Amber Campaign Log,     Sessie 48,  17 november 1995 

 

Het is het begin van redsky als Boadice met Edina, alias Gran, en Mardoc naar Despil gaat voor een kopje thee. In de salon staat alles al klaar, een tafeltje met twee stoeltjes. De stijl is voor Chaos begrippen rustig, licht klassiek. Boadice regelt dat haar gevolg aan de andere kant van de kamer plaats kan nemen. Ze voelt verder dat Des­pil weliswaar heel rustig en aardig is, maar er is nog iets meer. Boadice kan niet goed bepalen wat Despil verbergt. Tijdens het gesprek komt ze er ook niet echt achter. Dat gaat slechts over koetjes en kalfjes en schaapjes en geitjes en Ornach en zwartwitte troefjes. Boadice informeert naar de positie van Despil, maar ook dat is het niet. Despil erkent weliswaar dat er veel druk op hem rust, maar beweert rustig dat hij niet verwacht dat iemand hem zijn rechtmatige positie zal betwisten.

 

Plotseling schiet het antwoord op Boadice haar vraag naar binnen, en wel in zesvoud. Boa­dice posteert zicht in een hoek, zich zo in de rug tegen de aanvallers gedekt wetend. Despil schermt haar als een echte vent aan de voorkant af. Niet dat dat veel helpt, de zes aanvallers laten dit twee­tal namelijk links liggen en concentreren zich op Gran en Mardoc. De overvallers doen Boadice denken aan de Serpent Guard buiten dienst. Uiteraard wil ze haar geliefde te hulp schieten, maar dat kan Despil niet toestaan. Boadice heeft nu niet meer zo heel lang nodig om te beseffen dat ze erin is geluisd. Despil beschermt niet zozeer haar als wel de zes overvallers. Despil is er vrij nuchter over, er staat tenslotte nog steeds een prijs op Gran's hoofd. Boadice weet met een afleiding langs hem te glippen en rent de kamer uit, met Despil op haar hielen. Uiteindelijk schudt ze hem in een blauwpaarse slaapkamer af. Boadice maakt excuses tegen de dame die er net kritisch naar twee jurken aan het kijken is en troeft Gran. Geen contact. Mardoc? Ja. Ze hoort dat Gran bewuste­loos is en weggesleept wordt, Mardoc is zelf zwaargewond en aan het verliezen. Boadice komt door en springt er midden in. Ze heeft het voordeel van haar plotselinge verschijning en van haar Chaos vorm in disguise en weet er zo eentje te doden en een andere even weg te werpen. Het is de overvallers echter niet om haar of Mardoc te doen en op een gegeven moment trekken ze zich dan ook terug.

 

Boadice raffelt snel even de wonden van Mardoc af en troeft dan Frewar. Deze is ook al in gevecht, maar staat nog fier overeind. Boadice merkt duidelijk dat Frewar haar meerdere is op dit terrein. Ze haalt hem door, leent Mardoc een troef zodat ie voor zichzelf kan zorgen en rent dan samen met Frewar halsoverkop de kamer uit.

 

Tja, welke kant moeten ze op? Boadice heeft gelukkig de tegenwoordigheid van geest naar bloedsporen te zoeken en vindt die inderdaad. Op een gegeven moment houdt het spoor echter op. Dit kan betekenen dat ze door de wanden gegaan zijn, of ze zijn getroefd. Het is tenslotte niet uit­gesloten dat Despil Ambertroeven heeft. Boadice troeft maar eens met vaderlief. Deze vindt de connectie interessant en komt door. Ook bedenken ze zich dat als Gran en Frewar aangevallen wer­den, dat ook wel eens met hun vader gebeurd kan zijn. Toch maar eens kijken. En inderdaad vecht deze voor zijn leven. Bleys laat zich door dochter­lief overhalen om de kastanjes uit het vuur te halen en gaat door de troef. Frewar en Boadice zoeken ondertussen verder en vinden uiteindelijk een spoor dat leidt naar het kwartier van de Ser­pent Guard. Frewar kan de Royal Guard inschakelen, maar dan moeten ze wel zeker weten dat Gran daar is. Anders krijgen ze heibel. Vol­gens Boadice krijgen ze die toch al wel en al snel besluit het tweetal er gewoon voor te gaan.

