Amber Campaign Log,     Sessie 39,  21 april 1995    

Dorian probeert geestelijk contact met Nisse te maken. Prompt begint de wereld om hem heen te vervagen. Hij staat op een veldje, ergens in een rustieke Schaduw. Het land is bebouwd en wat verderop staat een vriendelijk ogend huisje. De deur staat open, maar het huis is leeg. Wel hoort Dorian graafgeluiden op het land. Hij treft er een oude vent die bezig is met het graven van een slootje voor zijn velden. De man stelt hulp wel op prijs en Dorian pakt dan ook een schop. De man is oud maar nog steeds vitaal. Hij woont hier al lang en vindt het niet belangrijk nader te preciseren waar 'hier' precies is. De naam Nisse kent hij wel, maar hij moet er overduidelijk niks van hebben. Volgens hem woont Nisse hier niet meer.

De lucht begint te betrekken, de oude man kijkt ongerust. Er komt volgens hem een vroege winter aan en dat bevalt hem allerminst. Hij begint snel het koren te maaien, wederom bijgestaan door Dorian. Gezamenlijk krijgen ze het koren net voor de bui binnen. Dorian weet ondertussen gewoon zeker dat die oude vent Nisse zelf is en haalt in het huisje de zwartwitte troef te voorschijn. Nisse kent de figuur om wie die troef gaat wel en legt zich er bij neer dat verstoppen niet helpt, hij was Nisse.

Het blijkt dat er inderdaad nog maar drie van degenen die de eed gezworen hebben over zijn. Dworkin was toen al weg. Tiziane en Suhuy zijn naast Nisse de enigen die nog weten wat er toen gebeurd is. Tiziane kan haar eed niet breken en Suhuy zal het niet doen. Dit laat alleen Nisse over. En deze is daar niet blij mee.

Dorian legt uit dat er iemand mentaal vast zit in de kaart. Nisse kijkt wel even en constateert dat het er wel een zooi is geworden, en een grote bek heeft ze ook. Dorian moet maar even uitleggen wie ze is en doet dat ook. Volgens Nisse had ze beter moeten weten.

Als Nisse vraagt wat Dorian eigenlijk van hem wil antwoordt deze dat hij slechts een manier zoekt om Fiona er weer uit te krijgen. Volgens Nisse is er geen simpele manier, Dorian zal erheen moeten gaan. Vroeger zou het Dorian zelfs dan niet gelukt zijn, maar de troef is aan het ontrafelen. Aan de ene kant maakt dat het allemaal heel gevaarlijk, aan de andere kant misschien ook makkelijk.

Tot Nisse's wanhoop blijkt Dorian niet te weten wie of wat op de troef staat. Het symbool zegt hem ook al niets. Nisse probeert het dan van een anderen kant. Hoe ver zou Dorian gaan in het beschermen van Amber? Dorian hoeft geen antwoord te geven, dat weet je toch pas als je ervoor gezet wordt, en Nisse werd er dus voor gezet. Hij heeft zeven levens opgeofferd om datgene te beschermen waar hij van hield. Ze waren niet allemaal onschuldig, maar sommigen wel. De anderen wilden ze doden, maar dat wilde Nisse niet toestaan. En wat krijg je als er zoveel bij elkaar zijn? Een compromis. De kaart die Dorian in zijn handen heeft is een compromis, een gevangenis.

Verwarrend? Gelukkig legt Nisse het allemaal nog wat beter uit. De kaart is voor Taureth, een goede vriend van Nisse, een van zijn leerlingen. Hij en de anderen zijn opgesloten. Het moest volgens Nisse wel, het was de enige manier om  een burgeroorlog te voorkomen.

