heeft Sarana Thilzy bij zich, die leuk met de Logrus aan het spelen is. Op een teken van Frewar verschijnen er plotseling een heleboel vliegende wezentjes in de omgeving die alles meteen beginnen op te eten. Dit geeft Gran en Boadice de gelegenheid om snel naar binnen te gaan.

Binnen volgt het tweetal de pijltjes op de vloer. Ze worden zo onberispelijk naar de kunstcollectie geleid. Dat ze zich daarbij onbehaaglijk voelen, ach ja. De tocht voert langs een kamer met duizenden eieren, langs spiegels, langs troeven, Campaign Log Amber

etc. Uiteraard heeft Boadice bij de troeven toch wel even snel gekeken en ze zag dan ook meteen de troef van een witte orchidee met zwarte bladeren. De troeft schreeuwt haast tegen haar dat ze hem mee moet nemen, maar Boadice biedt weerstand. Later, het gaat nu om Gran.

In de kamer met sieraden houdt de bewegwijzering op, maar hier voelt Gran het zelf wel, de ring ligt achterin, in die vitrine. Gran voelt alleen wel dat er daar iets niet goed is. Boadice heeft dat geval al de hele tijd, wat wil je met al die Logrus. Aangezien de vitrine niet beveiligd is concludeert Gran dat het gevoel door de ringen veroorzaakt moet worden. Subtiel wordt de vitrine geopend en de bewuste ring verwisseld. Gran heeft de ring! Dan horen ze een stem achter zich: "Doe die handen maar eens mooi omhoog."

Na de commercials zien ze met wie ze te doen hebben, Trisha. Ze heeft een soort schietwapen bij zich. Gran vraagt haar waarom en Trisha antwoordt dat het niet om hen gaat, ze hadden alleen wat lokaas nodig. Boadice is redelijk giftig en gebruikt het feit dat Trisha zich op hun handen (troeven!) concentreert om haar te raken met een werpster uit haar schoen. Gran duikt meteen weg. Trisha schreeuwt iets en er verschijnen demonen. Gran probeert meteen Frewar te troeven, maar krijgt dan zo'n gevoel van 'doe maar even niet.' Uiteraard wil hij weten wat hij dan wel moet doen. Simpel, Trisha grijpen. Desnoods komt de stem wel helpen.

Gran ziet dat er zes demonen zijn verschenen. Boadice heeft verder een brandwond in haar schouder voor lief genomen en ligt nu te rollebollen met Trisha. De twee demonen die het verste weg staan hebben een soort armband. Gran aarzelt niet, doet de ring om, shapeshift naar zijn Chaosvorm en pakt de eerste twee aan. Die vinden hun eigen hachje eigenlijk wel belangrijk, zijn dus niet zo enthousiast en worden prompt uitgeschakeld. De volgende twee zet dit wel voldoende aan het denken om ze te laten samenwerken. Gran wordt dus van twee kanten benaderd. Op Boadice hoeft hij niet te rekenen. Deze denkt wel dat ze sterker is dan Trisha, maar haar wond doet flink pijn. Toch heeft ze haar handen al flink om Trisha's keel geklemd. Trisha heeft daarvoor nog wel iets kunnen schreeuwen, en door een vinger van Boadice te verbuigen weet ze de greep even voldoende de verbreken om nog een keer wat te roepen. Gran ziet dat de laatste twee met hun armbanden frunniken. Hij heeft nog de twee die hem nu aanvallen om mee af te rekenen en kan daar dus niets aan doen. Tijd voor de hulptroep. Deze komt door en de twee aanvallers worden snel uitgeschakeld. De andere twee demonen balen, hun armband zou iets moeten doen maar weigert fatsoenlijk te functioneren. Ze worden vakkundig onschadelijk gemaakt. Met een welgemikte trap schakelt Gran ook Trisha uit.

En dan staat Boadice oog in oog met haar vader. Deze heeft rossig haar en is in het zwart en bruin gekleed. Hij frunnikt iets met een ring en daar verschijnt Bleys. Bleys en Delwin, want daar gaat het om, kijken elkaar even aan en denken dan dat Delwin inderdaad Boadice's vader is.

Gran's vloek kan wel even opgeheven worden, maar dan moet Gran wel meehelpen. Delwin en Bleys hebben daarvoor namelijk Logruskracht nodig. Zo gezegd zo gedaan, Gran voelt nog wel even wat, maar dan moet de vloek als het goed is zijn opgeheven.

Adrian licht Corwin in en informeert wat hij over Dara weet. Corwin zat zelf toendertijd in een Schaduwgevangenis wat verbonden was aan de Cult kapel. Dara kan volgens hem inderdaad zo met Schaduwen klooien. Corwin maakt op Adrian trouwens een verstrooide indruk. Dat kan kloppen, hij is namelijk bezig uit te vogelen wat de invloed van een burgeroorlog in de Hoven op de Schaduwen van Sherwyn is. Hij zal ook proberen die Schaduwen daartegen te beveiligen.

Adrian gaat vervolgens met zijn aanstaande naar de Hoven. Het landgoed wat hij gekregen heeft blijkt groot te zijn. Groot, mooi en statig. Wel hangt er overal een Logrusgevoel. Op zich is dat heel normaal. Magie wordt in de Hoven veel gebruikt, en veel magie is op de Logrus gebaseerd. Een huis bestaat vaak ook uit verschillende Schaduwen, en er zijn er met een uitgesproken eigen persoonlijkheid. Een huwelijk voor het Serpent schijnt verder wel mogelijk te zijn, maar dat gaat het Huis Baccaran echt veel kosten. Maar wat is veel als het de claim van Sereva's en Adrian's kind op de troon versterkt. Goed, er zijn nog wat andere gegadigden, maar in de Hoven weet je het nooit.

