Amber Campaign Log,     Sessie 46,  29 september 1995

 

Boadice staat vroeg op en maakt een tweede troefschets van de gang in de Ambervleugel en een troefschets van een slaperige Mardoc. Mardoc weet nu ook dat hij de secretaris van een secreta­resse is, en een wat meer gelijkwaardige verhouding lijkt hem wel wat. Ze krijgt dan een troefcontact van Frewar, of ze niet wat aardiger tegen zijn broer kan zijn. Gran is niet langer te genieten. Moet ze maar weer even goed komen maken. Boadice komt mopperend door en ontdekt dan Frewar zich helemaal niet in het appartement van de familie bevindt maar ergens in de gangen. Ze troeft dan Gran en vraagt hem of ze het nog eens zullen proberen uit te praten. Gran heeft niet veel zin, maar haalt haar toch door. Nog voor ze echter goed met Gran kan praten krijgt Boadice een ander troefcontact, aanhoudend, dringend, van Fiona of Bleys. Boadice vraagt Gran: "Zullen we het nou goed maken of straks goed maken of blijf je nog even boos?" Het wordt dus nu. Gran omarmt Boadice even en zegt dat ze dan maar moet gaan. En zo wordt Boadice door Bleys door­gehaald voor het familieberaad.

 

Dorian wordt door Fiona getroefd. Alleen is Dorian tot Fiona's verontwaardiging nog niet aangekleed. Hij schrijft nog even een briefje voor de slapende Alexa en vraagt haar daarin voorlopig nog in het appartement te blijven.

 

Adrian is in een soortgelijke situatie als Dorian alleen wordt hij wakker van een bonkende hoofdpijn en beseft hij pas later dat dat door een troefcontact van Bleys veroorzaakt wordt. Als Adrian Julia even wil wakker maken blijkt deze al verdwenen.

 

Julia blijkt Alexander opgezocht te hebben en treft het, Alexander is net op zijn kamer terug. Ze vertelt haar standaard verhaaltje, een beetje aan­gepast voor Alexander. Dit keer gaat het er dus om dat ze allebei bondgenoten zoeken. Julia wil extra ondersteuning zodat het kind en de claim veilig zijn, Alexander heeft behoefte aan extra onder­steuning voor het Huis van Belissa. Julia heeft nog wel wat invloed die daarbij kan helpen. Alexander benadert Julia's verzoek voorzichtig en vraagt waarop de claim van Julia berust. Volgens haar zijn er getuigen die van de relatie op de hoogte waren. Daarna informeert Alexander diplomatiek hoe ze het verwijt wil pareren dat ze het niet al te nauw genomen heeft. Volgens Julia is dat op dit moment niet hard te maken. Later zal het kind het zelf kunnen bewijzen door het Patroon te lopen. Dat Julia vindt dat haar kind voorrang heeft op Merlin's broers en dat die broers er anders over denken, moge duidelijk zijn. Ze heeft verder ‚‚n voordeel op Sereva, bij haar mag het kind ook een dochter zijn. Het gaat hier namelijk om een directe afstammeling. Het regentschap is bij haar verder nog helemaal open. Een Huis wat haar steunt zou er veel zeggenschap in hebben. Alexander belooft dan ook een goed woordje voor haar te doen bij Vrouwe Belissa en geeft haar ter bescherming twee bediendes mee. Na Julia's vertrek troeft Bleys hem voor het familieberaad en komt hij door.

 

Murlas wordt wakker getroefd door Fiona. Deze nodigt hem met een licht verwijtende onder­toon (Murlas is nog niet geheel gekleed) uit voor het familieberaad.

 

Met de hele familie bijeen wordt het tijd voor het beraad. Bleys leidt de vergadering en begint met het doorhalen van Delwin. Fiona is er duide­lijk niet blij mee maar blijft een en al hoffelijkheid. Delwin blijkt verder van iedereen al wel gehoord te hebben, en Adrian en Boadice kennen hem zowaar al. Boadice krijgt fluisterend zelfs een standje, of ze de volgende keer niet meer zo'n toestand in de gang wil maken.

