Hoera, nieuwe sheets!
Technisch: Er zouden weer levelstijgingen in het verschiet liggen, ware het niet dat Martin inventiever blijkt in het afnemen van 'xps' dan in het toekennen ervan.
Verbeteringen verslag 104: Hoewel op de woestijnwereld inderdaad de naam Shiraan gebruikt wordt, gebruikt de plaatselijke bevolking, en dus de meerderheid van de groep, de naam Shirane. Verder wordt Jorlon zelfs in de woestijnwereld niet Jorlan genoemd.
Dan volgt nu het verslag:
Mussurana heeft alleen nog maar 2 werphamers, een vechtmes, een zilveren kettinkje met bloedkoraal, zijn leren armbanden en de drie Yshirne ringetjes. De rest is hij kwijt, waarbij hij meeste baalt over het verlies van zijn vechtketting.
Orson is er nog veel erger aan toe, hij heeft alleen nog zijn schild, leather en darts, en uiteraard dat vreselijke zwaard van hem. Verder is het vandaag
Amtar, de 15e dag in de maand van Leah en Endil.
Krodahl komt aanzetten met een verzoek, ik zie aan zijn ogen al dat het niet veel goeds kan zijn. En inderdaad. Wil die vent DE NAAM van me weten. Net nu ik die aardig had weten weg te stoppen. Hij wordt bedankt! Krodahl snapt er ook werkelijk niets van. Of zou hij werkelijk denken dat je DAT ook als tool kunt gebruiken. Was het voorbeeld van Xena niet duidelijk genoeg? Waarom hebben de goden me in hemelsnaam eigenlijk met zo'n smeerlap opgezadeld? Maar DE NAAM kan ie dus gewoon schudden, ik steek nog eerder een zwaard in zijn ingewanden.
Irdor heeft belangstelling voor het boek over familiars dat Krodahl heeft.
Het eerste hoofdstuk gaat over wat familiars zijn. Het boek is geschreven omdat er over dat onderwerp veel verwarring bestaat. De schrijver, die er zijn hele leven onderzoek naar gedaan heeft, vooral voor magiërs trouwens, is dat een doorn in het oog. Familiars zijn volgens hem in principe magische natuurwezens, wezens die in hun soort iets bijzonders zijn. Ze zijn familiar omdat er een band is met bijvoorbeeld een magiër. Zo'n band kan parasitair of symbiotisch zijn. Verder hoeft het niet per se om natuurwezens te gaan. Familiars kunnen dan ook overal vandaan komen.
De band met een familiar is echt iets bijzonders. Zo moet hij altijd door Ahm bevestigd worden. Op zich echt bijzonder dus want Ahm doet normaal niks. Maar als jij of je familiar tegen de band handelt kun je rekenen op zijn 'onrust', geen prettig vooruitzicht.
De schrijver onderscheidt diverse categorieën familiars:
-Natuurlijke wezens, zoals vogels, amfibieën, reptielen, vissen, insectoïden, zoogdieren en plantachtigen.
-Bovennatuurlijke wezens, zoals kabouterwezens, waterwezens en draakachtigen.
-Onnatuurlijke wezens, te weten Mephits, Quasits, Isps en Imps.
-Zelfgemaakte wezens, te weten Golae of Automatae (kunnen alleen door heelhoge magiërs gemaakt worden, maar die kunnen dat ook voor anderen, ze voeren opdrachten voor je uit), en Homunculae (komen uit kweekvaten en worden door alchimisten gemaakt, er bestaat een standaardformule voor).
Ook de necrophidae en andere ondoden, hoewel feitelijk geen familiars, rangschikt de schrijver onder deze groep. De reden waarom het geen familiars zijn is gelegen in het feit dat de band ermee niet door Ahm bezegeld kan worden. Aan gruwelijke mogelijkheden is er echter geen gebrek. Voor de necrophidae, een mensenschedel met als lichaam een slangenskelet, bestaat zelfs een standaardformule. Het is een soort wachter.