Murlas heeft iedereen gevraagd op te letten op de coverup acties van Dara. Ze heeft tenslotte op stel en sprong haar laboratorium moeten ontruimen en zoiets laat sporen na. Hij wil zijn zwartwitte troef veilig bij Adrian laten, maar een klein stemmetje in hem zegt dat hij Adrian daar niet mee kan vertrouwen. Nee, die troef kan hij maar beter bij zich houden.

Murlas vertrekt naar Tir-Na Nog'th en reist via daar door naar de Overschaduw. Daar wordt hij opgewacht. Rechts van hem staan een aantal Cirkelleden, links van hem een stel Wakers. Recht voor hem staan drie dames en een zwarte raaf. De linkse dame is rood, de middelste oranje en de rechtste blauw.

De rode dame neemt het woord. Het is de derde keer dat Murlas de Overschaduw bezoekt en volgens het Ritueel wordt er nu van hem een keuze verwacht, een alliantie. Het Ritueel vereist dat beide partijen Murlas een aanbod doen, waarop Murlas dan zijn keuze moet maken.

Dagger mag van Harlekijn als eerste spreken. Dagger erkent dan hun laatste ontmoeting misschien wat minder gelukkig was, maar daar moet Murlas in het belang van de grotere context maar overheen stappen. De doelstelling van de Cirkel gaat boven persoonlijke probleempjes. Dagger biedt Murlas macht. Macht en de absolute vrijheid om die macht te vinden. De Cirkel is geen liefdadigheidsvereniging. Ze weten waar het werkelijk om  gaat. De Cirkel bestaat uit een losse verzameling individuen die elkaar vooruit helpen met hun doel en er zo zelf beter van worden. De regels zijn simpel, er zijn geen regels. De sterkste zal heersen.

Harlekijn zegt daarop dat vrijheid mooi is als je eenmaal de machtigste bent. De Wakers bieden echter bescherming en een zekere kameraadschap. Dit is gebaseerd op hun gezamenlijke overtuiging dat het te gevaarlijk is als zekere individuen teveel macht krijgen. Hij wijst Murlas erop dat conflicten van de Wakers onderling niet mee mogen worden genomen naar de Overschaduw. Ze zijn hier 1 groep en verwachten van hun leden dan ook dat die dit standpunt delen en de Wakers helpen bij het bereiken van die doelstelling. Ook indien je er geen directe tegenprestatie voor terugkrijgt. Maar, en dan grijnst Harlekijk even, Murlas krijgt er dan ook redelijk wat vrienden voor terug.

De oranje dame laat weten dat de voorstellen gedaan zijn en dat de tijd van de keuze is aangebroken. Murlas aarzelt niet en loopt naar links. Iedereen hier kent Murlas' alias nu wel, maar hij die van hen niet. Naarmate hij hier langer verblijft zal hij ook aliassen van nieuwe leden leren kennen. Je wordt geacht daar zorgvuldig mee om te gaan. De Wakers zijn verder uit op stabiliteit. De leden van de Cirkel stellen hun persoonlijk belang boven alles, de Wakers zijn als tegenwicht opgericht. Ze bemoeien zich niet met alle acties van de Cirkel, maar concentreren zich vooral op de acties die meerdere Realiteiten bedreigen.

Het Ritueel wordt door de blauwe dame afgesloten. De keuze is volgens haar gemaakt. De raaf krast nog een keer bevestigend en verdwijnt daarop met de dames.

Murlas informeert of de persoon die achter zijn witte troef zit ook tot de Cirkel behoort. Dit zou inderdaad kunnen maar hoeft niet en wordt dus uitgezocht. Ook is Murlas ge‹nteresseerd in wat handigere routes naar de Overschaduw. Het blijkt dat een Advanced Power daar vaak mogelijkheden toe biedt. Verder hoort hij dat er ook een Onderschaduw is. Het is ook een soort vacu�m tussen de Realiteiten en er woedt een theoretisch debat over hoe je er kan komen en hoe je er dan weer uitkomt. Je Powers hebben in de Onderschaduw namelijk bijna geen macht. Voor de route via Tir-na Nog'th geldt dat je in principe ook weer via die route terug moet. Er zijn echter ook andere mogelijkheden. Zo zijn er een soort spiegelschaduwen die je kunt gebruiken om op een bepaald punt beneden uit te komen

Murlas went nog wat aan de Overschaduw en voelt op een gegeven moment dat hij een bepaalde richting uitmoet. Hij geeft daaraan gehoor. Het bos maakt plaats voor steen en ru‹nes. Hij heeft zichzelf een redelijk eind verplaatst. De lucht wordt roder, de omgeving donkerder, de sfeer beklemmender. Vanuit zijn borstzakje straalt licht. Murlas komt via wat klauterwerk uit op een plein, met in het midden een gat in de grond. Het gat is diep, en de rand is van zwarte steen. Murlas probeert even of hij de aandrang om er in te gaan kan weerstaan, dit blijkt het geval. Vervolgens geeft hij er toch aan toe en stapt hij het zwarte gat in. Er blijkt een soort wenteltrap te lopen. Murlas ziet geen hand voor ogen en voelt op een gegeven moment ook geen wanden weer. In totale duisternis loopt hij verder. Waarheen leidt zijn weg?

Maurice