Amber Campaign Log,     Sessie 47,        27 oktober 1995  

 

Dorian informeert bij Ornach hoe deze tegen­over de troonsopvolging staat. Ornach heeft zich daar nog niet mee bezig gehouden, er zijn belangrijkere zaken. De troonsopvolging is vol­gens hem vrij simpel. Er worden zo'n vijftig lui vermoord en wie er dan overblijft wordt het. Maar misschien is het inderdaad eens tijd om dat proces te onderbreken. Alleen heeft Ornach geen tijd, hij moet eerst zijn kinderen vinden.

 

De deur gaat open en een blonde jongeman met een arrogante kop komt binnen. Hij loopt op Ornach af en deze streept iets op zijn lijstje door. De man merkt op dat Ornach ook iets aardigs tegen hem kan zeggen. "Wat dan?" "Dat je blij bent me te zien", antwoordt de man. Ornach haalt zijn schouders op en zegt dan dat hij inderdaad blij is hem te zien, scheelt weer wat werk. Aan Dorian wordt de jongeman voorgesteld als Samal, Ornach's jongste zoon. Dorian merkt dat Samal een sterke uitstraling heeft, hij geeft Dorian het idee van een kat die speelt met een muis. Een gevaarlijke vent, maar wel erg fascinerend. Hij blijkt door Heer Murlas van Amber uit zijn gevangenis gelaten te zijn. Dorian snapt verder de hint dat het tweetal nog meer te bespreken heeft en vertrekt.

 

Murlas is nog bezig zijn ziel te verkopen aan de Helgrams. Jaill tast hem aardig af en Murlas laat merken dat hij het gewoon zat is om als voet­veeg behandeld te worden. Het Patroon of de Logrus maakt Murlas niet zoveel uit, maar bij de Hoven ziet hij meer mogelijkheden. Jaill begrijpt dat, en uiteraard is hij hier aan het goede adres. Na nog wat uitgewijd te hebben over een potentie die tot nu toe niemand anders in Murlas gezien heeft wordt het gesprek wat concreter. Jaill lijkt het namelijk wel wat als de balans overal zorgelijk is, en niet alleen bij de Logrus. Murlas snapt de hint en biedt spontaan aan te helpen, maar dan niet door het bloed rijkelijk op bepaalde plaatsen te laten stromen en familieleden aan zijn zwaard te rijgen. De blik die hij daarbij richting Tirga werpt is veelbetekend. Jaill is vol begrip, sommige mensen laten zich ook veel te veel door hun emo­ties leiden.  Dat Murlas hiermee in de persoon van Tirga een vijand voor het leven gekregen heeft, mag de pret niet drukken. Jaill beseft dat er lange termijn en korte termijn zaken zijn. De lange termijn zaken vergen tijd en beleid, hij verwacht daar echt geen directe resultaten van binnen hon­derd jaar. Maar de korte termijn moet nu even eerst. Er moet een krachtige koning komen, daar­over is iedereen het eens. Alleen beseft nog niet iedereen wie hier de meer en minder krachtige elementen zijn. Behalve Amber vormen ook de Sawall's een probleem. Mandor was en is daar de echte kracht, en hij is op zoek naar een nieuwe pop. Zijn twee kandidaten, Jurt en Despil, mogen dan Jaill's kleinkinderen zijn, zo'n nepotist is hij toch nog niet. Jaill lijkt het beter om de opvolgingslijn maar weer direct naar de Helgrams toe te trekken. De Bacharans zitten daar dan wel­iswaar nog tussen, maar dat is niet zo'n probleem. Murlas vertelt wel over Amber's keuze voor Julia en belooft er meer over uit te vinden. Alexander geflikflooi met de verkeerde kant van de Hendra­kes komt ook even ter sprake. En bij het afscheid mag Murlas nog even de Huisnaam van zijn attractieve compagnon geven, mooi niet dus. Zelfs de vraag of ze een Major of Minor House is staat nog open voor interpretatie. De uitnodiging om samen met haar eens bij Jaill te komen dineren slaat Murlas niet af.

 

Weer terug op de gang troeft Murlas Alexander en laat hij zich doorhalen.

 

Korte tijd later wordt Murlas door Adrian getroefd en doorgehaald. Adrian vindt dat hij Murlas een wederdienst schuldig is en vertelt over het gesprekje tussen Kathryn en Jaill dat hij opving. Ook zijn eigen ervaringen met Sereva spelen daarin een rol. Murlas maakt zich niet zoveel zorgen en zal Kathryn wel even onder handen nemen. Hij weigert verder om Adrian te vertellen van welk Huis Kathryn is, dat komt later nog wel eens. Adrian heeft nu wel wat belangrij­kers aan zijn hoofd, en dat blijkt nog zo te zijn ook. Een blik in de slaapkamer toont namelijk een vastgebonden Sereva.