Het ritueel dat bij de 'find familiar' spreuk hoort, wordt door de schrijver ook beschreven. Het is in principe een magiërspreuk, clerics zullen hun toevlucht moeten nemen tot een scroll. Een scroll die ze kunnen vinden of krijgen, en waarmee ze dan een poging kunnen doen. De schrijver merkt verder op dat het hebben van familiars niet beperkt is tot magiërs en priesters. In principe kan iedereen er eentje hebben. De schrijver neemt dan ook aan dat er voor druïden en zo ook iets dergelijks moet bestaan. Van heksen weet hij het zeker. Alleen gebruiken die daarvoor geen ritueel. Verder zijn er ook nog aan familiars verwante relaties, zoals totemdieren en tegengebonden wezens.
De reden voor Irdor's belangstelling is trouwens een simpele. Hij krijgt er bij het uitschakelen/ontwijken van de beveiligingen rondom het boek van Faustulus mee te maken.
Ik ben zo langzamerhand weer een beetje op adem gekomen. Hoog tijd de druïden in te lichten. Stel je voor, hebben ze al die jaren naar het verkeerde gezocht. Hier, deze eik lijkt me wel geschikt. Drie keer eromheen met de juiste woorden, en nu maar wachten, en wachten, en wachten. Ik heb eigenlijk geen flauw idee hoe lang het zou moeten duren om contact te krijgen. Dit duurt in ieder geval wel erg lang. Het is ook nog geen volle maan natuurlijk. Misschien moet ik het toch morgen nog maar eens gaan proberen.
Krodahl brengt een bezoekje aan Jorlon. Hij wil zijn schuld inlossen. Jorlon stelt wat meer poespas om zo'n bezoek, oftewel de beleefdheidsregels, toch wel op prijs en wenst Krodahl dan ook eerst goedemorgen. De waardebepaling van een 'resurrect' blijkt nog vrij problematisch te zijn. Jorlon heeft het bij Krodahl uiteindelijk gedaan omdat hij het gevoel had dat het moest. De magie voor een 'resurrect' krijgt hij niet iedere dag. Cutoah moet dus een reden gehad hebben, hoewel Jorlon geen flauw idee heeft welke dat geweest zou kunnen zijn. Krodahl heeft van Krogg echter te horen gekregen dat hij zijn schuld toch maar in moest lossen, het bracht Krogg wat in verlegenheid. Jorlon is vol begrip, en stelt uiteindelijk voor dat Krodahl wel een bepaald souveniertje uit Umons mee zou kunnen nemen. En of hij nog meer vragen heeft?
Nou, dat heeft Krodahl wel. Allereerst wil hij graag weten of Jorlon en de zijnen nog wat voor de bruiloft doen. Op het inzegenen na blijkt dat wel tegen te vallen. Krodahl vraagt zich nog af of er misschien een gezamenlijk kado moet komen, maar is daarvoor bij Jorlon aan het verkeerde adres. Daarvoor moet hij bij het gepeupel zijn, dergelijke gewoontes verschillen tenslotte van landstreek tot landstreek.
Verder zoekt Krodahl nog iets tegen dromen. En daarvoor is hij dus echt aan het goede adres, dromenuitlegging blijkt Jorlon's specialiteit. Krodahl vertelt dat hij steeds droomt dat hij in een bodemloze (zwarte) put valt. Volgens Jorlon duidt dat op sterven zonder in het juiste rijk terecht te komen, een sterven waarbij je ziel dus verloren gaat. De droom zou erop kunnen duiden dat Krodahl daar bang voor is. Bij een bestuurder zou Jorlon aanraden om maar veel te bidden en vaak de tempel te bezoeken. Raadgevingen die voor Krodahl niet echt op zullen gaan.
Aangezien Jorlon inderdaad wel wat van dromen blijkt te weten, vertelt Krodahl hem ook over een eerdere droom, die van Morof. Jorlon vindt het een zeer interessante droom, eentje die je beter niet aan de grote klok kunt hangen. Hij denkt dat de droom in feite vertelt over waar Krodahl mee bezig is. Het is een uitleg. Er spelen dingen uit Krodahl's verleden die vertellen hoe het geweest is. Het is niet een droom die je niet kunt uitleggen, meer feiten over wat je moet en kunt doen(???) Wat er een rol in speelt zijn in ieder geval gebouwen. Jorlon denkt dat die echt zijn geweest.
