Amber Log Sessie 52

Dorian is al bijna bij de Logrus als hij zich bedenkt dat zijn pocket-shadow van Pattern is. Met hulp van Taureth verandert hij dat maar in Logrus.

Meanwhile, Boadice is waiting.

Vijf uur later, een troefcontact en niet zo maar een. Terwijl Boadice nog aarzelt heeft ze al contact met Fiona. Of ze niet even naar haar toe zou komen om haar te assisteren. Uiteraard doet Boadice dat. Wel neemt ze Caine2 en Gran mee.

Fiona ziet er ‘anders’ uit. De demon achter haar blijkt generaal Kuill te zijn. Het is Boadice wel toevertrouwt om fijntjes op diens tenen te gaan staan. Verder mag ze dan even trouw aan koningin Fiona zweren. Fiona bedenkt zich dat Alexander, die er ook rondloopt, dat ook nog niet gedaan heeft. Hoog tijd om dat te corrigeren. Kuill haalt er een andere, net zo dreigende, demon bij. Fiona heeft zich ondertussen even tot haar geliefde broer Caine2 gericht, dus Alexander kan Boadice inlichten. Volgens Alexander heeft Fiona ook zonder hun hulp al meer dan 50% kans op succes.

Na zich van de ‘steun’ van Caine2 verzekerd te hebben richt Fiona zich tot Gran. Deze heeft hier de unieke mogelijkheid om eerste Heer van Chaos te worden, maar dan wel in het gevolg van Fiona. Gran aarzelt duidelijk en Fiona kan een dergelijk conflict van loyaliteiten best begrijpen. Gelukkig hoeft ze daar bij haar eigen familie niet bang voor te zijn. Hmpf, en zij is een Amberiet? Het begint al met Boadice. Deze vindt de eed die ze bij de Eenhoorn gezworen heeft plotseling ook heel conflicterend. Fiona is er niet van onder de indruk. Volgens haar begrijpt de Eenhoorn zoiets echt wel. Boadice hoort dat toch liever van de Eenhoorn zelf, iets wat hier helaas niet gaat. Voor de keuze gesteld om nu de eed te zweren of dat te weigeren, weigert Boadice. Een nobele daad, dat zonder meer. Ook vrij futiel trouwens, want Fiona doet het dan maar kwaadschiks. Boadice probeert nog een trumph defence tegen haar mental attack, maar dan moet ze daarvoor niet de troef van Malketh gebruiken. Het gebruik van zo’n Logrus troef vergt toch nog enige oefening. Bovendien houdt Fiona niet zo van Logrus krachten. Met een flinke stoot Pattern energie steekt ze de kleding van Boadice in de fik. De troeven vallen prompt op de grond, alwaar Alexander ze heel behulpzaam voor Boadice haar neus weggraait. Hierna heeft Fiona vrij spel. Tja, wat zal ik er verder van zeggen. Zo’n mental rape wens je elke vijand toe, maar om daar nu ook al bij familie bij te beginnen… Fiona past de persoonlijkheid van Boadice ook nog wel wat aan. Een beetje meer respectvol, een grote dosis loyaliteit aan Fiona, de eed aan Ornach is eigenlijk ook niet zo belangrijk, Boadice mag verder nog wel wat agressiever zijn (zucht) en wat meer ambitieus. Gran is een leuke hobby, maar ook niet meer dan dat. En uiteraard heeft Fiona haar geest zonet ‘bevrijd’.