 

Boadice maakt zich wat minder herkenbaar en gaat het kwartier binnen. Er wordt gelukkig niet echt op haar gelet en ze ziet al snel een stel bekenden die er verbonden worden. Haar oren zorgvuldig de kost gevend leert ze dat de opdracht van Ascan afkwam. Dan hoort ze commotie bij de ingang, Frewar is met de cavalerie gearriveerd. En volgens goede traditie komt die altijd te laat. Boadice kijkt goed rond op zoek naar bewaakte objecten, maar vindt er geen. Gran is hier niet. Snel gaat ze naar het toilet en troeft ze daar Fre­war. Deze vertrekt met een 'Het laatste woord is hier nog niet over gesproken' en haalt even later Boadice door. In het daarop volgend krijgsberaad beseffen ze dat de Royal Guard het spel niet al te hoog kan spelen, Gran is tenslotte nog steeds ver­bannen. Ook zijn ze eigenlijk wel nieuwsgierig hoe het met beider pa-lief staat. Bleys wordt getroefd en blijkt nog steeds in gevecht. Hij vindt het best als ze even hun frustratie komen afreage­ren en haalt de hele troep door. Het gevecht is nu redelijk snel ten einde. De lui hier blijken niet naar de Serpent Guard traceerbaar te zijn. Vreemd hŠ? Thron staat nog redelijk op zijn benen en vraagt Boadice of ze wel heel zeker weet dat het Despil was die haar erin luisde. Ze is tenslotte niet bepaald een expert op shapeshifting gebied.

 

Boadice wil dolgraag een of andere troeftruuk om Gran te vinden maar volgens Bleys is iemand die per troef niet bereikbaar is, ook echt niet per troef bereikbaar. Ze zullen hem echter waar­schijnlijk als gijzelaar gebruiken, dood maken kan altijd nog. Over de gewetensvraag hoe belangrijk Gran voor haar is, is Boadice heel nuchter, ze accepteert dat ze gemanipuleerd kan worden. Aangezien de Escallwyns dat nu ook kunnen vindt Bleys de situatie toch wat ongewenst. Het pro­bleem is dat er geen bewijzen tegen de Serpent Guard zijn. Ze zijn tenslotte niet tegen Thron ingezet en van Frewar is het bekend dat hij ze altijd al uitlokte. Over de illegale aanwezigheid van Gran zwijgen ze maar helemaal.  Bleys peinst er verder niet over om Ornach even in te lichten, Boadice heeft daar heel wat meer ingangen. Op backup van de Escallwyns hoeft ze niet echt meer te rekenen. Deze aanvallen hebben hun voorraad wachters aardig uitgedund.  Alleen Frewar kan wel gemist worden, zijn moeilijkheden brengen de Royal Guard anders toch alleen maar last. Tot slot informeert ze nog even naar Mardoc. Deze blijkt via Murlas suite in de ziekenboeg te zijn beland. Hij is nog bewusteloos maar had al een eerstehulp spreuk gehad voor hij binnenkwam en zal morgen waarschijnlijk wel weer bij kennis zijn. Zijn bele­venissen in de Ambervleugel staan verderop in dit log beschreven.

 

Adrian is tot de conclusie gekomen dat hij rust nodig heeft, iets wat Murlas hem niet tegen zal spreken. In zijn eigen kamer krijgt hij die niet, maar hier zou dat geen probleem moeten zijn. Adrian zou het dan ook erg op prijs stellen als Murlas even zijn kamer af zou willen staan. Mur­las is met stomheid geslagen, bedenkt zich dan dat zijn plannetje nog steeds uitvoerbaar is en gaat zonder morren akkoord. Dan wordt er op de deur geklopt, Lady Kathryn. Murlas laat haar tot Adrian's ontzetting rustig binnen en vertelt haar dat hij voorlopig zijn kamer waarschijnlijk kwijt is. Adrian is vandaag geen heer en laat duidelijk merken dat er hier een persoon teveel is. Kathryn heeft er geen moeite mee, ze komt later nog wel eens terug.

 

Adrian is hevig verontwaardigd over Murlas' beschaming van zijn vertrouwen. Murlas ziet het punt niet, hij staat wel voor Kathryn in. Adrian herinnert zich nog levendig het gesprekje tussen Kathryn en Jill wat hij afgeluisterd had en is hierdoor niet gerust gesteld. Murlas beweert echter doodleuk dat hij het met haar daarover gehad heeft en dat het niet weer zal gebeuren. Dat Adrian haar niet vertrouwt is verder zijn probleem.