 

Sereva blijkt een heel moeilijk punt te zijn voor Adrian. De Bacharans hebben hem met haar opgescheept en achteraf vreest hij dat hij er in geluisd is. De conclusie is duidelijk, Sereva moet ergens anders ondergebracht worden. Het eerste idee is Fiona, maar dan ben je haar net zo goed kwijt. Murlas weet Adrian daar dan ook vanaf te houden. In plaats daarvan suggereert hij om het bij iemand van Adrian's eigen generatie te doen. Adrian pikt de hint niet op en troeft Dorian. Of deze Sereva niet in net zoiets op kan bergen als Dorian's eigen kinderen. Dorian is niet enthou­siast, vraagt zich af of het wel zal lukken, maar als hij merkt hoe teleurgesteld Adrian is strijkt hij toch maar over zijn hart.

 

Een paar minuten later klopt Dorian bij Adrian aan. Hij wordt binnengelaten en treft daar ook Murlas. Deze grijpt Dorian's waarschuwing dat Fiona van de poging op de hoogte zal zijn met beide handen aan om Adrian ervan af te praten. Niet dat dat zo heel moeilijk is, Dorian heeft er toch al niet zoveel zin in. Er wordt nog even voorgesteld Sereva dan maar in Dorian's kamers onder te brengen, maar Dorian is al bezet. Tja, dan moet Murlas zich wel opofferen, en met de lijf­wacht van 4 Bacharans erbij is dat misschien nog wel zo ook.

 

Dorian vertrekt naar zijn eigen kamers, hoort daar een klop op de deur en treft Suhuy voor zijn deur. Suhuy vliegt Dorian meteen naar de keel en dringt met zijn geest bij hem binnen. Dorian's verzet is futiel hij voelt zich alsof hij in een grote draaikolk terecht komt. Murlas is ondertussen ook naar zijn vertrekken gegaan om van daaruit Adrian en Sereva door te troeven.

 

Adrian gaat naar Sereva en deze eist onmid­dellijk dat ze vrijgelaten wordt, anders doodt ze haar kind. Als shapeshifster kan ze dat. Dat ze daarmee ook haar eigen leven be‰indigt maakt geen indruk. Ze verwijt Adrian dat hij van alle kanten gemanipuleerd wordt, dat haar leven toch niks meer waard is. Volgens haar zal niemand het kind laten leven. Adrian kan het kind niet redden, zij kan het tenminste nog proberen.

 

Het gesprek wordt gestoord door een troef­contact voor Adrian. Het is Murlas. Adrian is inmiddels helemaal confuus en vertelt Murlas over Sereva. Hij ziet het helemaal niet meer zitten. Zoals een vriend betaamt neemt Murlas het voor hem op. Raadt hij hem aan tijd te nemen om na te denken. Sherwyn is volgens hem wel degelijk de moeite waard. Hij moet Sereva maar gewoon even bewusteloos slaan en dan doorkomen, dan kunnen ze er rustig over praten. Om Adrian even de tijd te geven Sereva vakkundig uit te schakelen wordt het contact verbroken. Als Adrian even later echter weer contact met Murlas opneemt is Sereva niet bewusteloos. Adrian heeft haar echter wel over de schouder, en hoewel Sereva helemaal verstijft als ze de vriendelijke glimlach van Murlas ziet, komt het tweetal toch door. Murlas merkt op dat Adrian wel erg snel van mening verandert, maar het maakt allemaal geen indruk. Adrian weet over­duidelijk niet wat hij wil. Murlas gaat hem niets opdringen maar dringt er nogmaals op aan dat Adrian er zelf de tijd voor neemt. Hij waakt zolang wel over Sereva. Dat Sereva er heel andere idee‰n op na houdt moge duidelijk zijn. Ze zegt allemaal heel nare dingen over Murlas en weet verder behoorlijk op Adrian's gemoed in te werken. Wat het wint, de 'oprechte vriendschap' van Murlas, of  de verraderlijke tong van Sereva, de komende sessie zal het leren.

 