Krodahl blijkt niet de enige te zijn geweest met dromen. Als de groep weer bij elkaar is, hebben Traz en Irdor op dat gebied ook wel wat te melden. Khemron en Mussurana hebben waarschijnlijk ook wel dromen gehad, ze weten ze alleen niet meer te herinneren. Het feit dat ze zwetend wakker worden geeft echter te denken. Irdor is wat dat betreft trouwens een rare, hij wordt namelijk niet steeds bezweet wakker van zijn droom, een droom waarin hij door een oneindig lange tunnel dwaalt, op zoek naar iets. Mussurana heeft verder nog last van heimwee, hij wil terug. En dat is dus een typisch geval van jammer, dat gaat niet. Orson suggereert weliswaar nog Aubec, de god van de tijd, maar aangezien deze heel nors is, is de kans dat Mussurana daar wat gedaan krijgt een heel aardige benadering van nul.
Die dromen ja. Of beter gezegd, die nachtmerries. Schreeuwend wakker worden, badend in het zweet. Alleen al het denken eraan, brrr. Maar de Witte Wolf raadde me toch aan om erover te praten, misschien helpt het. Voor de rest zou het volgens hem gewoon enige tijd duren voordat ik over alles heen was. Echt helpen kon hij me niet, alleen me bijstaan als het echt te erg werd. Hoe vervelend ook, nu we het er toch over hebben kan ik het maar beter op tafel gooien. Vooral die fragmenten van Orson vol pijlen, mij vervloekend, zitten me dwars. Temeer daar Orson mij mijn gedrag duidelijk zeer kwalijk neemt. En het gekke is dat, hoewel ik wéét dat ik de juiste keuze maakte, het toch voelt of Orson's verwijt terecht is. Baal. Dan heb je ook nog dat fragment waarin ik zwem in een oeverloos meer van zuur. Ik durf nog steeds niet in een meertje te kijken, en mijn haar is ook nog niks. En dan mijn boog, mijn mooie boog! Alleen als ik eraan denk springen de tranen me al haast in de ogen. Nog zo'n fragment, verscheurd worden door een horde wolven. En het meest beangstigende is nog wel dat ik deze niet kan verklaren. Maar het geeft me echt een rotgevoel. Dat doet die droom over Sakatha trouwens ook. Ik geloof dat ik elke nacht wel een paar keer wakker wordt met het idee dat ik in zo'n doodkist lig. Ik moet al permanent een lamp op mijn kamer hebben branden om de slaap nog te kunnen vinden. En het praten erover helpt trouwens ook niet echt. Misschien moesten we inderdaad maar eens hierover bij Jorlon langs.
Aangezien de groep bij het gepeupel schijnt te moeten zijn om uit te vinden hoe het in deze contreien bij een huwelijk toegaat, wordt er maar eens bij een wachter geïnformeerd. Volgens deze is een bruiloft vooral een kwestie van lekker brassen. Maar aangezien de wachter uit Umons komt zouden de plaatselijke gebruiken daar wel eens vanaf kunnen wijken. Har, een andere wachter, en Dinelda, de kokkin, zijn wel van hier, misschien dat de groep het beter bij hen kan proberen.
Het wordt de kokkin. Volgens haar is het hier gebruikelijk om bij zo'n bruiloft 1 dag een heel groot feest te houden. Iedereen moet iets te eten en een aardigheidje meenemen. En dat voor het feest de gezelschap van een dame verplicht is spreekt vanzelf. Gelukkig schijnen er in het dorp nog genoeg aantrekkelijke jongedames over te zijn. Het is daarbij wel de plicht van de heer om te zorgen dat zijn dame netjes gekleed gaat, mocht ze zich dat niet kunnen veroorloven. Voor een corsage zorgen moet hij in ieder geval. En dat alles moet voor komende Zontar geregeld zijn, want dan is de bruiloft.
Mussurana, gezien zijn lengte en uiterlijk nou niet bepaald de meest begerenswaardige vrijgezel in de groep, besluit voor zijn dame niet al te veel risico te nemen. Het kost hem niet veel moeite om achter de naam van een eeuwige muurbloem te komen, Kara, een mollige meid die zo te zien weinig last van vasthoudende jongemannen zal hebben. Toch, zodra Kara Mussurana ziet weet ze plotseling heel zeker dat ze al iemand anders voor het feest heeft. Mussurana is misschien wel meer verbaasd dan teleurgesteld. Hij gaat dan maar dat andere doen wat hij vandaag van plan was, experimenteren met het ontwijken van een vuurbal. Ardi-Ente is bereid zich voor dit eerste experiment te beperken tot de zwakste versie. Mussurana slaagt er inderdaad in om de vuurbal niet vol te krijgen en ook vliegt hij niet in de fik. Het probleem is alleen dat Mussurana er niet in slaagt ver genoeg weg te springen, gezien het bereik van de vuurbal inderdaad een zeer lastige, zoniet onmogelijke opgave.