 

Fiona kan natuurlijk niet achterblijven en troeft een gemaskerd persoon. Deze is in het zwart gekleed, van gemiddelde lengte, en de persoon heeft iets bekends. Alleen, wie is het? Fiona legt uit dat 'Mask' ook meedoet. Het lijkt haar alleen beter als niemand weet wie de persoon is, hebben ze tenminste nog en troef achter de hand. Het ontgaat Dorian en Murlas trouwens niet dat Fiona gespannen is. Nadat Fiona de kamer verder even met het Patroon heeft afgeschermd kan de verga­dering echt beginnen.

 

Bleys legt uit dat dit een afstemmings­vergadering is. De Amberieten zullen in de Hoven als Huis beoordeeld worden. Ieder van de aanwe­zigen zal aangesproken worden op standpunten die een ander inneemt. Het is in de Hoven name­lijk niet gebruikelijk dat een familie verdeeld naar buiten treedt, en de gebeurtenissen bij het Huis Hendrake hebben laten zien hoe vergaand de con­sequenties kunnen zijn als je dat als Huis toch doet. Bleys heeft niet de illusie dat iedereen het familiestandpunt onderschrijft. Hij vraagt slechts dat mocht je ervan afwijken, je dat dan zo doet dat het de rest niet onderuit haalt.

 

Alexander vat de koe bij de horens en brengt de Hendrakes, Sereva en Julia ter sprake. Murlas laat duidelijk blijken dat het embryo in feite niet van belang is, het gaat om wie de regent wordt. Volgens Bleys zullen de Sawall's in ieder geval voor Despil gaan. Als halfbroer van Merlin heeft hij een van de betere claims, en de Sawall's kun­nen niet op twee paarden wedden. Fiona staat erop dat er wederom een kandidaat met Amberbloed de troon bestijgt. Het kind van Sereva is op zich een goede kandidaat, ware het niet dat Sereva zelf niet zo goed ligt. Ze heeft zich met haar recente acties duidelijk tegen Amber afgezet en ze is sterk genoeg om straks zelf regent te worden, zonder verbinding met Amber. Daar komt nog bij dat als de steun voor Sereva faalt, we de claim van de Hendrakes hebben versterkt. Dan biedt Julia betere mogelijkheden. Zelf is ze niet sterk genoeg voor het regentschap, wat dat betreft valt er dus nog wat bij haar te halen. En mocht Julia gepasseerd wor­den, dan is het alternatief volgens de dan gesteunde opvolgingslijn Despil. Deze is niet ide­aal maar wel verteerbaar. Bleys raadt ons aan om ons in ieder geval terughoudend op te stellen. Hou je opties open (dan hoor je meer).

 

Ornach wordt ook nog even ter sprake gebracht. Volgens Bleys moeten ze daar meer over weten, vooral op de korte termijn. Boadice vertelt dat Ornach zich verbeeldt dat hij kan beslissen wie er koning wordt. Delwin vindt dat na‹ef. Ornach is er lang uitgeweest en zijn kracht berust groten­deels op de Logrus.

 

Als verder niemand meer wat te zeggen heeft, wordt de vergadering gesloten. Adrian laat daarbij blijken het een schertsvertoning te vinden, iets wat hem een geamuseerde blik van Bleys en een wat minder geamuseerde blik van Fiona oplevert.

 

Na afloop zoeken Adrian en Murlas elkaar even op. Murlas slijmt wat bij Adrian en vraagt hem naar zijn doel. Dat blijkt dus Sereva en haar kind te zijn. Sereva is niet eens essentieel, maar Adrian wil het kind voor Sherwyn hebben. Murlas beschouwt het kind als heel wat minder belangrijk, maar doet er verder niet moeilijk over. Net zoals het Adrian helemaal niets kan schelen wat er met Julia gebeurd.

 

Het gesprek met Adrian is nog niet achter de rug of  Murlas hangt al aan de troef met zijn maatje Alexander. Ook hier weer de nodige bla­blabla, en er wordt min of meer afgesproken dat het tweetal de kandidatuur van Julia wel zal ondersteunen.

 

Murlas probeert voor de vorm nog even of Dorian aanspreekbaar is, dit blijkt niet het geval, bespreekt alles met Kathryn en gaat daarna op pad.