 

Sereva wordt goed vastgebonden bij de deur geposteerd zodat ze Adrian kan waarschuwen als er iets gebeurd. Murlas vertrekt en Adrian wil gaan slapen. Niet met Sereva in de kamer dus. Ze probeert meteen weer de wankelmoedige Adrian op andere gedachten te brengen. Adrian heeft echter niet zoveel zin meer. Hij wil weten hoe alles zit. Sereva vertelt dat de scene met Narshila van Jill Helgram kwam. Ze zat er echter niet voor Jill maar voor iemand anders. Wie kan ze uiteraard niet zeggen. Als ze hem op dat niveau gaat inlich­ten overleeft volgens haar niemand het. Adrian is niet onder de indruk en Sereva legt uit dat het de man is die de Oban controleert, en wel al heel erg lang. Een gegeven dat niet bekend mag worden. Sereva ziet nog maar ‚‚n oplossing, het kind moet sterven. Ze heeft er begrip voor als Adrian de ver­loving wil verbreken, maar ze wil niet voor de claim van haar kind sterven.

 

Dan wordt het tijd voor de beslissing. De violen zwellen aan, de zakdoeken komen tevoor­schijn en Adrian neemt de zwaarste beslissing uit zijn leven. 'Als dit de wereld is waarop ik iemand neer moet zetten, dan is het misschien beter dat dit niet gebeurd.' Adrian wil zelf ook bloeden, als teken van hun verbonden wat dan ook en brengt bij hen allebei een teken aan op de arm. Hij bevrijdt Sereva uit de touwen om haar in staat te stellen een miskraam op te wekken, hetgeen ze prompt doet. Ze begint vrij hevig te bloeden en Adrian wikkelt haar in een laken en rent naar de eerstehulppost.

 

Murlas heeft ondertussen een gesprekje met zijn liefje Kathryn. Volgens haar is Jill een gevaarlijke vent, Murlas moet met hem uitkijken. Over Sereva zijn ze het betrekkelijk snel eens, die kan het beste dood, haar invloed op Adrian is te groot. Het kind mag best blijven leven maar helaas is de zwangerschap pas halverwege, niet echt een geschikt tijdstip om het embryo te adopteren. Dat Adrian nu de gelegenheid heeft door Sereva omgepraat te worden wordt voor lief genomen. Ze hebben nu in ieder geval nog even de tijd. Kathryn wil best proberen om tijdens Adrian's slaap Sereva te ontvoeren, maar dan kunnen ze maar beter wel de plannen van Jill weten. Murlas zal er meteen even langsgaan.

 

Murlas is nog nauwelijks op pad als hij door Alexander getroefd wordt. Deze laat zich doorha­len, troont Murlas mee naar zijn appartement en ligt hem daar in over de dingen die Galoran Alexander verteld heeft. Ook vertelt Alexander over de fix in de Logruspaden en dat hij dat dat gegeven maar aan Boadice onthouden heeft. Mur­las kan hier de lol wel van inzien. En in tegenstelling tot Boadice laat hij ook niet merken dat hij het allemaal maar onzin vindt. Hij bedankt Alexander juist van harte voor deze zeer waarde­volle informatie.

 

Buiten is Murlas net klaar met zijn gesprek met Alexander en maakt hij zich op om wat Judaspenningen bij Jill te gaan incasseren. De rennende Adrian met dat bundeltje in zijn armen past echter totaal niet in dat plannetje. Murlas er dus maar achter aan. Hij is wijzer dan Adrian te vragen wat er aan de hand is en komt daar trou­wens snel genoeg achter. De ziekenboeg mag dan druk zijn, dankzij zijn fanclub is Adrian zo aan de beurt. Murlas kijkt Adrian er eens aan en deze legt uit dat hij gedaan heeft wat hem het beste leek, niet wat hij het liefste had, ze raakte volgens hem zo geagiteerd dat er een miskraam kwam. Murlas haalt er simpelweg zijn schouders over op. Dit is tenslotte ook een oplossing. En Adrian heeft nog steeds rust nodig. En zo vertrekt het tweetal.

 

Na Murlas ingelicht te hebben gaat Alexander naar Belissa en licht haar in.  Belissa staat net op het punt om naar de Minor Council te gaan en het lijkt haar een licht voordeel toe als Alexander haar zou willen vergezellen.

 

Dorian komt bij en vindt Alexa bezorgt over hem heen geboven. Hij weet niet meer wat er gebeurd is en zelfs niet waar hij is. Alexa legt uit dat ze even binnenkwam om samen naar de ver­gadering te gaan. Aangezien Dorian zich verder uitstekend voelt kan dat nog steeds. Dorian denkt dat hij gewoon moe is geweest.