Alexander ziet de bui al hangen, heeft ook geen zin in eeuwige trouw en meer van die onzin, kan geestelijk toch niet tegen Fiona op, en zoekt dan ook in de troef van Malketh een uitweg. Het kost hem wat moeite om er door te stappen, maar uiteindelijk komt hij toch onder een witte boog uit in een volkomen overwoekerde tuin. De lucht is er grauwig, de troeven zijn niet koud en contact met de Logrus kan hij vergeten. Alexander onderzoekt de witte boog, loopt er daarbij weer even onderdoor en is prompt terug in het legerkamp. In tegenstelling tot Alexander is Fiona aangenaam verrast door Alexander’s plotselinge terugkeer. En die troef wil ze ook wel hebben ja. Daarna komt de kwestie van de eed. Fiona geeft niet al teveel om de precieze formulering, het gaat vooral om de intentie die erachter zit. Die intentie is zonneklaar als Alexander alleen maar wil beloven haar te steunen bij haar huidige campagne. Fiona vindt trouw aan de koningin van Chaos toch heel wat geruststellender en is totaal niet onder de indruk van Alexander’s gekronkel om daaronder uit te komen. Ook Alexander’s truc om de eed te laten zweren door Gazetti kan Fiona niet echt bekoren. Zij heeft ook wel door dat de intentie die daar achter zit niets met loyaliteit te maken heeft. Alexander’s getreuzel zat zijnde, kiest ze dan ook maar voor de directe aanpak. Alexander laat zijn geesten echter zo snel rouleren dat Fiona er niet goed vat op kan krijgen. Toegegeven, ze kan Alexander zo kapot maken, maar dat is een beetje zonde van haar speeltje. Fiona trekt zich wel terug en vraagt Alexander te spreken. Uiteraard kan dat. Alexander weigert echter beleefd om op Fiona’s aanbod voor een genezing van zijn geest in te gaan. Hij herhaalt zijn aanbod voor een eed die zich tot de komende campagne beperkt. Als ze eenmaal onbetwist koningin is dan kunnen ze het altijd daar nog eens over hebben. Fiona heeft gelukkig wel andere prioriteiten dan Alexander nu klem te zetten. Ze accepteert Alexander’s aanbod maar laat Boadice wel een oogje op hem houden.

Na de formaliteiten afgehandeld te hebben gaan Kuill, Alexander en Boadice naar de stafkamer. Terwijl Kuill Boadice bezig houdt troeft Alexander snel naar Gran en vertelt hij haar dat Fiona onder invloed van het Patroon staat en dat ze Boadice beïnvloed heeft. Hij verbreekt daarna meteen het contact maar Boadice heeft wel door wat hij aan het doen was. Bovendien deed hij dat met haar troef, een troef die ze nu dus meteen maar weer even terugvordert.

Tijdens de briefing test Alexander Boadice wat uit op haar strategische kennis: Hij is beter. Boadice houdt er het gevoel aan over dat Alexander moeilijk doet of juist weer de waaghals uithaalt. Ze blijft wat twijfels houden, vooral omdat Alexander haar naar de mond lijkt te praten.

Alexander gaat vervolgens de troepen inspecteren, daarbij geschaduwd door Qualt, die Boadice net via Kuill geronseld heeft. Zelf houdt ze zich bezig met belangrijker zaken, een warm bad bijvoorbeeld. Dat dat heel lastig is in dit kamp mag de pret niet drukken, doet die magiër Quor hier tenminste nog wat nuttigs.

M’Etallis mag van Alexander eens proberen hun positie hier te bepalen. Ze blijken redelijk dicht bij de Logrus te zitten. De Nexus is nog wat verder weg.

Boadice heeft nog maar nauwelijks goed kunnen weken als Fiona naar binnen stormt. Ze moet er meteen uitkomen, er is een noodsituatie. Ook Alexander wordt even snel doorgetroefd. Iemand is bezig de Logrus te repareren en die persoon moet koste wat het kost gestopt worden. Ze transporteert hun drieën naar een grot in de buurt waarna ze de laatste meters rennend afleggen.

Imogen Helgram, nog nooit van gehoord? Nou, veel zul je ook niet meer van hem horen, want dat is dus de persoon die net door Adrian en Murlas vakkundig vermoord is. Een moord die Adrian nu niet bepaald veel vreugde geschonken heeft. Sereva sist hem toe dat dit nu niet bepaald een slimme zet is, alsof hij dat zelf nog niet wist.