 

Boadice is op zoek gegaan naar een geschikte kerker voor Trisha. Dat blijkt nog een pro­bleem want de wachter wil zoiets niet echt op zijn verantwoording hebben. Kan ze Trisha niet voor de Council brengen? Niet echt dus, maar met handtekeningen van de diverse gardes is de wach­ter ook wel tevreden. Boadice gaat dus op weg naar de Royal Guard. Onderweg wordt ze aange­schoten door Despil die haar bewonderd aanstaart. Boadice wil zijn handtekening als getuige van Trisha's welzijn, Despil een samenzijn met Boa­dice tijdens de thee. Er wordt nog even wat moeilijk over en weer gedaan, maar dan is de uitwisseling rond. De Royal Guard loopt ook al niet over van enthousiasme, maar als de makke­lijkste manier om van Boadice af te komen het zetten van een handtekening is, dan zet je uitein­delijk die handtekening maar. Helaas voor Boadice blijkt dat dus een handtekening te veel te zijn. De Court Guard voelt zich duidelijk in zijn eer aan­getast door die handtekeningen van onbevoegden en weigert resoluut elke medewerking. Boa's pro­bleem is van persoonlijke aard en ze lost het verder maar zelf op. Goedendag.

 

Marve Johuje, de master of protocol, is de volgende die een bezoek van Boadice moet verdu­ren. Helaas voor haar, de agenda zit een beetje vol. Marve zet Trisha wel op de agenda voor de minor council, dan kunnen die beslissen om het op de agenda voor de major council te zetten. Boadice is niet tevreden met dit resultaat en zet haar zielige meisjes gezicht op. Marve is hier toch wel wat van onder de indruk en komt na heel veel denkwerk met de suggestie om een schrijven naar de Char­tins te doen uitgaan waarin ze gesommeerd worden om tot de behandeling van de zaak in de minor Council alle vijandelijkheden in het kader van de vendetta op te schorten.

 

Boadice sluit daarna Trisha in de kerkers op, de discussie tussen de kapitein en de sergeant over de geldigheid van haar handtekeningen interpre­terend als een geen bezwaar. Ze troeft Dorian, maar die is niet te bereiken. Dan maar terug naar haar baas Ornach.

 

Ornach blijkt in de bibliotheek rond te lopen en is blij dat Boadice hem weer komt helpen. Hij heeft donkerblond haar en zijn baard is inmiddels bijgeknipt. De figuur doet qua type echt aan Obe­ron denken. Boadice probeert in een goed blaadje te komen en vertelt waar de troef van de orchidee ligt. Ornach vindt dit nuttige informatie en wil weten hoe Boadice eraan komt. Ze blijkt er wel eens geweest te zijn, maar weet niet meer hoe ze er nu moet komen. Dat lost Ornach wel op.

 

Dorian is terug naar zijn kamer gegaan en treft door een heel woud van kristallen aan. Het stinkt een beetje. Gelukkig blijkt het oproepen van het Patroon voldoende om het woud als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen.

 

Alexa is in haar kamer en wakker. Ze bedankt Dorian voor zijn hulp en voelt zich nog wat zwak. Dorian licht haar in over de recente gebeurtenissen, waarop Alexa zich prompt reali­seert dat ze dus naar haar eigen vertrekken moet. Voor zover ze weet heeft ze tenslotte geen vijan­den. En al is ze dan alleen, ze moet de eer van haar Huis toch hooghouden. Dorian biedt aan om haar te vergezellen en Alexa is zo verstandig om hem dat niet al te hard uit zijn hoofd te praten.

 

Als Dorian terug in zijn eigen kamer komt is het woud er weer. Dorian denkt dat het iets met de Logrus te maken heft en troeft Taureth: geen antwoord. Dan gaat hij het oerwoud maar in. De kristallen sluiten zich prompt achter hem, en midden in het oerwoud wacht iemand op hem, Taureth! Het onderhoud stemt Dorian niet vrolijk, reden genoeg om hier niet het plezier van de anderen te vergallen.