De volgende naam, Ornach, zou Dorian volgens Nisse iets moeten zeggen. Uiteraard doet het dat niet. Nisse legt uit dat Dworkin het Juweel niet alleen gestolen heeft. Hij had een partner, Ornach. Dworkin wist met het Juweel te ontvluchten maar offerde daarin zijn partner op en liet hem boeten. Men was uitzinnig, de daad van Dworkin was een verraad van het ergste soort. Uiteraard werd Ornach streng gestraft. Net met de dood, nee, dat was veel te makkelijk. Hij werd aan een rots geklonken, en als symbool van de woede van de Hoven werd hij herinnert aan hun pijn, iedere periode opnieuw. Ornach was sterk, hij kon eeuwig leven, en iedere periode genas hij weer van de wonden die hem werden toegebracht. Of dat rechtvaardig is weet Nisse niet. Maar Ornach was een misdadiger, hij moest boeten. Er moest een voorbeeld gesteld worden. De straf was dan ook verdedigbaar. De ellende was alleen dat Ornach kinderen had. Kinderen die er niet zo blij mee waren dat Ornach  moest boeten voor iets waar Dworkin goede sier mee had gemaakt. En de kinderen waren machtig, alle kinderen van Ornach waren hoogbegaafd. Ze wisten hun vader dan ook te bevrijden en zo begon de Oorlog van het Oog, een van de grotere burgeroorlogen. Na jaren van bittere strijd werden Ornach en zijn kinderen verslagen. Ornach werd weer vastgeketend, maar wat moesten ze met de kinderen? Hun zaak was een eervolle, maar ze konden ze niet meer laten gaan. Met zijn twaalven hebben ze toen de gevangenissen gecre‰erd, zeven gevangenissen, voor ieder van de kinderen ‚‚n. Eerst bewaarden ze de zeven troeven bij elkaar, maar dat bleek te gevaarlijk. De macht van de kinderen was niet genoeg gebroken. Ze konden weliswaar niet los komen uit hun gevangenissen, maar deze vormden zich wel naar hun gevangenen. Om hun macht te breken werden de kaarten onder de edele families verspreid. Op hen rustte voortaan de zware taak de kaarten te bewaken, iets wat zo te zien niet helemaal gelukt is. Nisse weet niet waarom het nu allemaal samen komt, maar hij denkt dat het tijd is. De kinderen zijn allen zeer machtig, en misschien kunnen ze dingen die geen enkele levende nog kan. Gedurende de oorlog verwierven ze zich volgens Nisse meer krachten dan hij voor mogelijk had gehouden. Hij weet nog steeds niet waar vandaan ze die krachten haalden.

Dorian vraagt of hij door Fiona te bevrijden ook Taureth bevrijdt. Nisse weet het niet, misschien is het zelfs wel nodig. De reacties van de kinderen van Ornach zijn verder niet te voorspellen. Het zijn allemaal individuen, ze denken ook heel verschillend Het enige waarover ze het allemaal eens waren was hun vader, deze moest en zou bevrijd worden. Men dacht dat ze over bepaalde krachten beschikten. Ze vertoonden vreemde beheersingen over zaken, over Schaduw. Het was in ieder geval geen standaard Logrus.

Volgens Nisse kan het inderdaad zijn dat een of meer van Ornach's kinderen Dorian kan helpen met zijn probleem. Als hij ze weet te bevrijden, zullen ze er nog een reden voor hebben ook. Nisse kan niet voor hen allemaal spreken, maar hij denkt dat Taureth hem zou helpen. Sommigen van de kinderen hebben een hoog eergevoel. Verder was Taureth niet agressief, hij was meer een bouwer dan een breker. Hij was ook de oudste van het hele stel.

Dorian legt uit hoe het Huis dat deze kaart bewaarde achteruit is gegaan en vraagt zich af of de andere kaarten nog wel zijn waar ze zijn achtergelaten. Nisse weet het niet, hij heeft het idee dat de kaarten in beweging zijn gekomen. Hij legt verder uit dat er iets gebeurd is met de kaarten kort nadat ze gemaakt werden. De macht van de kinderen verbond zich met de macht van de gevangenis. De combinatie van alle krachten tezamen veroorzaakte een explosieve powermix. Sommigen dachten dat die macht aan te wenden was. Veel macht is altijd een verzoeking, zelfs voor de edelen van geest. Bovendien was het een besmette macht, het verval van het Huis Grendyn verbaast Nisse niets. Misschien dat de vloek van de kinderen tegen degenen die hen gevangen zetten en tegen hun bewakers daarin ook nog een stuk heeft meegespeeld.