Murlas is ook al niet zo opgetogen over dit succes. Niet dat hij last van wroeging heeft of zo, maar het wordt voor Jaill zo wel heel makkelijk om hun drieën hetzelfde lot te laten ondergaan. Beseffend dat hij zich er toch niet onderuit kan draaien biedt hij Adrian aan om alle schuld op zich te nemen. Adrian moet dan wel beloven dat hij alles in het werk zal stellen (lees beloven) om hier uit te komen. Dan kan hij namelijk mooi proberen om op zijn beurt Murlas weer te bevrijden. Bovendien heeft Adrian natuurlijk een verantwoordelijkheid jegens Sherwyn en zo.

Terwijl Murlas bij het lichaam van Imogen zoekt naar diens communicatie apparaatje, overlegt Adrian even met Sereva. Deze wil hier wel even praktisch zijn, hier wegrotten heeft volgens haar weinig zin. Ze zouden uiteraard even op haar familie kunnen wachten, maar Sereva lijkt zelf al niet al te overtuigd van deze mogelijkheid.

Murlas verstoort het harmonieuze samenzijn zonder scrupules en spreekt nog even de officiële versie door. Daarin wist dus niemand van tevoren dat er een shapeshifter was en ook dichtten ze Dorian nog een extra helper toe. Sereva lijkt het verder wel wat om tijdens het voorval bewusteloos te zijn geweest. Tot slot doet Murlas nog een ontroerend beroep op Adrian’s gemoed om in ieder geval Samal vrij te krijgen. Je zou haast zeggen dat hij het nog meent ook.

Het wordt tijd voor het contact met de buitenwereld. De andere kant reageert heel wantrouwend. Murlas beperkt zich tot de boodschap dat er problemen zijn en dat ze Murlas eruit moeten halen. Inderdaad komt er enige tijd later een wachter. Deze constateert dat Imogen dood is. Dat wordt eerst naar buiten doorgegeven. Daarna verwaardigen ze zich pas om Murlas op niet al te zachtzinnige wijze uit de cel te halen. Hij heeft klaarblijkelijk toch nog wat krediet, want buiten de cel zijn ze heel wat beleefder. Jaill blijkt verder plotseling zijn residentie vlakbij te hebben.

Murlas is redelijk eerlijk in zijn verhaal over het gebeuren. De shapeshifter wekte de achterdocht van Sereva en daardoor van Adrian, Murlas wist ze op een afstand te houden, toen kwam het contact van Dorian en consorten en had de shapeshifter de kans om goed weg te komen. In plaats daarvan raakte de shapeshifter klaarblijkelijk in paniek en verraadde hij de ontsnappingspoging. Tja, Murlas kon hem niet redden en om zijn eigen cover niet te verraden heeft hij dat ook niet geprobeerd. Wel heeft hij Imogen’s leven nog zo lang mogelijk gerekt in hoop op hulp van buitenaf. Dat Jaill van dit alles niet onder de indruk is spreekt vanzelf. Jaill is zelfs zeer ontstemd. Maar ook daar heeft Murlas de oplossing voor, hij mocht Bleys toch al niet zo. Een openbare getuigenis tegen Bleys is geen enkel probleem en Adrian is met wat druk ook wel om te praten. Jaill is plotseling heel wat aardiger in de omgang.

Zonder veel ceremonieel wordt Murlas weer terug de cel ingeschopt. Terneergeslagen meldt hij daar dat Jaill per se het hoofd van Bleys wilde, een hoofd waarvoor hij heel overtuigende argumenten had. Adrian vraagt Murlas wel wat hij moet doen en geheel onpartijdig adviseert Murlas dat hij misschien maar beter aan Jaill’s wens kan toegeven, doet Bleys tenminste nog wat nuttigs. Sereva voelt ondertussen wel nattigheid, maar kan er nog niet helemaal de vinger op leggen.