 

Adrian krijgt bezoek van een zorgelijke Jostin Baccaran. Sereva is volgens hem volstrekt ontoerekeningsvatbaar geworden, ze moet gehol­pen worden. Adrian belooft hem assistentie. Jostin suggereert dat hij haar als aanstaande echtgenoot bijvoorbeeld mee kan nemen. Niemand die daar tegen kan protesteren. En wat is een betere plek om het arme kind te beschermen dan temidden van haar eigen familie? Jostin kan wel bepalen waar Sereva op bepaalde momenten is, alleen moet er wel snel gehandeld worden. En dus gaat Adrian op pad, in Chaosvorm, een roos tussen zijn tanden.

 

Sereva zit te praten met een blond meisje als Adrian binnen komt zetten. Adrian vraagt haar mee te gaan, maar Sereva weigert. Zelfs als Adrian haar op een knie de roos aanbiedt blijft Sereva bij haar standpunt. Het blondje wil weg maar mag van Sereva niet. Adrian blik van 'don­der op' maakt echter meer indruk en met een laatste blik op Sereva vertrekt ze. Sereva probeert er zelf ook vandoor te gaan, maar in plaats van bij de deur eindigt ze recht in Adrian's armen. Deze neemt haar verder zonder veel poespas over de schouder en vertrekt.

 

Onderweg stuit Adrian op een figuur in het wit met een groot tweehandszwaard. Adrian slaat Sereva snel bewusteloos en draagt haar lichaam over aan de leden van het Huis Baccaran die hem  vergezellen. De figuur is ondertussen dreigend op hem toegekomen en blijkt ontzettend goed te zijn. Misschien wel beter dan Adrian zelf. Adrian gokt erop dat de persoon een specialist is en dat hij hem dus op kracht kan verslaan, alleen moet hij dan nog wel langs het zwaard zien te komen. Goed, zoiets kost gewoon een verwonding en Adrian neemt dat risico, geheel volgens het boekje. Het resultaat is dat hij zichzelf met sterre­tjes voor zijn ogen op de grond terug vindt, iedereen is verder vertrokken.

 

Nadat zijn verwondingen bij een eerste hulp post behandelt zijn gaat Adrian op weg naar de Baccarans. Onderweg stuit hij op Jill Helgram die in gezelschap is van Lady Kathryn. Adrian is niet te beroerd om even goed te luisteren. Jill blijkt zeer ge‹nteresseerd in wat Lady Kathryn te vertel­len heeft. 'En als jij hem dat vraagt dan doet ie dat?' "Jazeker" en daarmee verdient Lady Kathryn alweer een goedkeurende blik. Jill ziet in haar een intelligente vrouw. 'Dus ik begrijp dat hij eigenlijk heel onzeker is op dit moment?' "Nou, zijn positie is niet optimaal, daar is hij erg gevoelig voor. Dit lijkt me het beste aanknopingspunt." Op dit punt lijkt het tweetal door te hebben dat er iemand anders in de buurt is en besluiten ze het gesprek een andere keer voort te zetten. Adrian vindt het klaarblijkelijk wel leuk Murlas eens een koekje van eigen deeg te geven en troeft hem meteen. Helaas, Murlas blijkt geen troefcontacten aan te nemen. Dan maar verder naar het Huis Baccaran.

 

Het blijft dat de ontvoering van Sereva goed gegaan is. Jostin heeft echter meteen wat minder goed nieuws, iemand zal proberen Sereva in gevaar te brengen. Wie dat is ligt gevoelig maar het heeft iets met haar vorige connecties te maken. Adrian houdt zich van de domme en Jostin legt uit dat haar vorige werkgever nog een zekere claim op haar heeft, en het is een zeer vasthoudende man, zeer gevaarlijk ook. Jostin is bang dat hij de Oban in zal schakelen en iets zegt hem dat zijn suite daar niet tegen beschermd is. Adrian heeft vol­doende militair inzicht om dat te erkennen. Hij mag dan wel niet enthousiast zijn over het gebruik van de Ambervleugel om Sereva op te sluiten, welke keuze is er? Goed Adrian heeft geen man­schappen hier, maar daar zorgen de Baccaran's wel voor. En zo wordt het dus geregeld. Sereva wordt als pakketje bezorgd en haar magische boeien gaan ook mee. Ze is tenslotte een niet onverdienstelijke shapeshifster.