In volgorde van ouderdom waren de kinderen van Ornach:

Taureth.

Tiphane: Haar troef is een zwarte spin op een witte bol. Ze had de mentaliteit van een spin in een web. Informatie was haar pakkie aan. Ze vond het leuk om dingen van anderen te weten.

Bihaye: Haar troef is een zwart masker tegen een wit gordijn. Een demagoge, maar daarnaast ook bedreven in de diplomatie.

Geron: Zijn troef is een zwarte handschoen op een witzwart geblokte vloer. Nisse weet niet zoveel van hem. Hij stond bekend als een ijskoud iemand. Niemand heeft hem ooit op een emotie kunnen betrappen.

Malketh: Haar troef is een witte orchidee met zwarte bladeren. Ze was een rebel, een dwarsligster en erg onorthodox in haar tactieken. Malketh had een duidelijke verbondenheid met lagere levensvormen en werkte dan ook graag met planten en zo. Haar troef is heel lang bij het moedershuis van Mandor geweest.

Seren: Zijn troef is een half wit en half zwart zwaard dat in een zwart steenblok staat. Hij was de Benedict van de familie, de opperbevelhebber van het leger.

Samal: Zijn troef is een zwarte ketting rondom een witte zuil. Hij was een gedegenereerde perverseling. Iemand zonder scrupules en een beetje onvoorspelbaar. Zijn grote kracht was zijn charisma, hij had een enorme uitstraling op anderen. Zijn troef is ooit bij Suhuy geweest.

Hints voor het binnengaan van de kaart kan Nisse niet geven, of het zou moeten zijn dat Dorian misschien beter niet alleen kan gaan. Nisse denkt dat Dorian er geen Macht zal hebben. Voor zover het informatie betrof had Fiona volgens hem de kaart al aardig onder controle.

Nisse denkt dat het tijd wordt om de kinderen vrij te laten. Hij vindt het jammer dat hij het niet meer mee zal maken. Dorian fronst. De eed hŠ. Volgens Nisse is het verder niet belangrijk, maar Campaign Log Amber

misschien kan Dorian nu toch maar beter gaan.

Buiten is het heel donker. Het stormt nog steeds, het huisje begint al aardig te kraken. Dorian vraagt hoe hij terug moet komen en krijgt als antwoord dat hij toch weet waar hij vandaan komt? Nisse gaat slapen.

Terug in de kamer helpt Alexa Dorian overeind. Nisse zit er anders bij in zijn stoel, minder levend. Het personeel wordt gewaarschuwd en een verpleegster komt met een boek bij Dorian en vraagt hem om een handtekening. Het blijkt om haar 'Adrian' boek te gaan. De eerste pagina bevat een getekend portret van Heer Adrian van Sherwyn met allerlei trivia over hem. Achterin in het boek staat ook de rest van Adrian's familie beschreven. De verpleegster draagt een speldje in de vorm van een vliegend hert met een 'A'-rune erop, het teken van de Adrian fanclub. Alexa meldt dat haar kokkin ook al lid is, het is een ware rage. De verpleegster krijgt haar handtekening.

Dorian vertelt Alexa dat hij een onderhoud met Nisse heeft gehad en dat hem nu het een en ander duidelijk is geworden over die troef. Hij lijkt hem dan ook beter als ze het niet langer in bewaring heeft. Alexa wil de troef wel aan Dorian geven, als hij dat niet erg vindt tenminste. Dat blijkt niet het geval te zijn. Dorian vraagt ook of hij Alexa's troef voorlopig nog mag houden, en dat mag.