Adrian is de volgende die naar Jaill mag. Hij probeert daarbij echt uit te stralen dat zijn acties terecht waren, maar Jaill bekijkt dat toch wat anders. Heel koud geeft hij Adrian een simpele keuze. Hij kan Adrian zonder meer executeren. Gezien Adrian’s populariteit geniet dat niet Jaill’s voorkeur, maar aan de andere kant kan Jaill het zich ook niet veroorloven zwak te lijken. En Adrian heeft iets wat hij goed kan gebruiken. Kortom, is Adrian nu wel bereid het regime van de Helgrams te erkennen? Mooi niet dus. Het schijnt voor Adrian iets met eer en persoonlijkheid te maken te hebben. Dus hij verkiest de executie? Nou, dat nu ook weer niet. Jaill wordt heel geïnteresseerd. Dus Adrian gaat hem aanbod doen wat hij niet kan weigeren? Adrian praat er eerst nog wat omheen maar uiteindelijk biedt hij dan toch een openbare getuigenverklaring naar eer en geweten aan over de lafhartige moord van Bleys op Imogen. Over eer en persoonlijkheid gesproken. Sereva krijgt hij verder wel overtuigd denkt hij.

Eenmaal terug in de cel laat Sereva zich inderdaad vrij makkelijk overtuigen, hoewel ze toch de voorkeur aan het hoofd van Murlas had gegeven. Als Adrian geweten had dat dit alles Murlas’ idee was, was hij het misschien nog wel met haar eens geweest ook.

Tegen de tijd dat de rechtszaak is hebben de bewakers Bleys ook bij kennis weten te brengen. Jaill zit de zitting voor. Vol overtuiging zet hij Bleys neer als vijand van de staat, een oorlogsmisdadiger en nog meer van dat fraais. Als laatste wordt aan dit lijstje de moord op Imogen toegevoegd. Om aan te geven dat dit een objectief proces is heeft hij zelfs getuigenissen van Bleys’ familieleden. Murlas bevestigt kort en koeltjes de beschuldigingen van Jaill. Adrian heeft er heel wat meer moeite mee en is zo onbedoeld juist heel overtuigend als getuige. Dat Bleys ter dood veroordeeld wordt spreekt vanzelf. Dat hij daarna prompt in een regenboog verdwijnt komt wat meer als een verrassing.

Dorian komt steeds dichter bij de Logrus en de schaduwovergangen beginnen vreemd te doen, iets met roken en zo. Samal en Taureth voelen er ook iets vreemd. Al snel blijkt wat. Ze komen bij een overgang die er uitziet als een wervelende zwarte wolk. Volgens Taureth is het een concentratie van zwarte Schaduwen, iets wat ze volgens Samal wel hadden kunnen verwachten met de huidige instabiliteit. Heel veel Schaduwen op elkaar geperst geeft volgens hen deze intense concentratie van Schaduwen die een eigen leven gaan leiden. Het is het Schaduw equivalent van een zwart gat en de verschijnselen die erin optreden kun je vergelijken met Tir-na Nog’th. Ze werden vroeger door de Huizen wel gebruikt als inwijdingsritueel. Het drietal komt al snel tot de conclusie dat ze er het beste maar doorheen kunnen trekken. Als je maar naar je doel blijft werken moet dat te doen zijn. Wel zouden ze elkaar tijdelijk kwijt kunnen raken.

Zo gezegd zo gedaan. Dorian stapt in het donker. Langzaam merkt hij iets van licht, blauwig. Dan ziet hij voor zich een blauwige cirkel van licht waar kleine stukjes licht van af druppen. Dorian probeert er langs te glippen, de optimist. De cirkel draait naar hem en vindt het maar onbeleefd dat Dorian hem zonder begroeting wil passeren. De stem klinkt bekend en redelijk depri. Het vraagt vervolgens of Dorian niet rouwt om diens neef, zijn schepper. Bedroefd merkt het op dat het Merlin niet kon redden. Dorian mag er verder wel langs, de Cirkel zal wel om Merlin rouwen, al doet niemand anders dat. En na dit zakdoekendrama verdwijnt het weer.