 

Alexander regelt 4 Hendrake bediendes voor zijn vriendje Murlas en gaat op zoek naar Thrills. In plaats van haar treft Alexander Mandor. Deze vist naar Alexander's positie: Amberiet, ambas­sadeur, de Hendrakes? Alexander legt uit dat hij hier is als priv‚-persoon om het Huis van Belissa te steunen, hoewel hij zijn afkomst als Amberiet natuurlijk niet kan verloochenen. Mandor vindt de opvolging verder niet zo'n probleem. Merlin is kinderloos gestorven, de opvolger heet dus Despil. De tienjaarsregeling is slechts tweemaal in de geschiedenis van de Hoven toegepast. Dit had veel vaker gekund en Mandor ziet dan ook geen reden de regeling nu weer van stal te halen. Alexander houdt zich bij dit alles zeer op de vlakte. Hij steunt slechts de rechtmatige opvolger.

 

Dorian is eindelijk zover dat hij weer beschik­baar is voor de buitenwereld en troeft Boadice. Deze haalt hem door en geeft hem voor de zeker­heid een troefschets van de Ambergang. Ornach mocht eens kwaad worden. Nu heeft Ornach ook wel het postuur van Gerard, en voel je zijn aan­wezigheid gewoonweg. Boadice haar voorzorgsmaatregelen zijn echter overbodig. Zodra ze Dorian voorstelt herkent Ornach hem als de redder van zijn zoon. Dorian krijgt een heel ste­vige handruk, au.

 

Dorian mag uiteraard het een en ander aan Ornach vertellen. En zo hoort Ornach hoe Dorian per toeval de kaart in zijn handen kreeg, over zijn naspeuringen bij Nisse, het hele verhaal wat Dorian daar gehoord heeft, een verhaal wat tot Ornach's verbazing redelijk objectief blijkt. Dorian merkt dat Ornach niet makkelijk te lezen is, tenzij hij dat zelf toelaat. Wel voelt Dorian dat Ornach bepaalde doelen heeft en die ook echt na zal streven. Het feit dat Dorian de andere troeven kan beschrijven is een regelrechte meevaller, nu alleen de lokaties nog. Dorian legt uit dat de ken­nis hierover in Amber geheel verloren is gegaan. Dworkin weet er misschien van maar die doet slechts vaag en geheimzinnig. Wel, als Ornach zijn gesprekje met Dworkin heeft kan deze maar beter niet vaag en geheimzinnig doen, Dworkin mag zich wel eens verantwoorden. Ornach wil echter eerst zijn kinderen bevrijden, dat is nog net iets dringender.

 

Tijdens het geprek horen ze plotseling wat geruis en komt er een soort vleerdemoontje aan­gevlogen. Het beestje gaat op Ornach's schouder zitten, wordt door Ornach even geaaid en krijgt dan wat van diens bloed. Boadice moet vervolgens ook even haar hand uitsteken. Daar heeft mevrouw dus niet zo'n trek in, iets wat haar prompt Ornach's hand om haar keel oplevert. Of ze niet een afspraak hadden? Boadice moppert nog wat maar steekt dan toch haar hand uit. De vleerde­moon drinkt even wat van haar bloed en gaat dan op haar schouder zitten. Ornach legt uit dat dit haar gids is. Ze moet verder maar meenemen wie ze nodig heeft. Boadice heeft nog het lef te vragen waarvoor dat bloed nodig was maar krijgt slechts als antwoord dat ze niet van die domme vragen moet stellen. Met een zucht klaagt Ornach bij Dorian waarom hij ook van dat stompzinnige per­soneel heeft.