Eenmaal op zichzelf gaat Dorian zijn pocket-shadow in. Fiona's lichaam ligt er nog steeds. Dorian meldt even dat hij een experiment gaat doen en concentreert zich dan bij Fiona op de troef. Hij komt uit in een achthoekige ruimte. De muren zijn afwisselend wit en zwart. De hele ruimte is vol met zwevende, ongeveer vuistgrote, bollen. Dorian roept, maar krijgt geen reactie. Dan concentreert hij zich op zijn troeven. Er blijkt er maar eentje actief te zijn, de anderen zijn dat juist absoluut niet. Fiona zegt hem dat hij haar troef aan twee kanten beet moet pakken en eraan moet trekken. Als Dorian de instructies opvolgt verandert de troef in een soort armband. Fiona instrueert hem de armband om te doen, dat maakt de communicatie tussen hun tweetjes een stuk makkelijker. Ze heeft Dorian verder maar meteen in de 'rootdirectory' gegooid, dat leek haar het makkelijkste. Hij moet een van de 'files' hier hebben, maar welke weet Fiona ook niet.

Terwijl Dorian nog na staat te denken over een manier van aanpak, hoort hij plotseling het geluid van brekend glas. Bijna alle bollen vallen naar beneden, kapot. Volgens Fiona hoort dit niet, het hele systeem is wild geworden, power failure. Slechts ‚‚n bol is blijven hagen en begint zich nu te delen in wat uiteindelijk vier bollen worden die als een soort piramide bij elkaar blijven klitten. Fiona heeft begrepen dat al die bollen werelden zijn. Er is net iets met de Logrus gebeurd waardoor al die werelden waarin Logrus voorkwam gesprongen zijn. De enige overblijvende bol is waarschijnlijk niet op Logrus gebaseerd.

Dorian kijkt wel bij de vier bollen die er nu nog hangen en ziet in elke bol een landschapje. De eerste is vooral storm, de tweede bevat door elkaar heen oplichtende en zwarte stukken, de derde wereld is erg donker en grijzig en de vierder wereld is een woestijn. Het doet Dorian denken aan de vier elementen, maar dan met eentje anders. Volgens Fiona zijn het waarschijnlijk elementwerelden. Ze vormen volgens haar de enig overgebleven manier om binnen te komen.

Dorian vertelt Fiona dat de troef gemaakt is door Nisse en een soort gevangenis vormt voor een zoon van Ornach. Ook vertelt hij haar over het samensmelten van de krachten. Fiona denkt dan op haar beurt dat Taureth Dorian misschien zal proberen te assisteren. Deze hulp zal verborgen zijn, het is tenslotte een gevangenis. Dorian moet proberen een weg te vinden door die werelden. Het zou volgens Fiona best wel eens zo'n klassieke queeste kunnen worden. Ze adviseert hem om met de storm te beginnen.

Alexander is in Galoria en houdt zich onder andere met de etiquette in de Hoven bezig. Hij stuurt een brief naar de Hendrakes dat hij hun uitnodiging graag aan zou nemen. Ze laten hem ophalen.

In de buurt van de Hoven voelt zelfs Alexander dat de spanning er te snijden is. Alle Schaduwen stralen het gewoon uit.

Het slot van de Hendrakes blijkt een echte burcht. Niks geen rank bouwwerk zoals bij de andere families. Dit kasteel is gebouwd om elke belegeraar bij voorbaat al te ontmoedigen.

Alexander wordt opgewacht door een goed bewapende eregarde. Alexander weet dat bij de Hendrakes de etiquette soms heel los is, terwijl die op het gebied van duels bijvoorbeeld weer uiterst precies is. Hij krijgt in ieder geval de standaard gastenprocedure.

Alexander babbelt gezellig met Belissa over de naderende burgeroorlog en de ontvoering van Felicia. De situatie is volgens Belissa inderdaad zorgelijk. Het Huis Hendrake is hierbij helaas een verdeeld Huis. De tekenen zijn niet bemoedigend. Belissa laat min of meer doorschemeren dat ze niet voor iedere Hendrake in durft te staan maar dat hij wel onder haar bescherming staat.