Dorian komt bij een spiegel. Hij gaat er links langs en komt weer bij een andere spiegel, en nog een, en nog een. Voor hij het weet zit hij midden in een spiegeldoolhof. Terwijl hij zich er doorheen worstelt stuit hij op een spiegel waarin Merlin weerspiegelt wordt. Deze zwaait even naar Dorian. Een eindje verderop lacht een meid met donker haar vanuit een spiegel naar hem. Ze vindt dat Dorian maar haast heeft. Zijn missie is inderdaad belangrijk, maar ook gevaarlijk. De laatste spiegel die het vermelden waard was weerspiegelde het gezicht van Azrain. En dan is Dorian eindelijk uit de spiegelzone.

Gewoon door lopend ziet Dorian in de verte een ruimte waarin een vrouw met lang blond haar in een vlecht op een bankje zit. Een witte eenhoorn heeft zijn hoofd in haar schoot gevleid en wordt door de vrouw geaaid. De jongevrouw kijkt op, ze heeft grijsblauwe ogen en een droevige glimlach. Ze komt Dorian vaag bekend voor. De poten van de eenhoorn zijn trouwens gewond, er drupt bloed vanaf en Dorian ziet sporen van tandafdrukken. “Het is slecht, de wolven zijn op pad. De jacht is open. We moeten helpen.” Dorian slaat de vraag beleefd af, hij heeft een taak te volbrengen. Het meisje heeft een heel serene houding en vraagt welke taak belangrijker is. “Is dit niet het wezen van wat wij zijn?” Dorian vindt de taak van dit moment echter belangrijker. Het visioen voor hem moet nog komen. Het meisje wendt zich eventjes af en Dorian loopt door. Het laatste wat hij hoort is “Pappa.”

De volgende ontmoeting gebeurt meer op het gehoor. Overal om hem heen hoort Dorian schubben schuifelen en een tssssslangestem. De stem is heel diep. Op de achtergrond hoort Dorian een geluid alsof er druppels op een gloeiende plaat vallen. De slang constateert dat Dorian in zijn domein komt. Volgens Dorian heeft hij geen keuze. De slang bestrijdt dit en wil weten waarom hij hier is als hij aan Haar kant staat. Dat staat hij volgens de slang dus niet en dus staat hij aan de Zijne. Afijn, Dorian mag in ieder geval doorlopen en krijgt zelfs iets voor onderweg. Het is rood, het is gloeiend, het is een … appel. En met de appel nog in zijn bezit komt Dorian weer uit de Schaduwen te voorschijn.

Het drietal is nu bij de Logrus en zowaar, er zit alweer wat beweging in. Volgens Taureth is de Logrus bij een omslagpunt. Door wat energie toe te voegen kunnen ze het er misschien overheen helpen. En anders kan het allemaal nog wel eventjes duren. Voor de beleefdheid informeert Dorian wel hoe hij hier kan helpen. Dat blijkt tegen te vallen. Een van de problemen is namelijk dat de Logrus besmet is met Patroonbloed. Het scheiden van die twee krachten zou een slok op een borrel schelen. Taureth benadert het probleem echt als een soort ingenieur. Volgens hem moet de Patroonkracht losgekoppeld worden waarna er wat mee gedaan moet worden.

Dorian’s appel ontsnapt trouwens niet aan Taureth’s aandacht. Volgens hem is het iets met Logrus energie. Hij mag er van Dorian wel even naar kijken en Samal kijkt over zijn schouder mee. Beiden zijn het erover eens dat dit een heel interessante toepassing van de Logrus energie is, ze hebben alleen geen flauw idee wat het doet. Wel kunnen ze er de fix in zien zitten, de appel ziet er daar wat kristalachtig uit. Taureth stelt voor om de kracht van het Patroon daar doorheen te leiden en ook Samal lijkt dit wel geinig ja. Dorian is heel wat minder enthousiast en waarom eigenlijk? Taureth ziet maar drie mogelijkheden. Als ze het langzaam genoeg doen neutraliseert de appel de Patroon energie en dooft de appel langzaam uit. De appel kan ook met een grote knal reageren waarbij het deze grot met alles erin opblaast. Voor de Logrus vormt dit niet zo’n probleem, voor het drietal wel. De derde mogelijkheid is dat het artefact een Primal Chaos vorm veroorzaakt. Dit heeft als voordeel boven de explosie dat Taureth en Samal tenminste nog kunnen proberen om het te controleren.