 

Het eerste punt op de Minor Council is de opening die er in de Major Council gevallen is. De twee delen van de Hendrakes zitten nu ieder in de Minor Council, een Council wat nu een Huis voor zal moeten dragen (gebeurd met meerderheid van stemmen) aan de Major Council. Dat Council moet het advies nog bekrachtigen, maar dat is normaal gesproken een formaliteit. Het selecteren van een Huis gaat met veel, heel veel toespraken, en Dorian vindt het hier dan ook vooral saai! Gelukkig ziet hij even verderop zijn goede vriend Alexander en Dorian zwaait dan ook dol­enthousiast naar hem.

 

Aangezien de Hendrakes altijd goed bij de Minor Council hebben gelegen is het wel waar­schijnlijk dat een van beiden er weer in terugkeert. Toch is er ook nog een derde cluster van Huizen. Deze vinden dat de Hendrakes hun degradatie aan zichzelf te danken hebben en dat ze er bovendien een wel heel ongelukkig tijdstip voor uitgekozen hebben. Vandaar dat ze het Huis Garyon naar voren schuiven. Het blijkt dat zo'n 60% van de Huizen al een mening gevormd heeft. Belissa leidt daarbij licht op haar rivaal Pardai, maar ook het Huis Garyon heeft nog een substanti‰le aanhang.

 

Dorian's mening is simpel, het groepje bij Alexander zijn de echte Hendrakes, die anderen niet. Alexa voelde toch al meer voor het progres­sieve kamp en sluit zich dus bij Dorian's advies aan.

 

Nadat de vergadering geschorst is begint het loven en bieden. Alexander werpt zich daar vol overtuiging in en heeft met de handels­mogelijkheden van Galoria een uitstekende troef in handen. Wel mag hij een aantal keer uitleggen wat zijn banden met de Hendrakes nu eigenlijk zijn. Tja, iets met een mogelijke verbinding en zo dus.

 

Pardai legt de nadruk van zijn campagne op de sterke arm, de militaire kracht van de Hendra­kes. Ook dit is een argument waarvoor best wel veel Huizen gevoelig zijn. De Garyon's weten wat dat betreft beduidend minder twijfelaars over de streep te trekken. Ze blijven voorlopig echter voor hun eigen kansen gaan.

 

Dorian voelt niet zo'n behoefte tot het winnen van zieltjes. Hij blijft gewoon gezellig bij Alexa en versterkt ondertussen de interne mens. Zijn aan­wezigheid helpt Alexa echter wel met het te pakken krijgen van de drie kandidaten voor een Major House. Alexa speelt haar spel simpel. Ze heeft een sterke band nodig en biedt haar steun aan in de hoop op een opening voor een gunstig huwelijk. Het tweetal vertrekt verder redelijk vlot.

 

In de Ambervleugel treft Dorian een bewus­teloze gestalte, onder het bloed en met een bebloede troefschets in de hand. Dorian vindt dat maar slordig. Hij herkent de figuur als Mardoc en ziet dat diens batterijtjes bijna leeg zijn. Aange­zien Dorian dat toch zonde vindt verbindt hij hem maar wat op Boadice haar kamer. Alleen, verbin­den is niet genoeg. Dorian gaat dan ook weer de gang op, op zoek naar hulp. Hij treft daar Adrian en Murlas die net terug komen van de ziekenboeg. Adrian zit veel te vol met zijn eigen kleine zorgjes om zich druk te maken over de noden van iemand als Dorian en laat hem dan ook met alle plezier aan Murlas over. Aangezien Murlas dat juist wel prettig vindt lukt dat prima. Het blijkt dat Dorian een dokter zoekt omdat de secretaris van Boadice hulp nodig heeft. Murlas heeft wel door dat er iets niet goed is met Dorian en probeert oogcontact te leggen. Dorian knippert met zijn ogen en vraagt klagend of Murlas dat niet meer wil doen, het geeft hoofdpijn. Voor Murlas is dit slechts een extra aansporing om door te zetten. Dorian verzet zich verder niet en Murlas merkt dat Dorian op het eerste oog warrig is, er zit een of andere invloed op zijn geest, er sijpelt iets door wat ver­warring veroorzaakt. Dorian's vrolijkheid is eigenlijk een paniekreactie, het is geen blijheid maar iets anders. Murlas zucht eens, hij heeft hier helemaal geen tijd voor, het is bovendien gevaarlijk, maar de nieuwsgierigheid blijft kna­gen. Toch weet Murlas zich er toe te zetten om zijn geest uit die van Dorian terug te trekken. Hij probeert Dorian vervolgens mee te tronen naar een veiliger plek. Dorian wil niet, Mardoc moet ten­slotte nog verzorgd worden. Hij vindt Boadice maar slordig, troeven zijn tenslotte duur. Murlas verzekert Dorian dat Kathryn, zijn vriendinnetje, vast wel kan helpen. Dorian is niet echt overtuigd maar gelukkig komt Kathryn er zelf al aan. Hun plannetjes voor Adrian kunnen wel even wachten, Dorian wordt het nieuwe project. Murlas vraagt Kathryn of ze Mardoc misschien kan helpen, en tot zijn verbazing kan ze dat nog ook. Ze is wel­iswaar wat roestig, maar na een kleine concentratie verschijnt er toch een gloed om haar heen, een eerste hulp spreuk. Dorian ziet in Kathryn een dame met een intense blik, compe­tent, en normaal gesproken zou hij haar gevaarlijk vinden. Maar ach, een vriendinnetje van Murlas, dat moet wel goed zitten.