Alexander maakt kennis met Heer Pardai, een goede vriend van Alexander's familielid Vrouwe Dara. Pardai is een zoon van wijlen Heer Borell en wil wel eens de wapens met Alexander kruisen. Dat hebben hun vaders tenslotte ook gedaan. Alexander schuift de uitdaging op de lange baan en wordt verder door iedereen heel voorkomend behandeld. Hoe gemeend dat allemaal is, daar komt Alexander helaas niet achter.

De volgende ochtend is gereserveerd voor een nadere kennismaking tussen Alexander en Vanessa. Ze rijden gezamenlijk een stukje paard. Vanessa vindt een eventueel huwelijk vooral een politieke zaak, maar genegenheid voor elkaar helpt volgens haar toch ook wel, anders is het ook politiek vaak slecht. Alexander's positie is volgens haar wel boeiend, vooral vanwege zijn verbondenheid met verschillende machtsblokken. Dat dat ook gevaarlijk kan zijn spreekt vanzelf.

Volgens Vanessa heeft Pardai moeite met de dood van zijn vader. Hij heeft het idee dat hij door Alexander te verslaan in een duel de schande van vader's dood wat uit kan wissen. Zelf keurt Vanessa die persoonlijke wraak wat af, ze vindt het geen basis om je keuzes op te baseren.

Het weer wordt plotseling slechter, erg veel slechter. Het begint te onweren en stormen. De twee gaan snel terug. Alexander ziet hoe een bliksemschicht het kasteel aan een kant treft en hoort dan een soort 'poing' geluid, alsof er iets springt. De muur lijkt niet helemaal heel meer. De grond trilt, de windt begint alle kanten op te wervelen, en als Alexander dichter bij het kasteel komt ziet hij dat er een scheur in de kasteelmuur zit, een scheur waarachter  zich een soort vreemd berglandschap bevindt.

Alexander krijgt een verzoek tot troefcontact maar weigert deze, hij heeft nu even geen tijd. In het kasteel gebeuren ondertussen vreemde dingen. Overal zijn branden en een huisdemon is zo door het dolle dat het Alexander aanvalt. Deze probeert de demon aanvankelijk nog te sparen, maar komt er toch niet onderuit het wezen af te maken.

De route door het kasteel blijkt al spoedig een probleem te vormen. Wanden staan in de hens, andere spiegels en zo zijn plotseling solide. Een van Alexander's troeven, een Logrustroef, vliegt spontaan in de fik.

Boadice zit er een beetje mee wat ze Random precies moet vertellen. Het antwoord is simpel, niks. Gran heeft het gewoon allemaal zelf opgelost. En natuurlijk gelooft Random dat niet, maar wat maakt dat uit? Delwin legt haar uit dat hij niet geliefd is, en het is mogelijk dat er mensen zijn die zijn alias kennen. De verschijning van de rode tovenaar is dus extra informatie die eigenlijk nergens voor nodig is.

Dan gaat het licht uit en springt al het glas. Er vliegen allerlei dingen door de lucht. Boadice gaat plat liggen en Gran vleit zich beschermend over haar neer. Het is koud in de zaal, het lijkt wel of het gaat waaien. Het troefcontact dat Boadice onderhield is verbroken. Gran grijpt naar zijn borstzak en schuift iets van zich af. Het zijn zijn troeven, ze staan in een blauwig, vlammend schijnsel. Boadice heeft ook zo'n gevoel bij de door Gran getekende troeven die ze bezit, haar andere troeven zijn juist helemaal niet koud. Pats, daar breekt nog een glas, maar dan anders. Dit keer is het geen vitrine, maar iets groters.

Uiteindelijk wordt het ietsje rustiger in de zaal. De zaal is ondertussen in een grote ravage veranderd. Delwin rommelt fanatiek maar tevergeefs met iets aan zijn vinger. Bleys heeft zijn zwaard aangestoken. Bijna alle vitrines blijken gesprongen te zijn. De meeste ringen die erin lagen branden nog of hebben gebrand. Sommige razen zelfs nog steeds door de ruimte. Erg frappant is verder de achterwand. Deze is gebroken en erachter bevindt zich een of ander landschap, iets bosachtigs. Het weer is er nogal heftig, compleet met storm en regen. Boadice stelt voor te vertrekken maar Bleys kijkt bedenkelijk. Het idee op zich is volgens hem wel goed, maar ze moeten nog maar eens zien hoever ze kunnen komen.