 

Boadice merkt ondertussen dat ze een link met het vleerdemoontje heeft, een link dat door bloed in stand gehouden moet worden. Mardoc ziet het niet echt zitten om met zijn twee‰n de troef op te halen, maar waarom Boadice er dan meteen dat konijn van een Gran bij wil betrekken? Gran is er helaas officieel niet, en een paar sol­daten voor Boadice regelen ligt dan ook moeilijk. Boadice komt wel even met Mardoc naar hem door en legt Gran uit dat zij wel van het gekonkel in de wandelgangen houdt. Gran vindt dat ook helemaal niet erg, zolang ze maar niet met die Despil begint te slijmen. Hij kan dat niet hebben en wil dat ze alleen van hem houdt, en niet van een ander. De politiek bedrijft ze maar met andere mensen. Boadice informeert even of Gran beseft dat hij nu onredelijk is, maar gezien diens martelaarsgezicht valt dat nog wel wat tegen. Ze komt dan op het lumineuze idee om Gran's moe­der mee te laten gaan. Leuk hoor, zo'n lijk bij zo'n theevisite.

 

Uiteindelijk wordt de afspraak dat Gran zelf mee zal gaan, geshapeshift als  chaperone. Hij heeft beloofd zich daarbij in te houden.

 

Murlas is bijna op zijn bestemming en troeft Alexander. Deze zal klaar staan. Daarna gaat Murlas richting het Huis Ysarn. Buiten wordt hij door Lady Kathryn onderschept. Ze waarschuwt hem dat de Ysarntjes bezoek hebben van Ornach, en Kathryn is niet zo gek dat ze dat probeert af te luisteren. Murlas wacht dus maar even totdat Ornach vertrokken is en zoekt dan zelf Tirga op.

 

Wel, wat moet je van zo'n gesprek zeggen? Tirga blijkt een bijzonder hatelijke vrouw te zijn. Murlas' binnenkomst vlak na het vertrek van Ornach wordt door haar ge‹nterpreteerd als een geco”rdineerde actie. Murlas weet niet waar ze het over heeft, beseft dat ontkennen geen zin heeft en geeft dat dus maar toe. Dat Murlas voor zijn afstamming komt vindt Tirga eigenlijk maar onzin. Die kent hij tenslotte. Goed het mag dan niet officieel zijn, maar zaken als die van Murlas spelen zich nu eenmaal niet in het offici‰le circuit af. Tirga ziet geen reden daar nu verandering in te brengen. Murlas heeft volgens haar gekozen om de hielen van zijn pa te likken, en de tests hebben bewezen dat hij nutteloos is. Dat Murlas' interes­ses op een ander vlak liggen interesseert Tirga niet, zijn broer was degene met alle potentieel. Tirga biedt Murlas nog geen strohalmpje om zich aan vast te grijpen, of hij zou alsnog Caine defini­tief dood moeten maken. Tot dan is hij gewoonweg oninteressant. Zelfs Murlas' argument dat haar aanbod zo niet echt interessant klinkt maakt geen indruk. Tirga heeft trouwens kort blond haar en felblauwe ogen. Ze is redelijk gespierd, draagt een zware wapenuitrusting en haar zwaard in de hoek is nog niet schoonge­maakt. Met duidelijke minachting laat ze Murlas weten dat hij als een schooier naar haar toe­gekropen is en het vervolgens waagt om haar genereuze aanbod in twijfel te trekken. Prompt wordt er op de deur geklopt, Jill Helgram. Deze is aangenaam verrast door Murlas' aanwezigheid en heeft even een onderonsje met Tirga. Dat het onderwerp Murlas betreft moge duidelijk zijn. Na afloop kijkt Tirga een beetje broedend. Het schijnt dat Jill een wat hogere dunk van Murlas heeft dan Tirga zelf, Murlas zou toch wel iets in zijn mars moeten hebben. Murlas heeft ondertussen wel door wie hier de baas is, en dat is niet Tirga. Tirga stelt voor dat ze misschien een voorlopig lidmaatschap kunnen overwegen, zoiets als een associatie met hun Huis (dat wil zeggen dat Mur­las zich voor mag doen als zijnde gelieerd aan het Huis Ysarn, en dat de Ysarns dat niet officieel zullen erkennen of bevestigen). Een eventuele latere acceptatie kan dan als bepaalde zaken zijn geregeld. Tirga laat er geen misverstand over bestaan dat dat laatste haar voorwaarde is.

 

Maurice