 

Eenmaal veilig in Kathryn's appartement neemt Murlas weer een kijkje in Dorian's geest. Er sijpelt daar iets, een lek achter een soort barriŠre, een niet erg stevige trouwens. Het is meer een gammele dam met daarachter een woeste zee, de waanzin. Murlas steekt even snel een geestelijke vinger in de zee en krijgt een flits van Suhuy die hem aan het wurgen is. Dat is wat hem betreft wel weer genoeg. Murlas trekt zich terug en licht zijn vriendinnetje in. Dorian heeft ondertussen honger gekregen en wil naar de keuken. Mooi niet dus. Helaas is Dorian toch wat sterker dan Murlas en deze beseft dat Dorian uitgeschakeld moet worden. Dorian ziet zo dat Murlas hem pijn wil gaan doen en snapt niet waarom hij niet naar de keuken mag. Hij vindt Murlas in ieder geval niet aardig en mept hem zonder problemen uit de weg. Kathryn beseft dat ze wat moet doen en besluit dat geestelijk te doen. Dorian is geen partij voor haar en zakt al spoedig in elkaar. Hm, Murlas zou dat vast niet klaargespeeld hebben. Kathryn is ondertussen bezorgd. Ze heeft even in Dorian rondgekeken en vindt het er gevaarlijk uitzien. Daar kan volgens haar maar beter niet mee gezooid worden. Ze stelt voor hem aan Ornach door te spelen, dit kan namelijk iets met de Logrus te maken hebben. Het is daarom beter om Dorian onder observatie te plaatsen van iemand die er wat vanaf weet, en misschien vormt hij wel een mooie case studie voor de reparatie van de Logrus zelf. Murlas ziet het contact maken met Ornach niet zo zitten, maar Kathryn blijkt dat al gedaan te hebben, zij het in haar andere gedaante. Ze wordt nog even ingelicht over de laster die Alexander aan het verspreiden is en verandert zich dan in de vorm waarin ze met Ornach kennis heeft gemaakt, die van Samal. Met Dorian tussen hen in vertrekt het koppel.

 

Adrian is ondertussen alleen maar naar zijn hut gegaan. Hij heeft wel weer even genoeg gehad. Hij krijgt daar te horen dat het kind het niet heeft gehaald maar dat Sereva het wel zal halen. De bewakers denken meteen aan vergifti­ging. In welke ruimte kreeg ze ook alweer die miskraam?

 

Alexander is op een gegeven moment ook wel uitgeworven en gaat op zoek naar Sylvester, de eigenlijke ambassadeur van Galoria in de Hoven. Sylvester is al een tijdje niet meer gezien en als Alexander op zijn voordeur klopt krijgt hij geen reactie. Hij hoort echter wel wat  en trapt dan ook gewoon de deur in. Deze blijkt gebarricadeerd. In een hoekje zit een wat oudere man te bibberen. Hij is niet belangrijk, hoort bij geen enkel Huis en gaat u dus alstublieft weg. Galoria is neutraal. Alexander onderbreekt de bibberstroom met de opmerking dat hij hier voor zaken is. Sylvester kalmeert daar toch aardig van. Hij vindt dat hij op het moment niks kan doen, helemaal niet sinds ze zijn secretaris hebben doodgestoken. Sylvester heeft trouwens zilvergrijs haar, een volle snor, blauwe ogen, geen warfare, geen strength en enorm veel endurance, een rasechte diplomaat dus. Helaas is er op dit moment meer behoefte aan een generaal hier, Alexander bijvoorbeeld. Alexander krijgt de schaduwadministratie en Sylvester licht hem in over de contracten die al zijn afgesloten. Hij zou het op prijs stellen dat Alexander eerst even ruggespraak houdt voordat hij die verbreekt. En een paar bewakers voor zijn deur kan hij ook wel waarderen. Geheel in strijd met alle tradities besluit het tweetal verder goed samen te werken.

 

Maurice