Krodahl brengt een bezoekje aan Marissa. Hij wil graag weten of het misschien ook goed is als hij eventueel zijn vriendinnetje mee zou nemen. Marissa vindt het eerst wel leuk, zo'n stoere priester die wat verlegen staat te stuntelen over zijn vriendinnetje. Maar dan dringt plotseling tot haar door wat Krodahl haar probeert duidelijk te maken, die vriendin is een vampier! Marissa's enthousiasme bekoelt zienderogen, maar uiteindelijk moet hij haar dan maar eens laten zien.
Krodahl's gesprek met Jorlon gaat al niet veel beter. Deze gelooft gewoonweg niet dat een vampier vrij kan zijn. Maar hij wil Krodahl best helpen hoor, daarbij twee houten staken en een hamer te voorschijn halend. Krodahl's weerzin tegen die oplossing snapt hij ook wel, zo'n charm is lastig. Maar geen nood, hij en zijn priesters willen het ook wel voor hem doen. Het is Jorlon in ieder geval duidelijk dat Krodahl aardig in de war is met zijn rare verhalen over vampieren die het bloed van een god gedronken hebben. Krodahl is echt ver heen.
Desalniettemin ondanks kan Krodahl Ina 's avonds toch even meenemen naar Marissa. Marissa heeft stom toevallig haar nek helemaal in het verband, de graaf was vast iets te enthousiast tijdens het vrijen. En zo'n zilveren briefopener moet je tenslotte altijd binnen handbereik hebben. De hele kamer hangt vol knoflook, je weet maar nooit, en ook staat het er vol met spiegels. Vooral die knoflook bezorgt Ina toch een wat ongemakkelijk gevoel. En binnen in de kamer blijft ze plotseling stokstijf staan. Het blijkt dat Marissa per ongeluk zomaar een streep zilverpoeder op de grond gemorst heeft. Marissa gebaart trouwens even en is dan duidelijk verbaasd. Dat Krodahl het 'evil' zelve was wist ze wel, maar Ina blijkt dat helemaal niet te zijn. Merk trouwens op dat het holy symbol van Marissa een munt met daarop de kop van een hagedisman is, wat is de wereld ook klein.
Ina heeft echt last van de knoflook, heeft geen spiegelbeeld en komt niet over het lijntje van zilverpoeder, kortom, Marissa heeft wel door dat hier een vampier tegenover haar staat. Maar dan wel een rare. Ze moesten maar eens even langs Jorlon gaan. Uiteraard gaan Krodahl en Ina daarbij voor. En dat schild vol met zilver heeft Marissa toch altijd bij zich? Met Sakatha hier vlak bij zou dat van nu af aan nog wel eens zo kunnen zijn ook.
Ina's komst is voor Jorlon geen verrassing, hoewel het vreemd is dat hij daarvoor geen zichtbare beveiligingen heeft getroffen. Hij stelt Ina een hele reeks vragen en concludeert dan uiteindelijk dat er helaas niets aan te doen is. Tevreden gesteld is hij wel, hij roept tenminste iets waarop Ina, Krodahl en Marissa mensen weg horen gaan uit een andere kamer. Maar goed, Ina is dus 'welkom' op de bruiloft.
Op een bruiloft hoor je goed en feestelijk gekleed te verschijnen. Helaas is dat voor sommige groepsleden nog wel een probleem, vandaar het bezoek aan Maria, de persoonlijke kleermaakster van de graaf. Ze weet zichzelf weliswaar niet te kleden, maar anderen wel. Voor Irdor wordt dat een blauwe mantel. Een muts hoort daar van haar ook bij. Een blauwe dus, en wel eentje met een knik. Ze schetst even hoe dat eruit komt te zien, en dat doet ze verrassend goed. Irdor krijgt meteen een ingeving en vraagt of ze misschien ook de groep zou willen tekenen. Op zich wil ze dat wel, mits Krodahl haar maar niet aankijkt. Irdor's maat hoeft ze verder niet op te nemen, dat is een kindermaatje, dat ziet ze zo. Dan nog even de prijzen: de mantel kost 2 zilver, de hoed 2½ en het schilderij 10 zilver tot een goudstuk, afhankelijk van het benodigde materiaal. Irdor betaalt een goudstuk als aanbetaling.