Na Murlas' terugkomst gaat Alexander even bij Belissa langs om zijn beklag over Mandor te doen. Hij vertrekt daarna uit het paleis om alles te laten bezinken en zijn persoonlijkheden wat uit te laten. Voor M'Etallis houdt dat ook een bezoekje aan de Nexus poort in. Laat daar nu net wat ener­getisch op hen af komen. Het is iets psychisch en van de Nexus. Alexander wacht het buiten de Nexus opening op en bereidt zich geestelijk voor op het Patroon. Het iets stopt echter in de opening en blijft daar pulseren. M'Etallis interpreteert het als een vorm van communicatie, bestaande uit laag frequente golven. Het Alexander collectief zet een psychische link op met het iets, en dat iets blijkt een projectie van S'Galloran te zijn. Wat Alexan­der in de Nexus overkomen is, is een bijeffect van de Fix. De Nexus is namelijk met de Logrus ver­bonden. De situatie is lastig en aangezien Alexander het meest ter plaatse is, richt Galoran zich maar tot hem. Hij moet maar even meewer­ken aan de reparatie van de Logrus. Alexander laat de naam Ornach vallen en Galoran is daar duidelijk niet blij mee. Hij raadt Alexander aan om Ornach niet voor de voeten te lopen. Het pro­bleem waarvoor hij hier kwam is echter dat het Patroon van Dworkin aan een opmars bezig is. Het was erg snel bij de Fix van de Logrus, erg snel. De andere twee Powers hebben nauwelijks van de beschadiging kunnen profiteren. Alexander moet proberen de invloed van het Patroon in te dam­men, bijvoorbeeld door het niet te gebruiken. Verder moet de Logrus dus gerepareerd worden. Zolang dat namelijk niet gebeurd is blijft ook de Nexus met de Fix zitten, iets wat Galoran toch als onwenselijk beschouwt. Zelf probeert hijook naar de Hoven te komen, maar dat zou nog wel eens lang kunnen gaan duren. Alexander biedt aan om hem door te troeven maar Galoran weigert. Daarmee zou hij namelijk door de Fix komen, en dat is een risico wat Monias en hij niet willen lopen. Alexander heeft er al kennis mee gemaakt en is nu dus in principe veilig. Bij een volgend contact zou het collectief echter wel eens sterker kunnen worden. Alexander suggereert om het Patroon als bescherming te gebruiken maar Galo­ran waarschuwt dat dat niet gaat. Het Patroon in een Nexusgang gaat niet.

 

Over Ornach weet Galoran het volgende te vertellen. Ornach was een rebel en er zijn nu niet veel mensen meer over die nog van hem weten. Galoran was toendertijd al uit de Hoven vertrok­ken. Hij weet dat er een burgeroorlog was en dat Ornach de Hoven bijna in handen had. Op het laatste moment is hij verslagen. Volgens de histo­rische versie gebeurde dat door de verenigde Huizen, volgens een wat minder offici‰le door verraad. Ornach is volgens Galoran een zeer gedreven iemand en er zal op dit moment weinig hem tegen kunnen houden.

 

Boadice maakt een troefschets van de apparte­menten van de Escallwyns. Ook geeft ze Arthur, haar vleermormel, regelmatig een beetje bloed. Dit heeft het beest zowel voor het voedsel als voor de binding nodig. Boadice slijmt ook nog even bij Mardoc om hem zo als haar slaafje vast te houden, braak.

 

Boadice krijgt een troefcontact. Het blijkt Alexander te zijn. Deze heeft net de Nexusingang afgesloten en wil nu een troefschets van die plek, echt in the middle of nowhere dus. Hij vertelt Boadice ook over de waarschuwing die hij van Galoran heeft gehad en Boadice is zo wijs om maar met dit geraaskal mee te praten. Verder wil ze wel een troefschets maken van deze plek, maar pas nadat Alexander haar alles over Ornach ver­teld heeft. En of Alexander nu zo'n goede onderhandelaar is of Boadice zo'n slechte, het einde van het liedje is in ieder geval dat Boadice weer eens diep in het stof bijt.

 

Boadice vraagt wel aan Arthur of ze hier misschien dichter bij die ene troef is, maar Arthur weet slechts dat ze 'die' kant op moeten. Alexan­der vertelt verder nog wel wat over Ornach en waarschuwt Boadice daarbij voor de verrader, het is volgens hem vast een van de kinderen. Boadice krijgt na afloop van de troefschets de Nexus tunnel even te zien. Alexander hoort nu pas dat zijn troefschets alleen bij green sky te gebruiken is. Maar ach, Boadice krijgt helemaal niet te horen dat ze bij een vlucht door de Nexusgangen de Fix tegen zal komen.

 

Na haar ontmoeting met Alexander gaat Boadice bij Ornach langs. Ze vindt hem in gesprek met een blonde jongeman. De man komt op Boa­dice over als iemand met een intense blik, lichtelijk arrogant, maar wel heel fascinerend. Hij wordt voorgesteld als Samal. Boadice vertelt Ornach over haar afspraakje met Despil en sugge­reert dat de Sawalls misschien wel zo'n zwartwitte troef hebben. Ornach vindt het goed. Boadice informeert wat ze Despil in ruil voor de troef kan bieden. 'Zijn leven?' Boadice vindt dat toch wat magertjes en uiteindelijk stelt Ornach dan maar zijn 'steun' voor. Hoe meer troeven, hoe meer steun. Hij heeft verder nog twee andere referen­ties gevonden, de Chanicut en Dranyll, het uitgestorven Huis van Swayvill. Sowieso lijkt het Ornach verstandig als Boadice zich vooral op de machtigste Huizen concentreert. Boadice laat ook nog even een paar suggesties voor de nieuwe Huisnaam vallen, maar alleen Grym overleeft de eerste ronde. Daarna vertrekt ze weer.

 

Gran blijkt inderdaad een heel behoorlijk idee te hebben voor zijn chaperone vorm. Hij heeft deze gemodelleerd naar zijn overleden tante Edina. Alleen de kleding vormt nog even een probleem, die moet Boadice uit haar klerenvoorraad leveren. Het wordt iets zwartgrijs en hooggeslotens.

 

Maurice