Van de Logrustroeven blijkt het oppervlakte helemaal gekrakkeleerd te zijn, de tekeningen zijn een blur, het is niet meer te zien wat ze voorstelden. Boadice probeert haar troeven, het resultaat is niet erg bemoedigend. De troeven van Bleys en Gran zouden nog wel iets kunnen doen, maar daar heb je hier dus niet zoveel aan. De troeven van Adrian en Alexander lijken heel zwakjes ook nog functioneel te zijn. De troeven van Murlas en Dorian zijn zelfs nog zwakker. Bleys heeft eenzelfde probleem met zijn troeven, ook doet zijn ring het niet. Gran blijkt de Logrus hier niet op te kunnen roepen, hij krijgt geen contact. Boadice krijgt ook geen contact met Adrian, met daarbij het idee dat het op zich wel moet kunnen. Later nog maar eens proberen misschien.

Boadice vraagt hoe het met de magie zit. Delwin legt haar uit dat je voor magie een krachtbron moet hebben, een krachtbron die hij hier niet heeft. Gran heeft een soortgelijk probleem. Zijn magie is gebaseerd op de Logrus, en die doet het nou effe niet. Het Patroon is er nog wel, alleen kun je niet meer shiften. Verder zou het Patroon ook gebruikt kunnen worden als krachtbron voor magie, maar slechts weinigen doen dat. Het Patroon is namelijk niet flexibel genoeg. Bleys en Delwin vatten hun uiteenzetting samen met de opmerking dat de situatie heel zorgwekkend is. Alle overgangen zijn in feite geblokkeerd.

De gebroken wand ziet er ook raar uit. De wand blijkt flinterdun, vlijmscherp en heel hard. Gran probeert door de muur te hakken waar ze doorheen in deze zaal kwamen en hoort daarbij een soort geluid van metaal op glas. Boadice gelooft meer in haar troeven en maakt een troefschets van Kristal. De troefschets lukt maar is anders dan normaal. Bij het uitproberen werkt de schets wel, maar krijgt ze geen contact. Wat ze heeft geschetst is er niet. Gran is al die tijd op de muur in blijven hakken en deze zegt op een gegeven moment krak. De barst wordt al snel tot een gat vergroot. De muur is hier weer flinterdun en vlijmscherp. De ruimte erachter is echter niet de troevenzaal, maar een groene, ronde kamer.

Gran en Bleys discussi‰ren over Schaduwen. Deze zijn in de Hoven niet lineair. Dat wil zeggen dat Schaduwdoorgangen niet fysiek langs elkaar hoeven te liggen. Op de een of andere manier werken nu alleen nog overgangen naar fysiek aan elkaar grenzende Schaduwen. Het lijkt wel of de Logrus gefixeerd is, alle flexibiliteit van de Logrus is uit de Schaduwen verdwenen.

Alexander zit ook met zo'n puinhoop. Er zijn nog wel doorgangen die open geforceerd kunnen worden, en daar wordt dan ook druk aan gewerkt. Het Patroon werkt hier wel, maar helpt niet. Wat de Nexus betreft, Alexander denkt dat  er een doorgang in de buurt moet zitten. Ze breken een wand maar treffen daarachter een heel andere Schaduw, een Schaduw met een Nexus doorgang. Helaas is er ook een legereenheid. Deze draagt het huisembleem van de Hendrakes en een ander embleem, een kroon met zeven sterren. Er zitten twee neven van Vanessa bij. De Hendrakes bij Alexander zijn verbaasd en eentje van hen stormt er kwaad op af. Hij wordt prompt door de volledig parate eenheid overmeesterd. Het is duidelijk dat ze Alexander en de andere Hendrakes die zich bij hem bevinden ook gevangen willen nemen. Alexander probeert de troeven van Merlin en Murlas, maar pas bij Boadice heeft hij succes. Bleys luistert onopvallend met Boadice mee. Er wordt wat informatie uitgewisseld en zowel Boadice als Alexander krijgen een aardig idee dat de burgeroorlog inderdaad is uitgebroken. Gran kent het embleem van de kroon met zeven sterren wel. Het is volgens hem een embleem uit een vroegere burgeroorlog en betreft een revolutie-embleem van een partij die de koning af wilde zetten. Aangezien geen van beiden zin heeft om naar de ander door te stappen, wordt het contact uiteindelijk weer verbroken.