Orson vraagt dan ter inleiding eens aan Irdor dat ie toch een oproeper was? Irdor snapt het meteen. Orson wil natuurlijk Ciasha op laten roepen (BOEI). Hij denkt dat het haar wel zal opvallen dat Orson de hanger mist. Laat dat nou precies zijn waarom Orson hem gesproken had willen hebben. Helaas kan Irdor dus niet iets nuttigs zoals het oproepen van verloren spullen. Hij zou ze hooguit kunnen vinden, maar dan moet Orson daar nog wel zelf heen. Voor Orson geen bezwaar, hij schijnt daarbij trouwens zo'n idee te hebben dat hij dat niet alleen hoeft te doen. Heel vreemd. Veel kans op het vinden geeft Irdor hem echter niet, het is meer zoiets als het vinden van een naald in een hooiberg.
Irdor was trouwens niet de enige die een nieuwe outfit wel kon gebruiken. Helaas kan Maria zo'n pak als Mussurana had niet maken, dat wordt veel te dik. Mussurana zal moeten kiezen, of wit of zwart. Nou kan wit op een bruiloft sowieso niet, terwijl zwart nou ook niet bepaald van smaak getuigd. Vrolijke kleuren zijn wat dat betreft veel beter. En zo wordt Mussurana uitgerust met een gele mantel en een bruine tulband. In die tulband moet dan nog eigenlijk een gouden veer of zo.
De kledij kost Mussurana 4 zilver, op zich geen geld. Het brengt ons echter wel op een geldelijk probleem, we moeten onze twee huurlingen namelijk nog 30 goud bepalen. Een bedrag dat we niet hebben. Aangezien we wel Biron gered hebben, nemen ze uiteindelijk genoegen met 20 goud, ons nog 2 goud overlatend. De bruiloft wachten ze verder niet meer af, ze vertrekken meteen. Opgeruimd staat netjes.
Orson wordt verder aangekleed met een grijze wollen wambuis en een groene mantel, en dat alles voor 3 zilver.
Voor de masochisten onder de lezers, hier even een lijstje wat Orson zoal is kwijtgeraakt: ring of ice shooting, 2 x flesje magische bouillon, medaillon, Yshirne ringetjes, wierookstaafjes, kruiden, zwarte hart, peppotion, potion tweede huid en een boek over plantenmagie. Zijn talisman heeft Orson gelukkig nog wel, en zijn zwaard helaas ook.
Ernst-Jan Red heeft ondertussen ook niet stil gezeten. Trots vertelt hij dat Tanjic wel met hem mee naar het feest wilde. Lyrisch beschrijft hij haar blonde haar, blauwe ogen en de rest. De arme jongen is duidelijk tot ver over zijn oren verliefd.
Timtar, de 16e dag van de maand van Leah en Endil.
Mussurana en Krodahl vinden dat hun haar ook wel eens onder hand genomen kan worden. De legersergeant milimetert het met liefde.
Verder moet Krodahl uiteraard zorgen voor passende kleding voor zijn dame. Ina is weliswaar bijzonder gehecht geraakt aan haar mantel, maar met zijn 200 jaar is het toch niet echt passend voor zo'n feest te noemen. Ze krijgt een leren broek, een blouse en een hoofddoek van hem, en dat alles voor anderhalve zilver.
Mussurana is verder een vroege vogel en ziet dan ook bij de put alle jongedames van het dorp water halen. Zijn oog valt meteen op het kleintje dat daar bij zit. Met haar 12, 13 jaar grenst het weliswaar aan pedofilie, maar Mussurana grijpt toch zijn kans. Anjic, zoals het meisje blijkt te heten, is duidelijk verbaasd, maar ook vereerd. Op zich wil ze wel heel graag, maar ze weet niet of ze wel mag. Nou, dat kun je vragen en tot haar vreugde mag ze inderdaad, mits ze maar rond middernacht terug is. Anjic haalt meteen al haar kleding uit de kast, Mussurana vragend daar het leukste uit te zoeken. Deze doet dat en gaat daarna bij de smid 3 el koperdraad halen. De rest van de dag probeert hij vervolgens daar een veer en iets voor de roos uit te maken.