Dorian laat zich door deze verhalen niet opbeuren maar beseft ook wel dat er in feite niet veel keuze is. Ze zullen gewoon met een heel klein beetje beginnen. Dorian is de enige die het Patroon eruit kan halen en hij beseft tot zijn verbazing dat hij niet eens last van de Logrus heeft. Zich uitstrekkend naar het Patroon in de Logrus maakt Dorian ook contact met de Logrus zelf. De appel blijkt verder niet te exploderen, wel slaat het wat wittig uit. En zo begint Dorian met het scheiden van de energie in de Logrus en het vervolgens weer in elkaar knopen van die energie in de appel.

De reparatie is nog lang niet klaar als Fiona en consorten arriveren. Alexander blijkt de term campagne behoorlijk nauw uit te leggen, dit valt er volgens hem in ieder geval niet onder. En dus heeft hij er geen enkel probleem mee de voor hem lopende Boadice met de botte kant van zijn zwaard neer te meppen. Boadice was ‘gelukkig’ wantrouwend genoeg om te voorkomen dat ze bewusteloos wordt gemept, ze geeft Alexander wel de gelegenheid zich tussen haar en Dorian op te stellen. Hij blijft daar puur verdedigend staan.

Dorian gaat stug door met de reparatie en laat het aan Samal en Taureth over om Fiona te onderscheppen. Fiona laat het niet op een gevecht aankomen en concentreert zich op iets. Al snel merkt Dorian dat Fiona vanuit haar zelf Patroon energie via Dorian’s verbinding terug aan het pompen is in de Logrus. Taureth en Samal pompen op hun beurt weer Logrus energie in de verbinding om zo Fiona te blokkeren, gelukkig blijken ze daar met hun tweeën sterk genoeg voor te zijn. Dorian’s appel wordt heel wit en broos en de Logrus begint steeds meer en sneller te bewegen. Helaas is de appel al vol nog voordat alle Patroonenergie verwijderd is. Dorian kan het hierbij laten of de nog aanwezige Patroon energie in zichzelf opzuigen. Hij kiest voor het laatste en doet dat in één grote teug. Meteen voelt hij hoe het Patroon hem overweldigt en beseft hij hoe verkeerd hij bezig is geweest. Hij heeft miserabel gefaald. Maar geen nood, er is nog iets wat hij kan doen om het goed te maken.

Ondertussen is Boadice ook aardig bezig te falen. Ze heeft weliswaar dat smerige zwaard en een snee is dus waarschijnlijk genoeg om Alexander te verrassen, Alexander geeft zich gewoonweg niet bloot. Zelfs als hij besluit haar te ontwapenen neemt hij geen risico. Zijn power word ‘Defensive Luck’ geeft Boadice geen schijn van kans. Met een soepele beweging ontwapent Alexander haar en laat hij haar zwaard in de Logrus verdwijnen.

Dorian is nog diep in berouw als er iets in de Logrus trilt en er een golf van Logrus energie door de grot waait. Het Patroon is meteen weg. Naast Dorian ligt een doorzichtige, kristallen appel.

Boadice rolt zich op, verslagen. Alexander houdt een waakzaam oogje op haar en gaat naar Dorian. Denkend dat dit haar kans is vliegt Boadice hem aan. Misschien moet ze toch nog maar wat zwaardlessen bij Bleys nemen. Het is louter aan de goedgunstigheid van Alexander te danken dat hij haar niet dodelijk doorsteekt. Uitgeschakeld is ze wel.

Fiona is wat verward en ontstemd. Ze vloekt wat en kijkt dan naar Boadice, met name naar haar hoofd. Dat levert nog heel wat meer vloeken op, maar Fiona blijft er toch maar vanaf.

Maurice