Murlas loopt in het duister de trap verder af. Plotseling is het erg veel kouder, waait het, ijzelt het. Murlas glijdt uit en weet zich nog net aan de trap vast te grijpen. De trap begint heftig te schudden, en Murlas springt er vanaf.

Hij komt bij in zijn eigen bloed en heeft het benauwd. Murlas ontdekt al snel dat hij omringd is door steen, een soort marmer of zo. Alleen bij zijn voeten is de steensoort anders. Schraap, schraap, schraap. Het kost wel wat tijd, maar uiteindelijk weet Murlas een gaatje in de muur bij zijn voeten te maken. Prompt stroomt er water door heen. Murlas weet het gat dicht genoeg te houden om niet te verzuipen, en het ondertussen ook nog te vergroten zodat hij er op een gegeven moment door kan. Eenmaal aan de oppervlakte blijkt hij zich in een grote, ronde put te bevinden. De wanden zijn glad en hoog. Omdat Murlas net zijn troevenmapje naar beneden voelde dwarrelen, duikt hij er achteraan. Op die tentakel op de bodem heeft hij echter niet gerekend. Normaal gesproken zou dat ook geen enkel probleem zijn. Murlas is echter bijzonder verzwakt en besluit dan ook om zijn paniekknop maar in te drukken.

Het duurt lang eer Murlas zich weer wat bewust van zichzelf wordt. Hij treft zichzelf onder een spierwitte hemel in een soort ru‹ne. Overal om hem heen ligt puin. Het licht komt van overal uit de hemel vandaan. Uiteraard heeft Murlas geen vod meer aan zijn lijf, en zijn baard en nagels zijn zo lang geworden dat ze Murlas redelijk in de weg zitten. Murlas' kampplaats blijkt belegerd te worden door een meute verwilderde honden. Murlas weet er uiteindelijk een grote van met een paar stenen te doden en sleept het karkas mee naar boven. Voedsel!

Murlas ontdekt al snel dat hij zich in de ru‹nes bevindt van wat ooit een grote stad was. Er is iets gebeurd met de stap, een of andere ramp. Af en toe vindt Murlas nog wat blikjes en wat rafels. Hij blijft verder in de buurt van zijn veilige plek, langzaamaan weer op krachten komend. In de nacht ziet hij wel eens lichtjes verder weg, ook hoort hij wel eens kreten. En uiteraard hoort hij ook nog het geblaf en gehuil van honden. Zo herstelt Murlas langzaamaan zijn shapeshifting capaciteiten. Het Patroon blijft echter weg.

Tijdens een wat langere strooptocht stuit Murlas op een vastgespijkerd meisje van vijftien. Ze is al ver heen en draagt nog slechts rafels. Murlas ontfermt zich over haar en brengt haar naar zijn veilige plek. Helaas, haar wonden zijn ge‹nfecteerd en Murlas constateert dan ook de volgende dag dat ze weinig kans zal maken. Ge‹rriteerd gaat hij dan maar over op de grove methode en overweldigt hij haar geest. Wat hij daar aantreft is weinig coherent. De overgang van het normale leven naar de ramp moet zeer plotseling geweest zijn. Het meisje was alleen, een van de weinige overlevenden. Ze kwam een bende tegen, werd door hen meermalen verkracht, en werd uiteindelijk vastgespijkerd. Allemaal ervaringen die Murlas' bepaald humeur geen goed doen.

Maurice