Orson wil voor het vinden van zijn dame eigenlijk niet al te veel moeite doen. Hij hoort van Ernst-Jan Red dat Tanjic nog wel zussen heeft en als Tanjic zo perfect is zal de rest vast ook wel te verteren zijn. Daar dus maar eens op af.
Tanjic blijkt een heel directe meid te zijn. Ze heeft 3 zussen waarvan er eentje getrouwd is en dus afvalt. Van de overige twee is Dori ouder dan Tanjic, en Marla jonger. Trouwens best vreemd, maar ofwel Ernst-Jan Red is kleurenblind, ofwel er zijn hier meerdere Tanjics. In plaats van een blauwogige, blonde schoonheid heeft Orson hier in ieder geval een bruinogige en bruinharige schoonheid tegenover zich. Een schoonheid die wel over Orson gehoord heeft, hij moet volgens haar maar een eng mannetje zijn. Gelukkig heeft Orson met haar niks te schaften. Dori, een leuk grietje van een jaar of 17 die er best mag zijn, heeft in ieder geval wel zin in een feestje. Zelfs met zo'n creep als Orson. Bovendien heeft ze ook nog wel een geschikte jurk, dat valt al weer mee.
Een dame voor het feest, wanneer komt er nou eindelijk eens een einde aan dat bewaren van Hline? Als ik mijn taak volbracht heb waarschijnlijk. Zucht. Maar ach, wat niet is is niet. Laat ik maar eens uit gaan kijken naar een leuke meid, het zou zonde zijn om niet van zo'n feest te genieten.
Slenter, slenter. Hé, een herdershond. Wat is er dan beestje? Ah, aanhalen vind je niet leuk? Geeft niet hoor, ik kan het me goed voorstellen. 'Tarzan' En hup daar gaat de hond. Hij rent naar een jongedame, klaarblijkelijk zijn bazin. Ik loop er achteraan, even een praatje maken met de eigenares van dit fraaie beest. De eigenares wil wel en heet Carla. Ik was me niet eens bewust dat ik haar wat gevraagd had, maar waarom ook niet, met haar wil ik eigenlijk best wel naar dat feest. Ze is vrij blond en lang en niet onaangenaam om naar te kijken. Een jaar of 19 schat ik zo. En vooral, ze heeft iets heel opens. Nee, dat feest zie ik wel zitten. En zij zo te zien ook wel. Ze heeft zelfs iets gehoord over mij en wolven, leuk.
In haar huisje word ik begroet door Jorg, haar zoontje van een jaar of 3. Een lief kind. De vader blijkt overleden te zijn, wat wil je, houthakker. Maar ik ben hier dus om te helpen bij het uitkiezen van de jurk. Een makkelijke keuze is het niet, maar we worden het uiteindelijk eens over een beetje een blote jurk waarin haar vormen goed uitkomen. Vormen trouwens waar niks mis mee is, zoals ik tijdens haar verkleden duidelijk heb kunnen zien. Last van valse schaamte heeft ze duidelijk niet, en terecht. Bovendien maakt ze een ervaren indruk. En had ik je al verteld van haar groenig-blauwe ogen, ze geven me helemaal een zacht gevoel van binnen...
Khemron schijnt niet helemaal te beseffen dat het werkelijk een verschrikkelijke afgang is om zonder dame op het feest te verschijnen. Of hij beseft het wel maar vindt die vrouwen hier inderdaad zo afstotelijk dik en druk dat hij het gewoon niet op kan brengen om daarmee naar het feest te gaan. Irdor maakt zich trouwens ook niet echt druk over vrouwelijk gezelschap. Hij leest de hele dag. Ach ja, hij is oproeper natuurlijk, het vinden van geschikt gezelschap kan voor hem nooit een probleem zijn.
Mussurana probeert evenals gisteren of Sjaak misschien thuis is. Hij treft hem net bij thuiskomst. De voorzichtigheid waarmee Sjaak zijn deur opent valt echt op. Verder heeft hij zowaar Pjotr bij zich. Deze had van Sjaak gehoord dat ons avontuur nog aardig wat opgeleverd had, iets wat Sjaak nou net niet aan de grote klok had willen hangen. Pjotr blijkt wat gevaren en gesmokkeld te hebben. Het verdiende volgens hem goed. Mussurana vraagt dan of Sjaak hem niet aan een nieuw lock pick setje kan helpen. Voor 10 moet dat volgens Sjaak lukken, hij weet nog wel iemand die ze waarschijnlijk niet nodig zal hebben.
Voor degenen die zich daar zorgen om mochten maken en voor de volledigheid van dit verslag, de paarden zijn inmiddels uit het kreupelhout opgehaald waarin we ze hadden achtergelaten.
Midden op de dag, ik moest maar weer eens proberen in contact te treden met de druïden. Dezelfde eik maar, 3 keer eromheen en ondertussen de juiste woorden mompelen, en dan maar weer wachten met mijn rug naar de eik. En wachten, en wachten, en wachten. Er is nu al een uur voorbij en nog steeds niets. Op zich natuurlijk best lekker, zo'n uurtje uitrusten onder de eik. Het heeft me nu echter lang genoeg geduurd. Laat ik nog maar eens proberen in een wolf te veranderen zodat mijn brandwonden wat beter kunnen genezen. Mislukte gisteren ook al. Maar vandaag gelukkig niet.
Snif, snif, krak. Spits. Dame. Vrij lang. Struis. Zwart haar. Druïde. Ziet me. Lacht. Vriendelijk. Niet gevaarlijk. Lief. Moet haar vertellen. Begrijpt me niet. Praat wel tegen me. Niet goed. Kan niet terugpraten. Terug, ben Traz. Kan niet, ben wolf. Waarom zij geen spreuk? Praten met wolf. Snapt niet. Wil naar mijn baasje. Slim. Naar rest groep. Zij haar vertellen ik Traz. Of ik wolf? Wil niet mee. Piep, jank. Lukt niet. Wel aardig. Begrijpt niet. Morgen terug. Goed, morgen terug.
Grr, snif, mensen hier. Gevaarlijk. Oppassen. Snif, spits, hond. Herdershond. Snuffel, snuffel. Bekend. Goed. 'Tarzan'. Bazin. Knap. Lief. Mooie ogen. Niet bang voor me. Goed. Mag me. Geeft eten. Honger. Vlees met groenten erdoor. Schrok, schrok. Tarzan hetzelfde. Mens..., nee, vrouw. Ja. Carla, vrouw heet Carla. Goede vrouw. Heeft welp. Welp wil spelen. Aan oren trekken. Aan staart. Op mij rijden. Gr, nee. Is goed. Is welp. Beschermen. Zwak. Mag rijden. Vrouw Carla, ruikt lekker. Mag vannacht blijven. Goed. Ik waken. Mag niet in bed. Bed toch niet lekker? Haren in bed? Snap niet. Zij denken ik met haar in bed? Maar zij geen teef. Wel lief. Mooie ogen. Wel knap, maar geen teef. Ik Traz? Nee, wolf. Traz wolf. Ja. Ik Traz Wolf.
Rotar, de 17e dag van de maand van Leah en Endil.
Orson begint de dag met mediteren. Een meditatie die heel hard nodig blijkt te zijn.
Ochtend. Alles veilig. Moet wat doen. Wat? Ben geen wolf. Of wel? Tuurlijk wel. Ben wolf. Veranderen. Moet terugveranderen. Druïde. Belangrijk. Niet hier. Aanblik niet goed voor zoontje, nee welp. Welp beschermen. Naar buiten. Snif, snif. Geen gevaar. Ben wolf. Nee, ben Traz. Ben Traz Wolf. NEEEE, BEN TRAZ WEZELTAND WOLF!!!
Oef, eindelijk weer terug. Dat ging moeilijk zeg. En kijk daar eens. Als dat de druïde van gisteren niet is. Ze vindt het lekker weer, volgens haar zit er liefde in de lucht. Hmm, waarom doet me dat nou meteen aan Carla denken?
Maar dat moet wachten. De druïde bleek mijn eerste oproep al gehoord te hebben. Alleen kon ze toen niet. Gisteren kon ze wel, maar toen ze mij zo bij de eik zag dacht ze dat ik in meditatie was. Een meditatie die ze uiteraard niet wilde storen. Dat ik vervolgens in een wolf veranderde kwam voor haar volkomen onverwacht. Nu ik er over nadenk, eigenlijk is ze best wel een vreemde druïde. Ze is in ieder geval de eerste die ik een keer heb zien lachen. Maar dat kan ik vast maar beter voor me houden. Ze snapte in ieder geval wel dat ik moeite had om weer terug te veranderen, vandaar dat ze vandaag terugkwam. En verder is ze heel nieuwsgierig hoe ik dat nou vond, dat ze zo tegen me aan praatte. Dat heeft ze altijd al willen weten. Nou, eerlijk gezegd vond ik het best leuk.
Wat ik haar te vertellen heb is heel wat minder leuk, maar wel veel belangrijker. Ik vertel uiteraard het complete verhaal en dring er daarbij op aan dat ze het aan Grijze Reiziger doorgeeft. Erg enthousiast is ze er niet over, Grijze Reiziger val je niet zo snel lastig. Een tijdje geleden is hij zelfs een keer zo kwaad geweest dat hij de hele drudenraad een uur lang heeft staan uit te kafferen. Ze waren daar zo van onder de indruk dat ze hem niet eens hebben durven te ontslaan. Blijkt trouwens dat wij de oorzaak van zijn kwaadheid waren, dat was toen met die nep Grijze Reiziger.
Gelukkig krijg ik haar toch aan het verstand gebracht dat ze het risico maar beter kan nemen. Grijze Reiziger krijgt het op een gegeven moment toch van mij te horen, en als hij dan merkt dat de druïden hem deze essentiële informatie hebben onthouden, dan zou dat uurtje uitkafferen nog wel eens niets kunnen zijn met de woede die hij dan ten toon spreid. Ze moet me gelijk geven, temeer daar mijn informatie in feite bevestigd wat Grijze Reiziger al de hele beweert. Echt blij is ze er niet mee, maar ze zal proberen de informatie aan Grijze Reiziger door te geven. Dat wil zeggen, zodra hij weer bereikbaar is. Grijze Reiziger zit tenslotte ook niet stil en is nu bezig met de dwergen. Daartoe is hij naar het bos gegaan waar de druïden geen berichten heen kunnen krijgen. Geloof het of niet, maar Grijze Reiziger is dus op stap met een van de Eersten.
Praktisch als altijd vindt de druïde dat ik in ieder geval maar de bol uit de kikkertempel bij hen af moet leveren. Ze vindt dat eigenlijk best wel heel belangrijk. Ik heb nog wat twijfels over hoe de rest van de groep daar tegenover staat, maar als zij al meteen begint met de vraag wie ze dan moeten afmaken, verdwijnen die twijfels als sneeuw voor de zon. Ik mag bijna dat hele groepje dan wel liever kwijt dan rijk zijn, afmaken gaat me echt te ver. Ik beloof haar dan ook het zelf wel te regelen. En gelukkig hoef ik nu voor 1 ding niet meer bang te zijn, die rode priester. Ze geeft me haar verzekering dat die de bol niet in handen krijg, een hele geruststelling.
Tot slot merkt ze nog op dat ik wel wat vaker zou mogen rapporteren. Tja, gaat nogal lastig in zo'n tombe. Ze geeft me gelijk, ze vindt tombes ook maar niets. Terwijl ik nog net het beeld van de doodkist waarin ik wakker wordt van me af kan schudden, nemen we vervolgens afscheid.
Uiteraard vat ik meteen de koe bij de horens en licht ik de rest van de groep in. Pjotr valt hier trouwens buiten, wat niet weet, wat niet deert en Krodahl schijnt hem liever niet volledig in vertrouwen te nemen. Krodahl is trouwens ook de enige die verder moeilijk doet. Hij kan me niet beloven dat ik de bol krijg, hij zit tenslotte met een opdracht van zijn godheid. Maar hij kent in ieder geval mijn standpunt. Het zou me spijten als ik hem af moest maken, maar die bol gaat dus gewoon naar de druïden!
Maurice / Traz Wezeltand Wolf